فیلم Rosemead 2025

تا چه حد حاضر هستید برای حفظ رفاه و آسایشِ یک عزیز پیش بروید؟ آیا در این کار حدّ و حدودی وجود دارد، یا اینکه این کار صرفاً ناشی از عشق و نگرانی‌ای است که نسبت به فرد مورد حمایت داریم و محدودیتی برای آن قائل نیستیم، حتی اگر به نقض موازین قانونی، اجتماعی یا اخلاقی بینجامد؟ وقتی اوضاع به نقطه بحرانی می‌رسد، آیا می‌توانیم...

تا چه حد حاضر هستید برای حفظ رفاه و آسایشِ یک عزیز پیش بروید؟ آیا در این کار حدّ و حدودی وجود دارد، یا اینکه این کار صرفاً ناشی از عشق و نگرانی‌ای است که نسبت به فرد مورد حمایت داریم و محدودیتی برای آن قائل نیستیم، حتی اگر به نقض موازین قانونی، اجتماعی یا اخلاقی بینجامد؟ وقتی اوضاع به نقطه بحرانی می‌رسد، آیا می‌توانیم نیت‌مان را عملی کنیم؟ این‌ها از جمله سؤال‌های سختی‌اند که درام واقعی‌محورِ دربارهٔ مادری مبتلا به بیماری لاعلاج، ایرن (با بازی لوسی لیو)، مطرح می‌شوند. ایرن تنها از پس نیازهای پسر ۱۷ ساله‌اش جو (لارنس شو) برمی‌آید؛ پسری مهربان که متأسفانه مبتلا به اسکیزوفرنی است و وضعش به‌تدریج وخیم‌تر می‌شود، او روز‌به‌روز غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر و تهدیدی واقعی برای خودش (و شاید دیگران) می‌شود. وضع را وخیم‌تر می‌کند بیماری خودِ ایرن: نوعی سرطان تهاجمی که منتشر شده و به درمان پاسخ نمی‌دهد. علاوه بر این، عمر باقیماندهٔ او به‌سرعت در حال کاهش است و ضرب‌الاجل دیگری نیز در پیش است—روز تولد ۱۸ سالگی جو که با رسیدنش، نفوذ ایرن در تصمیم‌گیری دربارهٔ مراقبت و درمان پسرش تا حد زیادی از بین می‌رود و عملاً او را بی‌پناه می‌گذارد. جو، که تنها فرزند والدین مهاجر تایوانی است (یکی از والدین درگذشته و دیگری نیز عمر زیادی ندارد)، آیندهٔ نامعلومی پیش رو دارد؛ به‌ویژه اینکه او خود تا حد زیادی از شرایطش بی‌خبر است و اساساً قادر به مراقبت مؤثر از خود نیست. در مواجهه با چنین وضعیتی، مادر و پسر چه باید بکنند؟ اریک لین در نخستین فیلم بلندش سراغ موضوعی بسیار سنگین رفته است؛ موضوعی که معمولاً تماشای آن دشوار و دلخراش است و در اینجا با بازی‌های فوق‌العادهٔ لوسی لیو (که یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌هایش را اینجا ارائه می‌دهد) و تازه‌وارد لارنس شو که در نخستین تجربهٔ بازیگری خود ظاهر شده، هر چه بیشتر تأثیرگذار می‌شود. فیلم در بخش پایانی اندکی تمایل به کش‌دادن دارد، اما با این حال موفق می‌شود محیط پراسترس و پرتنشی را که قهرمانان با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، حفظ کند. به همین دلیل ممکن است برخی تماشاگران در مواردی احساس کنند فیلم بیش از حد سنگین و شدید است، به‌ویژه وقتی «راه‌حل» ایرن برای معضلش آشکار می‌شود. اما نباید فراموش کرد که او در حال اندیشیدن به اقداماتی است که صادقانه ریشه در عشق دارند، هرچند برای بسیاری از ما غیرمتداول به‌نظر برسند. روزمید شاید اثری کامل نباشد، اما نمایانگر تلاش نخست قابل‌توجهی است و نویددهندهٔ آینده‌ای امیدوارکننده برای فیلم‌ساز است.