فیلم No Room to Die 1969

شکارچیان جایزه‌بگیر در جشنواره‌ی فراوان گلوله‌ها فیلم Una lunga fila di croci (با عناوین دیگر: No Room to Die / A Noose for Django / Hanging for Django) به کارگردانی سرجیو گارّونه ساخته شده است؛ موسیقی را واسکو و مانکوزو ساخته‌اند و فیلم‌برداری اثر بر عهده فرانکو ویلا است. در این فیلم آنتونی استفن، ویلیام برگِر، نیکولتا ماکیاولی، ماریو برگا و ریچاردو گارّونه ایفای نقش می‌کنند. مهاجران...

شکارچیان جایزه‌بگیر در جشنواره‌ی فراوان گلوله‌ها فیلم Una lunga fila di croci (با عناوین دیگر: No Room to Die / A Noose for Django / Hanging for Django) به کارگردانی سرجیو گارّونه ساخته شده است؛ موسیقی را واسکو و مانکوزو ساخته‌اند و فیلم‌برداری اثر بر عهده فرانکو ویلا است. در این فیلم آنتونی استفن، ویلیام برگِر، نیکولتا ماکیاولی، ماریو برگا و ریچاردو گارّونه ایفای نقش می‌کنند. مهاجران غیرقانونی مکزیکی از مرز قاچاق می‌شوند تا به‌صورت نیروی کار ارزان برای مالک ثروتمند زمین، فارگو (گارّونه)، کار کنند. دار و دسته‌ی فارگو از مجرمانی شناخته‌شده تشکیل شده که جایزه‌هایی برای دستگیری‌شان تعیین شده است؛ همین موضوع توجه دو شکارچی جایزه‌بگیر، براندون (استفن) و مرداک (برگر)، را جلب می‌کند که ممکن است برای رسیدن به اهداف‌شان مجبور شوند با هم تیم شوند. از نظر داستانی فیلم بسیار ساده است: چند آدم خفن علیه رئیس شهر فاسد و ثروتمند و دار و دسته‌اش وارد جنگ می‌شوند. در قالب واقعی وِسترن اسپگتی، خون زیادی ریخته می‌شود، مردان زبر و زمخت مرتباً اخم می‌کنند و بازیگر زنِ اصلی هم ادا درمی‌آورد. یک پیچش داستانی هم برای افزودن تنوع وارد می‌شود و در بخش اکشن فیلم هرگز کمبودی دیده نمی‌شود؛ در واقع به‌نظرم شاید شلیک‌ها بیشتر از دیالوگ‌ها باشند! این فیلم را می‌توان یک وِسترن اسپگتی «امن» خواند؛ فرصتِ بیان یک نکته‌ی سیاسی گویا از دست رفته، اما سبک و استایل فراوانی هست که فیلم را هرگز خسته‌کننده نمی‌سازد. گارّونه (کارگردان Django the Bastard) با ژانرِ اسپگتی آشناست و از قواعد و عناصر کلاسیک آن بهره می‌گیرد: زاویه‌های کج، قاب‌های چرخان، پان‌های سریع، زوم‌های درون و بیرون، بالا بردن دوربین و صحنه‌های مبارزه‌ای که گویی از درون لنز بیرون می‌جهند. افزون بر این، شات‌گان هفت لوله‌ی برگِر با فشنگ بی‌پایانش، موسیقی‌ای دمدمی‌مزاج، و حضور نیکولتا ماکیاولی در نقشی زنانه ولی پرمایه، مجموعاً تجربه‌ای نسبتاً رضایت‌بخش می‌سازند. نه از بهترین‌های ژانر اسپگتی است و چندان بدیع نیست، اما با گلوله‌ها و مشت‌های فراوان، تماشاگر را سرگرم نگه می‌دارد. امتیاز: 7/10