فیلم Monster 2018

این بررسی بدون اسپویل است. این را هزار بار گفته‌ام و باز هم تکرار می‌کنم: من عاشق فیلم‌هایی هستم که در یک مکان می‌گذرند. دقیقاً نمی‌دانم آیا بخش اعظم «Monster» واقعاً در داخل دادگاه اتفاق می‌افتد یا نه، اما واقعاً چنین حسی دارد. در واقع به نظرم هر صحنه‌ی بیرون از دادگاه به‌صورت فلش‌بک‌های طولانی با روایتِ استیو هارمون از آنچه قبل و در روز وقوع...

این بررسی بدون اسپویل است. این را هزار بار گفته‌ام و باز هم تکرار می‌کنم: من عاشق فیلم‌هایی هستم که در یک مکان می‌گذرند. دقیقاً نمی‌دانم آیا بخش اعظم «Monster» واقعاً در داخل دادگاه اتفاق می‌افتد یا نه، اما واقعاً چنین حسی دارد. در واقع به نظرم هر صحنه‌ی بیرون از دادگاه به‌صورت فلش‌بک‌های طولانی با روایتِ استیو هارمون از آنچه قبل و در روز وقوع جرم رخ داده ارائه می‌شود. از آنجا که شخصیت اصلی دانشجوی سینماست، روایت صوتی او پر از توصیفاتی است که معمولاً در فیلمنامه‌ها دیده می‌شود؛ در ابتدا دلپذیر است اما کم‌کم بیش از حد استفاده می‌شود. دادگاه قطعاً جذاب‌ترین بخش فیلم است. آنتونی ماندلر و تیم نویسندگی‌اش به‌خوبی برخی جنبه‌های واقعیِ نحوه‌ی کار قانون را نشان می‌دهند؛ از بی‌تفاوتی عاطفیِ شناخته‌شده‌ی برخی وکلا نسبت به موکلان‌شان تا رفتارهای تبعیض‌آمیز علیه رنگین‌پوستان. سکانس‌های دادگاهی تا پایان نسبتاً قابل‌پیش‌بینی فیلم را جذاب نگه می‌دارند. با این حال، با وجود بازی‌های درخشان همه‌ی بازیگران به‌ویژه کلوین هریسون جونیور، خودِ پرونده با پرسش‌های بی‌پاسخ پایان می‌یابد و برخی پیام‌ها در انتقال گم می‌شوند. در حالی که تماشاگران تمام مدت همراه استیو هستند و او را به‌عنوان پسر، برادر و دوستی خوب می‌بینند، دیگر شخصیت‌های سیاه‌پوست متهم از چنین پرداختی برخوردار نیستند. در یکی از صحنه‌ها کسی می‌گوید «باید او را بی‌گناه فرض کرد تا زمانی که شواهد گناهش را ثابت کنند»، اما این قاعده عملاً فقط درباره‌ی شخصیت اصلی صدق می‌کند؛ زیرا دیگران از همان ابتدا مجرم فرض شده‌اند، در حالی که تماشاگر هرگز دیدگاه یا انگیزه‌ی آن‌ها را نمی‌بیند یا نمی‌شنود. علاوه بر این، هرچند تماشاگران از رأی دادگاه مطلع می‌شوند، نقش واقعی استیو در قتل به‌واسطه‌ی چند فلش‌بک پایانی همچنان نامشخص باقی می‌ماند و این سؤال را برمی‌انگیزد: آیا واقعاً باید از او حمایت کنیم؟ امتیاز: C.