فیلم Rocky Mountain 1950

هیچ راه دیگری وجود نداشت؛ فقط کمی آن را به تعویق انداختیم. «راکی مانتین» به کارگردانی ویلیام کیگلی و نویسندگی وینستون میلر و آلن له‌می ساخته شده است. در این فیلم اَرول فلین، پاتریس ویمور، اسکات فوربس، گویین ویلیامز، دیک جونز، هوارد پتری و اسلیم پیکنز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از مکس اشتاینر و فیلم‌برداری از تد مک‌کورد است. جالب این است که قصد داشتم پروتراژ فیلم...

هیچ راه دیگری وجود نداشت؛ فقط کمی آن را به تعویق انداختیم. «راکی مانتین» به کارگردانی ویلیام کیگلی و نویسندگی وینستون میلر و آلن له‌می ساخته شده است. در این فیلم اَرول فلین، پاتریس ویمور، اسکات فوربس، گویین ویلیامز، دیک جونز، هوارد پتری و اسلیم پیکنز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از مکس اشتاینر و فیلم‌برداری از تد مک‌کورد است. جالب این است که قصد داشتم پروتراژ فیلم را به‌عنوان مقدمهٔ نقد بنویسم؛ نوشته‌ای که از روی نشانه‌ای در پای کوه راکی (معروف به گُست مانتین) برداشته شده و اساس نجیبِ داستان را بازگو می‌کند—در حالی که هم‌زمان نتیجهٔ ماجرا را نیز لو می‌دهد! این به‌علاوهٔ استفاده از روایتگری مستقیمِ ارول، دو نکته آزاردهنده‌اند که مانع می‌شوند فیلم به مرتبهٔ بالای سینمای وسترن صعود کند. با این همه، فیلم همچنان اثر قابل‌توجهی است. داستان دربارهٔ رهبری گروه کوچکی از کنفدراسیونی‌ها به فرمانِ شخصیتِ فلین است که به کالیفرنیا می‌آیند تا شاید دلِ کول اسمیت (پتری) را به‌دست آورند. اسمیت ارتشی از قانون‌شکنان دارد که می‌تواند به کنفدراسیون کمک کند تا از شکست در برابر نیروهای اتحادیه جلوگیری کند. سرنوشت، شرایط و مسائل افتخار بازیِ خود را خواهند کرد. این فیلم آخرین تجربهٔ فلین در ژانر وسترن بود، ژانری که او چندان علاقه‌مندش نبود؛ بنابراین عجیب است که این یکی در واقع بهترین اجرای او در وسترن‌هاست. همراه با کارگردانی که می‌تواند فراتر از چهرهٔ جذاب و شیطان‌صفتِ قهرمان در او نفوذ کند، فلین به کاپیتان لِیفْ بارستو وقاری باوقار می‌بخشد و به رهبری تبدیل می‌شود که عمق و متانت قابل‌توجهی دارد — و نکتهٔ کلیدی این‌که نویسندگان و تهیه‌کنندگان حاضر به ارائهٔ داستانی جدی بوده‌اند. فیلم در نیومکزیکو فیلم‌برداری شده و مناظر اطراف باشکوه‌اند؛ تِد مک‌کورد و کیگلی با هنرمندی فضای داستان را در هاله‌ای خفقان‌آور می‌پوشانند. حس مبارزه و کشمکش همچنان وجود دارد، حتی وقتی ژست‌های قهرمانانه ما را به تکاپوی تشویق و پُروپاگاندا وامی‌دارد. یاران فلین گروهی از مردان دوست‌داشتنی و سرسخت‌اند، هر یک با ضعیف‌ترین نقاط انسانی خود؛ در عین حال عنصرِ رازآلود دخالت کول اسمیت و تهدید قریب‌الوقوع جنگ با بومیان، روایت را جذاب نگه می‌دارد. پاتریس ویمور بعدها یکی از همسران فلین شد، اما در این‌جا هیچ نشانه‌ای از آن وجود ندارد؛ تیم تولید شخصیت‌ها را جداگانه و با قدرت و باورپذیری نوشته‌اند. اجرای ویمور در حد قابل‌قبول است، اما نقش او صرفاً نمادین نیست و در میان این همه مردسالاری، حضور ویمور و شخصیتی که ایفا می‌کند برای جانِ داستان حیاتی و خوش‌آمدگوست. عنصر کمدی به حداقل ممکن محدود شده که درست است؛ تنها لحظات شادتر وقتی است که سگ داستان در حال فرار است و اشتاینر برای لحظاتی از فضای سنگین جنگ داخلی دست برمی‌دارد و نغمه‌ای شادتر می‌گذارد. نهایتِ فیلم می‌توانست باخت باشد یا پیروزی؛ وقتی ما را در زندگی بارستو سرمایه‌گذاری می‌کند—چنان‌که در آثار مشابهی مانند The Magnificent Seven، The Wild Bunch یا The Professionals می‌بینیم—باید برای نتیجه‌ی نهایی اهمیت قائل شویم و آن را حس کنیم. و واقعاً همین‌طور می‌شود. اکشن هیجان‌انگیز است، بدل‌کاری‌ها و صحنه‌پردازی‌های سریع در اوج قرار دارند، و قهرمانیِ جسورانهٔ پایان، ما را راضی می‌کند—همراه با فرمانی از یکی از شخصیت‌ها که احساسات را برمی‌انگیزد و زمانی که اشتاینر مرثیه‌ای دیکسی‌گونه می‌نوازد، تکمیل می‌شود. این فیلم شاید جار و جنجال وسترن‌های شناخته‌شده‌تر فلین را نداشته باشد و قطعاً برای بالا بردن روحیه گزینهٔ مناسبی نیست، اما برای کسانی که هنوز معتقدند فلین بازیگری سطحی و بی‌عمق بوده، اثبات می‌کند که با کارگردان و متنِ درست او عمق و شاخ و برگِ قابل‌توجهی داشت. همچنین برای طرفداران وسترن که دنبال چیزی فراتر از ظاهر براق و شعارآمیز هستند، اثری ضروری است. ۸/۱۰