فیلم Leprechaun Returns 2018

چقدر عجیب است که تنها فیلم سری لپریچاون که حدی از پیوستگی با نسخه‌ی اصلی دارد، تنها فیلمی هم هست که بازیگر نقش عنوانی‌اش عوض شده است. با این حال این نسخه آن‌قدرها هم بد نیست. بازیگر جدید در آن کفش‌های کوچک نقش را نسبتاً خوب ایفا می‌کند. نمره‌ی نهایی: ★★½ — بخش‌های زیادی برایم جذاب داشت، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق نبود. از آن‌جایی که...

چقدر عجیب است که تنها فیلم سری لپریچاون که حدی از پیوستگی با نسخه‌ی اصلی دارد، تنها فیلمی هم هست که بازیگر نقش عنوانی‌اش عوض شده است. با این حال این نسخه آن‌قدرها هم بد نیست. بازیگر جدید در آن کفش‌های کوچک نقش را نسبتاً خوب ایفا می‌کند. نمره‌ی نهایی: ★★½ — بخش‌های زیادی برایم جذاب داشت، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق نبود. از آن‌جایی که در مرخصی استعلاجی بودم و بعد از عمل جراحی هفته‌ی پیش تا حد زیادی بی‌حرکت و خسته و کلافه بودم، طبیعتاً وقت زیادی را صرف تماشای استریم‌ها کردم. هرچه بیشتر کلافه می‌شدم، انتخاب‌هایم ضعیف‌تر می‌شد، و متأسفانه دیشب تصمیم گرفتم آن فستیوال خون و خشونت کم‌مغزانه‌ای را به نام Leprechaun Returns تماشا کنم. این فیلم به‌صورت انحصاری از شبکه‌ی SyFy پخش شد، پس از اول هم انتظاراتم پایین بود؛ اما خب، دلم می‌خواست یک چیزی پر از خون ببینم… خلاصه بگویم، فیلم نسبتاً ضعیف بود. بدتر از آن، حس می‌شد فرصت بزرگی هدر رفته است. بخش‌هایی بودند که واقعاً جالب یا دست‌کم خنده‌دار بودند، اما فیلم به‌عنوان یک مجموعه به‌خاطر فیلمنامه‌ی ضعیف و بازی‌های متوسط نابود شده بود. داستان را می‌توان در چند پاراگراف خلاصه کرد؛ کلیتش نازک است، اما برای چنین فیلمی شاید کافی باشد. شخصیت‌های معمول هم هستند: دختر جذاب، دختر الکلی بی‌فکر، چند پسر نسبتاً کم‌هوش که فقط به فکر سکس‌اند و غیره. در این فیلم یک طرفدار ساده‌لوح محیط‌زیست هم اضافه شده که اصلاً بازیگر خوبی نیست و اعصاب خردکن است. قهرمان زن احتمالاً تنها شخصیتی است که تا حدی عادی به نظر می‌رسد. بعد هم لپریچاون هست که عملاً تنها چیزی است که تماشای فیلم را ارزشمند می‌کند. او واقعاً جالب بود؛ شخصیتی مناسب برای ژانر وحشت/کمدی. متأسفانه بقیه‌چیزها عمدتاً ضعیف بودند. حرف‌های مکرر طرفدار محیط‌زیست درباره‌ی «باید کار کنیم»، نوشیدن مداوم دختر الکلی و اینکه چندبار دختر جذاب می‌گفت با آن پسر احمق خواب نخواهد داشت و در نهایت همان کار را می‌کند — دیگر دیگرش را نمی‌شد شمرد. مثل همیشه لحظات حماقت‌آمیزی هم بود که فقط یک فیلمنامه‌نویس نابودکننده‌ی هالیوود می‌تواند تولید کند. مثلاً مردی که برای دقیقه‌ها فقط ایستاده و به پهپادی که آرام نزدیک می‌شود خیره شده بود؛ پهپادی که با پروانه‌هایش نه فقط گلو بلکه تمام گردن را می‌تواند ببرد — این‌ها فقط به حماقت فیلم اضافه می‌کند. حداقل صحنه‌هایی بودند که رضایت‌بخش بودند. مانند وقتی که دختر الکلی که در مستی فکر می‌کرد معامله‌ای کرده می‌آموزد «دست رویت نمی‌گذارم» با «نمی‌کشم‌ت فرق دارد». و بسیاری از صحنه‌هایی که لپریچاون حضور داشت واقعاً خنده‌دار بودند. پس واقعاً تا حدودی تأسف‌بار است. با یک فیلمنامه‌نویسی نسبتاً قوی‌تر این می‌توانست فیلمی قابل قبول یا حتی خوب در ژانر وحشت/کمدی باشد. اکنون اما صرفاً به توده‌ی رو به رشد فیلم‌های بی‌کیفیت SyFy اضافه خواهد شد. فکر می‌کنم جوک‌ها چندان تأثیرگذار نبودند... وقتی آن ترکیب طنز نامتعارف و وحشت را نداشته باشد، واقعاً حس نمی‌شود بخشی از این مجموعه باشد. فیلم تقریباً بامزه به نظر می‌رسید تا مضحک، و من در پایان احساس کردم چیزی ازم دریغ شد.