فیلم Return of the Gunfighter 1966

«از مرگ خسته‌ام — همیشه دنبالم می‌آید.» «Return of the Gunfighter» به کارگردانی جیمز نیلسون و فیلمنامه‌ای از رابرت باکنر بر پایه داستانی از برت کندی است. در این فیلم رابرت تیلور، چاد اورت، آنا مارتین، مورت میلز، لایل بتگر، جان دیویس چاندلر و مایکل پیت بازی دارند. موسیقی را هانس سالتر ساخته و تصویربرداری متروکالر بر عهده السورث فردریکس بوده است. پیرمرد هفت‌تیرکش بن وایات (تیلور)...

«از مرگ خسته‌ام — همیشه دنبالم می‌آید.» «Return of the Gunfighter» به کارگردانی جیمز نیلسون و فیلمنامه‌ای از رابرت باکنر بر پایه داستانی از برت کندی است. در این فیلم رابرت تیلور، چاد اورت، آنا مارتین، مورت میلز، لایل بتگر، جان دیویس چاندلر و مایکل پیت بازی دارند. موسیقی را هانس سالتر ساخته و تصویربرداری متروکالر بر عهده السورث فردریکس بوده است. پیرمرد هفت‌تیرکش بن وایات (تیلور) برای کمک به دوستی قدیمی که در مشکل افتاده فراخوانده می‌شود. وقتی به مزرعه خانواده می‌رسد، درمی‌یابد که هم دوستش و هم همسرش به قتل رسیده‌اند. او دختر بازمانده را پیدا کرده و همراه با درِشکه‌نشینی تندخو به نام لی ساتن (اورت) متحد می‌شود تا قتل دوستش و والدین دختر را انتقام بگیرد. در آن دوره رابرت تیلور در حال پایان دادن به دوران بازیگری‌اش بود و سال ۱۹۶۷ نقطه‌ای بود که او از فیلم‌های وسترن فاصله گرفت؛ خوشبختانه او در این فیلم همچنان با وقار و قابل‌اعتبار ظاهر می‌شود. نقش او مردی فرسوده است، هفت‌تیرکشی که از همه این خشونت‌ها خسته شده و مدام نگران آینده است؛ تیلور این حس پژمردگی و سرنوشت‌ناپذیری را باورپذیر منتقل می‌کند. در بنیاد، داستان روایتی سرراست دارد: یک خلافکار سابق بار دیگر مجبور می‌شود از مهارت مرگبارش برای کار خیر استفاده کند و دشت‌ها را از آدم‌های شرور پاک کند. رابطه او با تازه‌وارد جوان (چاد اورت با یکی از درخشان‌ترین لبخندها در میان بازیگران وسترن) به‌خوبی شکل می‌گیرد و به پایانی می‌رسد که احساسات شخصیت‌های اصلی را درگیر می‌کند. فیلم مقدار مناسبی از اکشن دارد که به‌خوبی توسط تیم فنی اجرا شده است. لوکیشن‌های «اولد توسان» عکاسی زیبایی دارند و بازیگران مکمل نیز تأثیر مثبتی بر داستان می‌گذارند. با این حال، نقاط ضعفی هم هست: گاهی موسیقی سالتر با فضا همخوانی دارد، اما در مواقعی شبیه قطعات کارتونی به نظر می‌رسد. پذیرش برخی لحظات نیازمند چشم‌پوشی از واقع‌گرایی است؛ مثلاً وقتی آنا مارتین نقش یک پسر را بازی می‌کند و همه فریبش را می‌خورند، باورپذیر نیست — او بیش از حد زیباست تا به‌طور قابل‌قبولی مرد جا بزند. همچنین حضور شخصیت‌هایی همچون باتچ و سندنس در پیرنگ کمی نامأنوس به نظر می‌رسد. در مجموع این یک وسترن دوست‌داشتنی است که بیشتر حال و هوا و سبک وسترن‌های دهه ۱۹۵۰ را دارد تا پایان دهه ۱۹۶۰. به‌شدت به طرفداران رابرت تیلور و دوستداران وسترن‌های سنتی توصیه می‌شود. ۸/۱۰