فیلم Faces of Death 2026

یادم هست نسخهٔ اصلی «Faces of Death» وقتی کلاس ابتدایی بودم حسابی ترند بود و بچه‌ها نوار ویدیویی‌شان را قاچاقی به هم می‌دادند تا همدیگر را وحشت‌زده کنند. این بازنگری از «Faces of Death» به‌طور شگفت‌انگیزی خوب از آب درآمده. در دنیایی که همه‌چیز حول گرفتن لایک در پست‌های شبکه‌های اجتماعی می‌چرخد، مارگوت تا انتها می‌رود و شاهد مرگ خواهرش در یک بدل‌کاری خطرناک جلوی دوربین...

یادم هست نسخهٔ اصلی «Faces of Death» وقتی کلاس ابتدایی بودم حسابی ترند بود و بچه‌ها نوار ویدیویی‌شان را قاچاقی به هم می‌دادند تا همدیگر را وحشت‌زده کنند. این بازنگری از «Faces of Death» به‌طور شگفت‌انگیزی خوب از آب درآمده. در دنیایی که همه‌چیز حول گرفتن لایک در پست‌های شبکه‌های اجتماعی می‌چرخد، مارگوت تا انتها می‌رود و شاهد مرگ خواهرش در یک بدل‌کاری خطرناک جلوی دوربین می‌شود. بعد از آن به شرکت شبکهٔ اجتماعی می‌پیوندد تا محتوای مضر را بررسی کند و فکر می‌کند می‌تواند تفاوت ایجاد کند، اما وقتی ویدئوهایی می‌بیند که واکنش‌ها به بخش‌های «Faces of Death» هستند و شبیه فیلم‌های سنف واقعی‌اند، شرکت اهمیتی نمی‌دهد. وقتی خودش دنبال منبع این ویدئوها می‌رود، در لایه‌ای از مشکلات گرفتار می‌شود. در مجموع فیلم نسبتاً خوب است؛ تنها چیزی که باید ازش چشم‌پوشی کرد این است که انگار شخصیت‌ها کر و لال‌اند، چون در خانه دعوا درمی‌گیرد و هیچ‌کس صدای آن را نمی‌شنود. انتظار دارید یک فیلم ترسناک مثل «Faces of Death» دست‌کم صحنه‌های قتل قابل‌قبولی داشته باشد، اما حتی همان‌ها هم بی‌روح و کلیشه‌ای‌اند. «Faces of Death» شبیه یک ریبوت تنبل است؛ جنجال جای خود را به بی‌تفاوتی داده و مجموعه‌ای از شخصیت‌ها و بازی‌ها دارد که دل‌تان می‌خواهد از صفحه بیرون بیایید و حسابی بگیریدشان. حتی جنبه‌های متای فیلم هم به زور وارد شده‌اند تا واکنش‌های میم‌گونه و تحمیلی ایجاد کنند؛ مثل لحظه‌ای که لئوناردو دی‌کاپریو با هیجان به صفحه اشاره می‌کند و در عوض با چرخش چشم و صورت‌گیری‌های افراطی مواجه می‌شود. «Faces of Death» برای عصر شبکه‌های اجتماعی است، جایی که خشونت و سنف دیگر محدود به ویدیونستی‌های قاچاق یا حلقه‌های فیلم‌های فرقه‌ای پیش از اینترنت نیست. (اتفاقاً من یکی از آن نوارها، «Grave Robbing For Morons»، را دیده‌ام و آن را یک کنجکاوی قدیمی یافتم). منظورم این است که حالا خون و خشونت تبدیل به امر معمول شده؛ چه چیزی دیگر می‌تواند واقعاً شوکه‌کننده باشد؟ چه چیزی توهین‌آمیز است؟ حالا می‌توانید یک پادکستر فاشیست را با کیفیت 4K ببینید و برای دوز روزانه‌تان حتی جریان زندهٔ نسل‌کشی را دنبال کنید. این فیلم برای عصر کپشن‌های «همه‌اش تقلبیه» در تیک‌تاک ساخته شده. اشاره به مستند «Don't F**k With Cats» ممکن است برای 2026 کمی قدیمی به نظر برسد، اما برای من کار می‌کند، چون در مدرسه یکی از فیلم‌های سنف لوکا ماگنوتا را نشانم دادند — یادم هست مردی را قطعه‌قطعه می‌کردند و من لحظه‌ای برگرداندم؛ واقعاً دسترسی‌اش آسان بود. فقط یک جستجوی گوگل! بنابراین زاویهٔ کنترل محتوا به‌عنوان راهی برای کشف این ویدئوها ایدهٔ خوبی است؛ مطمئناً کسانی که در چنین شغل‌هایی کار می‌کنند عجیب‌ترین مزخرفات را می‌بینند اما چون حوصلهٔ پی‌گیری ندارند رها می‌کنند. اگر داستان کمی بیشتر روی وسواس نسبت به ویدئوها تمرکز می‌کرد، می‌توانست تبدیل به چیزی شبیه «Red Rooms» شود، اما فیلم یکی از محبوب‌ترین کلیشه‌های وحشت را انتخاب می‌کند: زنی که تحقیق می‌کند در حالی که دیگران او را دیوانه می‌پندارند — اگر چیزی کار کند، که نکرده! و باربی فرِریرا هم اینجا نقش «آخرین دختر» را به‌خوبی ایفا می‌کند. دِیکر مونتگمری در نقش آدمِ روانی، طوری یادآور فرانسیس دولارهیدِ تام نونان در «Manhunter» است، با جلوه‌هایی از جیم گامب/بافالو بیلِ تد لوین؛ اجرای او را واقعاً دوست دارم. شخصیت‌های روانی و عجیب همیشه جذاب‌اند. این به‌نوعی یک شرور از دنیای توماس هریس است که در قالب یک اسلشر ظاهر شده. فقط برای علاقمندان اسلشر بگویم که ماسک سفید او من را به قاتلِ فیلم «Edge of the Axe» (1988) یادآوری کرد. درکل، از این فیلم حسابی جا خوردم؛ واقعاً خوشم آمد. ترکیبی نسبتاً مستهجن از تریلر قاتل زنجیره‌ایِ دههٔ ۸۰ — در همان ژانرِ «Manhunter»، «Maniac»، «Henry: Portrait of a Serial Killer» و غیره — با یک اسلشر اواخر دههٔ ۹۰/اوایل ۲۰۰۰ پس از «Scream»، شبیه «Urban Legend»، همراه با مقدار مناسبی از خشونتِ زمخت که در نسخهٔ اصلی «Saw» و «The Human Centipede» دیده می‌شود. همه‌اش تعریف است. من طرفدار پروپاقرص «Scream» هستم؛ الان به فیلم جدید «Faces of Death» نمرهٔ کامل دادم و به جدیدترین دنبالهٔ «Scream» فقط نیم ستاره — جای فکر زیاد دارد. این یک بازسازی متا است و در این کار ضعیف عمل کرده است. فیلم بیش از حد از خودش و زمینه‌اش آگاه است، انتخاب بازیگران گاهی واقعاً عجیب است، و بعضی صحنه‌ها طوری فیلم‌برداری شده‌اند که انگار عمداً قصد دارند هر تنشی را خنثی کنند. این موضوع ناامیدکننده است، چون چنین فیلمی می‌توانست کار خوبی انجام دهد، اما بی‌رمق از آب درآمده و دیگر هرگز واقعاً جان نمی‌گیرد.