فیلم Truman 2015

صرفِ یک وقتِ کیفیِ آخر با یک دوستِ قدیمی شرح کلی داستان ساده است—می‌توان کل ماجرا را در چند خط خلاصه کرد—اما هر صحنه سطح دیگری از احساس و معنا را باز می‌کند. قصه‌ای کاملاً معمولی که در کمتر از یک هفته اتفاق می‌افتد، اما به شکلی آرام توجه‌تان را جذب می‌کند. فیلمی متوازن با محتوایی منظم. راستش آنچه انتظار داشتم نبود، اما کیفیت را به...

صرفِ یک وقتِ کیفیِ آخر با یک دوستِ قدیمی شرح کلی داستان ساده است—می‌توان کل ماجرا را در چند خط خلاصه کرد—اما هر صحنه سطح دیگری از احساس و معنا را باز می‌کند. قصه‌ای کاملاً معمولی که در کمتر از یک هفته اتفاق می‌افتد، اما به شکلی آرام توجه‌تان را جذب می‌کند. فیلمی متوازن با محتوایی منظم. راستش آنچه انتظار داشتم نبود، اما کیفیت را به شکل دیگری ارائه داد. فیلم ما را به مکان‌های مختلف می‌برد تا مفهوم را تقویت کند و نشان دهد آدم‌های واقعی در دنیای واقعی در زمان‌های سخت چگونه بروز و اظهار می‌کنند. فیلمنامه غنی و کیفیت کلی تولید برایم جذاب بود. فیلم خیلی کند پیش می‌رود و قطعاً برای تماشای آن باید صبر داشته باشید. روایت با مناظری از یک محله برفی در کانادا آغاز می‌شود و خیلی زود پیگیر مردی میانسال به نام توماس می‌شود که از خانواده‌اش خداحافظی می‌کند تا با پرواز به مادرید برود و دیداری غیرمنتظره با دوست قدیمی‌اش ژولیان داشته باشد. این دیدار فرصتی می‌دهد تا ژولیان، پدر مجرد، درباره برنامه‌های آینده‌اش به‌ویژه برای سگ محبوبش ترومن حرف بزند. بقیه فیلم در پیِ این دو حرکت می‌کند و بخش‌هایی از ناشناخته‌های هر یک را آشکار می‌سازد. بله، عنوان فیلم نام یک سگ است. مدتی طول کشید تا بفهمم چرا این نام اهمیت دارد؛ تقریباً تا صحنه پایانی همه‌چیز معنا پیدا می‌کند. آن بخش برایم تأثیرگذارترین قسمت بود و فکر می‌کنم بهترین روش برای نتیجه‌گیری هم همین بود. این نوع تم‌ها را دوست دارم؛ جایی که وجوه نرم‌تر انسان‌ها آشکار می‌شود و وزن احساسی شخصیت‌ها یا روایت ملموس می‌گردد. با این حال، فیلم آن‌طور که انتظار داشتم یا شاید باید می‌بود، یک درام اشک‌آور نبود. "مردم نمی‌دانند با من چه بگویند. بوی مرگ را می‌گیرند و می‌ترسند." روایتِ دیگری که دوستی را در صف اولِ تجربه قرار می‌دهد. ممکن است پیرنگ حولِ چهار روز پرسه‌زدن دو دوست بگردد، اما موضوعات خانوادگی را هم در بر می‌گیرد، به‌ویژه رابطه پدر و فرزند که هرچند کوتاه، اما قدرتمند مطرح می‌شود. بخش ابتدایی زمان زیادی را می‌گیرد، اما نیمه دوم وقتی که با شخصیت‌ها و روند داستان تا حدی راحت می‌شوید، جذاب‌تر می‌شود. فیلم کم‌تر بامزه و بیشتر معنادار از آن چیزی بود که فکر می‌کردم. شوخی‌ها بیش‌تر تیره‌ و تلخ بودند و متأسفانه حتی لبخند کوچکی هم کم بود. منبع اصلی طنز اختلاف نظرهای دوستان بر سر تصمیمی بود که باید می‌گرفتند؛ اما در نهایت به‌خاطر بلوغ شخصیت‌ها و درک متقابلشان، به وضع نرمال بازمی‌گردد. پس دسته‌بندی «کمدی» تنها برچسبی است که به فیلم زده شده، اما در روند روایت موضوعِ جذابی را تا لحظه آخر دنبال می‌کند. با این حال از صحنه جنسی‌ای که ناگهانی و خارج از آهنگ داستان آمد، بسیار ناراحت شدم؛ وقتی همه‌چیز آرام و هماهنگ پیش می‌رفت، آن صحنه مثل پیچشی ناگهانی و نامناسب ظاهر شد. آن تقریباً صد ثانیه باعث شد درجه‌بندی فیلم از PG-13 به R تغییر کند، هرچند صحنه برهنگی شدید هم نداشت. بازی‌ها آسان اما استثنایی است، به‌ویژه بازی دو نقش اصلی از جمله ستارهٔ آرژانتینیریکاردو دارین. و البته نباید نقش سگ را فراموش کرد، هرچند متأسفانه زمان حضورش در تصویر کوتاه بود. واضح است که این فیلم قرار نیست همهٔ تماشاگران را تحت تأثیر قرار دهد؛ برای عده‌ای به‌خاطر ریتم کند و فقدانِ موسیقی پس‌زمینهٔ برجسته رضایت‌بخش نخواهد بود. بنابراین پیشنهاد می‌کنم پیش از تماشا خوب فکر کنید و ببینید فیلم چه چیزهایی عرضه می‌کند و شما چه انتظاری دارید. اما در مجموع، ارزش یک بار دیدن را دارد. 7/10