فیلم In the Grey 2026

۳.۶ از ۵ — «In the Grey» دقیقاً همان چیزی است که وعده می‌دهد؛ نه بیشتر، نه کمتر. گای ریچی حرفه‌اش را با نشان دادن آدم‌های «خنک» که کارهای «خنک» می‌کنند و همه‌چیز را با سبک انجام می‌دهند ساخته و «In the Grey» هم کاملاً به این سنت وفادار است. نیمهٔ اول فیلم عملاً حدود پنجاه دقیقه توضیح، تشریح و آماده‌سازی است (پر از دیالوگ‌های سریع...

۳.۶ از ۵ — «In the Grey» دقیقاً همان چیزی است که وعده می‌دهد؛ نه بیشتر، نه کمتر. گای ریچی حرفه‌اش را با نشان دادن آدم‌های «خنک» که کارهای «خنک» می‌کنند و همه‌چیز را با سبک انجام می‌دهند ساخته و «In the Grey» هم کاملاً به این سنت وفادار است. نیمهٔ اول فیلم عملاً حدود پنجاه دقیقه توضیح، تشریح و آماده‌سازی است (پر از دیالوگ‌های سریع و طعنه‌های آشنا به سبک ریچی). برونکو (جیک جیلنهال با آن بازی متکبرِ آمریکایی‌اش) و سید (هنری کاویل با آن خونسردیِ بریتانیایی‌اش) شوخ‌طبعی می‌کنند، موقعیت‌ها را مشخص می‌کنند و هر لایه از عملیات را با جزئیات جلو می‌برند؛ می‌دانید که همه‌چیز دارد برای چیزی بزرگ آماده می‌شود. نیمهٔ دوم اما می‌رسد و اوضاع انفجاری می‌شود — اکشن پیوسته، پُرانرژی و دقیقاً همان چیزی است که انتظار داشتید. اما خارج از حرف‌های شیک در نیمهٔ اول و دویدن‌ها و تیراندازی‌های شیک در نیمهٔ دوم، چیز بیشتری در فیلم نیست. جیلنهال و کاویل در کنار هم واقعاً سرگرم‌کننده‌اند، اما بار احساسی ضعیف است. چند سطر کوتاه به ما می‌گوید چرا برونکو و سید نسبت به ریچل (آیزا گونزالس) این‌قدر وفادار و محافظ هستند و بعد فیلم با اپیلوگی جمع می‌شود که فرصت نفس کشیدن هم ندارد و زود تیتراژ می‌آید. وزن احساسی واقعی‌ای برای چنگ زدن وجود ندارد؛ هیچ لحظه‌ای که فراتر از جلوهٔ بصری، احساس پیروزی حقیقی بدهد. این به معنای بد بودن فیلم نیست. «In the Grey» نود و هشت دقیقهٔ تند، شیک و بسیار تماشایی است. از انفجارها لذت ببرید، از نقشه‌چینی‌های زیرکانه، و از دیدن سه چهرهٔ جذاب که با سبکِ ریچی هر قاب را امضا کرده‌اند. فقط انتظار چیزی فراتر از این را نداشته باشید. -------------------- من طرفدار گای ریچی هستم و از اعتراف به این موضوع ابایی ندارم. «In the Grey» فرمول همیشگی او را دقیقاً اجرا می‌کند. شصت درصدِ اول فیلم در واقع یک مونتاژ آماده‌سازی مرگبار و پرتنش شبیه نسخهٔ بزرگ‌ترِ «تنها در خانه» است—پایه‌چینی تاکتیکی دقیق که باعث رخ‌دادن یک اثر دومینو در نیمهٔ دوم می‌شود. بازیگرها قوی‌اند، اما آنچه نمایش را می‌دزدد شیمی برق‌آسا و گفتگوی سریع بین جیک جیلنهال و هنری کاویل است که تاریخچهٔشان را نشان می‌دهد به‌جای اینکه بگوید. بار احساسی وقتی گلوله‌ها شروع به پرواز می‌کنند کمی ضعیف می‌شود، و جیلنهال یک مونولوگ خودخواهانه دارد که موقتاً ریتم را به هم می‌زند، اما وقتی اکشن شروع می‌شود، فیلم یک نقشهٔ هماهنگ و پرهیجانِ بی‌وقفه است. (سکانس «ایستگاه آبجو» به‌تنهایی ارزش دیدن دارد.) اگر از سبک او متنفر هستید، صبر کنید تا پخش در سرویس‌ها بیاید. ولی اگر عاشق آن خودنمایی سینمایی و جنبش‌های پرانرژی هستید، حتماً روی پردهٔ بزرگ ببینید. نتیجه‌گیری: فیلمی میانه اما محکم. -------------------- امتیاز: B وقتی به دیدن فیلم جدیدی از گای ریچی می‌روم، همیشه برای نوع خاصی از آدرنالین سینمایی آماده می‌شوم. تماشای فیلمسازی که واقعاً می‌داند چگونه حضور رو در صحنه به حداکثر برسد، آرامش‌بخش است، و اینجا هم شوخ‌طبعی بی‌زحمت میان هنری کاویل و جیک جیلنهال فوق‌العاده لذت‌بخش است. آیزا گونزالس هر ثانیه‌ای که روی صحنه است را در اختیار می‌گیرد و جذابیت شورشیِ مثلث مرکزی را تثبیت می‌کند. چیزی که «In the Grey» را از بسیاری بلاک‌باسترهای پرادعا متمایز می‌کند، تعهد بی‌چون‌وچرای ریچی به اصالت است—استفاده از لوکیشن‌های واقعی و دکورهای عملی باعث شده همهٔ بخش‌ها از طراحی تولید تا لباس و تدوین پرجنب‌وجوش، یکپارچه کار کنند. صحنه‌ها به‌خوبی طراحی شده‌اند و با نماهای باز زیبا و قاب‌بندی دقیق، هر تیراندازی و انفجار را ملموس نشان می‌دهند. با این حال، رسیدن به آن لحظات انفجاری نیازمند عبور از دریایی از توضیحات است. ریچی سعی می‌کند این بخش‌های سنگین برنامه‌ریزی را با نشانه‌های بصری سریع، نقشه‌های بازیگوش و گرافیک‌های زیرکانه نرم کند، اما باز هم مقدار اطلاعات بسیار زیاد است و در نهایت مجبور می‌شوید فکر کردن را کنار بگذارید و با جریان همراه شوید. چون «In the Grey» به شدت مبتنی بر طرح و اکشن است، شخصیت‌ها باریک‌اند و همه سطح مشابهی از جذابیتِ کارخانه‌ای دارند. داستان ساختاری فرمولیک دارد با پیامدهای نه‌چندان بزرگ و پایانی که به‌طور نسبتاً ناگهانی جمع می‌شود، همراه با مرگ‌های بی‌معنای شخصیت‌های فرعی که صرفاً در نقش خوراک قرار گرفته‌اند. با این حال، قویاً این ایده را رد می‌کنم که پیش‌بینی‌پذیری برابر است با میان‌مایگی. یک اثر خوش‌اجرا، خوش‌تصویربرداری و سرگرم‌کننده که دقیقاً می‌داند چه می‌خواهد باشد و آن را با شور و اشتیاق ارائه می‌دهد، ارزش هنری زیادی دارد. سینما همیشه نیازی به نوآوری مطلق ندارد تا لذت‌بخش باشد، و دیدن یک استادِ کار که با این مقدار سبک می‌زند به نوای خالص لذت تئاتر سینمایی یادآوری می‌کند. -------------------- از دیدن نقدهای مثبت تعجب می‌کنم. اگر از صرفِ بیست دقیقهٔ اول فیلم که پر از آدم‌های متظاهر است و تلاش‌های ناموفق‌شان برای «مردانه» نشان دادن خود لذت می‌برید، و اگر به داستانی بنیادی و نسبتاً غیرقابل‌باور با اکشن‌های مضحک و ساخته‌شده علاقه دارید، این فیلم را دوست خواهید داشت. اما اگر اکشن را خشن، واقع‌گرایانه، بدون تظاهر، تا حدودی هوشمندانه و زمینی می‌پسندید، احتمالاً این فیلم را نخواهید پسندید، همان‌طور که من پسند نکردم. خلاصه: متظاهر، اغراق‌آمیز، گاهی کسل‌کننده و به‌صراحت نسبتاً احمقانه. از دید من گذشتنی است.