فیلم Rocketman 2019

بسیاری از جنبه‌های «راکت‌من» خوب کار می‌کنند، اما اینکه فیلم هرگز به‌طور کامل به ایده‌ی فانتزی-موزیکال خود پایبند نمی‌ماند، کمی ناامیدکننده است. در نهایت بیشترین شباهت را با فیلم کنجکاوانه‌ی جولی تایمور از سال 2007، «Across the Universe»، پیدا می‌کند — ایده و رویکردی واقعاً خوب برای پرداختن به آثار یک هنرمند موسیقی که هرگز جای پای خود را پیدا نمی‌کند یا شجاعت لازم را...

بسیاری از جنبه‌های «راکت‌من» خوب کار می‌کنند، اما اینکه فیلم هرگز به‌طور کامل به ایده‌ی فانتزی-موزیکال خود پایبند نمی‌ماند، کمی ناامیدکننده است. در نهایت بیشترین شباهت را با فیلم کنجکاوانه‌ی جولی تایمور از سال 2007، «Across the Universe»، پیدا می‌کند — ایده و رویکردی واقعاً خوب برای پرداختن به آثار یک هنرمند موسیقی که هرگز جای پای خود را پیدا نمی‌کند یا شجاعت لازم را برای تمام‌عیار بودن از خود نشان نمی‌دهد. با این حال، تصویرِ گاه تأثیرگذار و احساسی‌ای از التون جان ارائه می‌دهد و اگرچه فقدان جزئیات عاطفی و روایی در فیلمنامه هرگز به تارون اگرتون اجازه نمی‌دهد همه‌ی توانایی‌هایش را رها کند، او باز هم تبدیل به یک التون جان فوق‌العاده شده و این ترانه‌های شگفت‌انگیز را با تمام وجود اجرا می‌کند. در نهایت، با وجود صداقتی تازه و چند انتخاب جذاب، «راکت‌من» هرگز آن‌قدر جسور نیست که واقعاً می‌طلبد و شایسته‌اش است؛ فیلمی در مسیرِ رسیدن به جایی، اما هرگز کاملاً به مقصد نمی‌رسد. - دنیل لامین التون جان کارنامه‌ای چنددهه‌ای دارد: میلیون‌ها نسخه فروخته، کنسرت‌های پُر، جوایز و تیترهای زیاد. در فیلم «راکت‌من» مخاطب با تِمار و اجرای تحسین‌برانگیز تارون اگرتون نگاهی پشتِ پرده به زندگی او می‌بیند. فیلم با ورود التون به مرکز ترک اعتیاد در یکی از لباس‌های نمایشی‌اش آغاز می‌شود. او در گروه درمانی باز می‌شود و داستان کودکی خجالتی‌اش را تعریف می‌کند؛ کودکی که شدیداً خواهان دیده‌شدن و تأیید از سوی پدر بود. وقتی کشف می‌شود که او در پیانو استعداد دارد، مادربزرگش او را تشویق می‌کند و حتی او را برای ورود به آکادمی موسیقی سلطنتی راهنمایی می‌کند. مادرش (برایس دالاس هاوارد) تا حدی حمایت‌کننده است اما بیش‌تر درگیر زندگی اجتماعی و فروپاشی روابط زناشویی‌اش است. در ادامه فیلم می‌بینیم التون در گروه پشتیبان کار می‌کند و کم‌کم با یک آگهی به یک مدیر می‌رسد. او با برنی تاوپین (جیمی بل) زوج می‌شود و با هم مجموعه‌ای از ترانه‌ها را می‌سازند که او را تا لس‌آنجلس و اجراهای بزرگ پیش می‌برد. از اینجا فیلم وارد مرحله‌ای می‌شود که موسیقی آن‌ها به موفقیتی عظیم تبدیل می‌شود و به دنبال آن مهمانی‌ها، مواد مخدر و ثروت رخ می‌دهد. التون با مدیر جان رید (ریچارد مادن) آشنا می‌شود که در زندگی اجتماعی و حرفه‌ای‌اش نقش مهمی پیدا می‌کند و التون کم‌کم به پذیرفتن گرایش جنسی‌اش که تا پیش از آن پنهان کرده بود، نزدیک می‌شود. هرچه فروش آلبوم‌ها و موفقیت‌ها افزایش می‌یابد، رفتارهای خودویرانگر هم شدت می‌گیرند و التون را به مسیری تهدیدکننده می‌کشانند که همه‌ی داشته‌هایش را به خطر می‌اندازد. فیلم در پرداخت موسیقی و داستان استادانه عمل می‌کند و به‌هوشمندی از مونتاژها و بخش‌های موزیکال برای نشان‌دادن مقاطع مختلف زندگی و صعود او به شهرت بهره می‌گیرد. اجراها خارق‌العاده‌اند و اگرتون نه تنها بعدهای پیچیده‌ی شخصیت را به‌خوبی درآورده، بلکه همه‌ی آهنگ‌های مشهور را خودش اجرا کرده که در نقطه‌ای دقیق و مؤثر هستند. در نمایش مطبوعاتی، بسیاری از تماشاگران همراه خواندند یا با پا و سر همگام شدند که نشان از جاودانگی و محبوبیت مجموعه‌ی آهنگ‌های او دارد. فیلم احساسات غیرمنتظره‌ای را هم برمی‌انگیزد و چندین نفر در طول نمایش اشک‌هایی پاک کردند؛ در هسته‌ی فیلم روایتِ پسربچه‌ای خجالتی است که تنها خواستار پذیرفته‌شدن و عشق است. امیدوارم فیلم در فصل جوایز هم مورد توجه قرار گیرد، چون تجربه‌ای سینمایی زیبا و به‌یادماندنی است. امتیاز: 5 از 5 «راکت‌من» تلاش می‌کند بین بیوپیک کلیشه‌ای یک موسیقی‌دان و یک موزیکال فانتزی حماسی تعادل برقرار کند. وقتی فیلمی می‌کوشد دو چیز را با هم ترکیب کند، اغلب در هیچ‌کدام به‌خوبی موفق نمی‌شود؛ اما «راکت‌من» برعکس، هر دو را هست—فقط نه هم‌زمان. اساساً انگار دو فیلم در یک اثر وجود دارد؛ آن موزیکال فانتزی حماسی که داخلِ فیلم هست، فیلمی فوق‌العاده است. متأسفانه آن فیلمِ دیگری که کنارِ آن قرار گرفته این‌قدر قابل‌تحسین نیست. با این حال من باز هم آن را توصیه می‌کنم، چون در مجموع از فیلم لذت بردم، مخصوصاً انتخاب بازیگران که همگی عالی‌اند و به‌ویژه اگرتون. ناامیدی‌ام هم به‌خاطر این نبود که توقعاتم بیش از حد بالا بود، بلکه هر بار که «راکت‌من» داشت به اوج سرخوشی و خیال‌پردازی می‌رسید، بلافاصله به واقعیت کشیده می‌شد—واقعیتی که معمولاً در بیوپیک‌های موسیقیدانان می‌بینیم. با توجه به اینکه این فیلم درباره‌ی التون جان است، اگر زمانی بود که می‌شد از واقعیت روزمره فاصله گرفت و تماماً به خیال‌پردازی پرزرق‌وبرق تن داد، آن زمان همین‌جا بود؛ اما «راکت‌من» این خیال‌پردازی را با نوعی نوازش خجالتی و محافظه‌کارانه بازمی‌گرداند. امتیاز نهایی: ★★★ — دوستش داشتم. شخصاً پیشنهاد می‌کنم ببینید. راستش، نظرم در مورد این فیلم کاملاً دوپهلوست. فکر می‌کردم فیلم درباره‌ی زندگی التون جان خواهد بود… و تا حدی هم بود… اما بیشتر از اینکه یک بیوپیک واقعی باشد، فانتزی و داستانی‌ست؛ اگر از قبل می‌دانستم، شاید اصلاً سراغش نمی‌رفتم. باید برای چیزی آماده می‌شدم که چندان واقع‌گرایانه نیست و بیشتر شبیه صحنه‌های رویایی است تا یک فیلم عادی. پس اصلاً همانی نبود که انتظار داشتم و این موضوع برایم تا حدی آن را خراب کرد. من صرفاً می‌خواستم فیلمی درباره‌ی التون جان ببینم؛ به‌ویژه که فکر می‌کنم «بوهمین رپسودی» هم تا حدی حق فِردی را ادا نکرد. در عوض چیزی کمی بیشتر از حد انتظارِ روان‌گردان (trippy) دیدم. اگر سبکِ بصری و نمایشی فیلم را دوست دارید، احتمالاً از آن لذت می‌برید — به هر حال فیلم درباره‌ی التون جان است و یک ساندترک عالی را تضمین می‌کند. اما برای من این اثر بیشتر شبیه یک ویدیوی موزیکال تا یک فیلم کامل بود. التون جان خودِ مرد جالبی است (با توجه به این‌که حدود پنجاه سال است در موسیقی مطرح بوده)، پس می‌توانستند یک داستان واقعی‌تر و ملموس‌تر بسازند. در پایان، من به این فیلم یک ستاره می‌دهم، تنها به این خاطر که انتظار داشتم فیلمِ بیشتری ببینم.