فیلم K-9 1989

سوپرپلیس و جیمز بلوشی! تعقیب رئیس باند خلاف‌کار لایمن، دولی؛ پلیسی سرکش که وقتی یک سرنخ نادرست به تلاش برای جان‌کُشی‌اش ختم می‌شود، شور و شوقش برای گرفتن او به اوج می‌رسد. مصمم برای دستگیری مردی که می‌داند در ماجرای مواد مخدر دست دارد، دولی از یک سگ پلیس به نام جری لی (The Killer) کمک می‌گیرد تا شاید رد مواد را پیدا کند. مشکل این...

سوپرپلیس و جیمز بلوشی! تعقیب رئیس باند خلاف‌کار لایمن، دولی؛ پلیسی سرکش که وقتی یک سرنخ نادرست به تلاش برای جان‌کُشی‌اش ختم می‌شود، شور و شوقش برای گرفتن او به اوج می‌رسد. مصمم برای دستگیری مردی که می‌داند در ماجرای مواد مخدر دست دارد، دولی از یک سگ پلیس به نام جری لی (The Killer) کمک می‌گیرد تا شاید رد مواد را پیدا کند. مشکل این است که دولی هیچ‌سررشته‌ای از رفتار با سگ ندارد و جری لی از خودِ دولی هم سرکش‌تر است! با توجه به امتیاز پایین فیلم، دشوار است بدانیم منتقدان و عموم تماشاگران چه انتظاری از این فیلم داشتند. یک فیلم «دو هم‌پیمان پلیس» با بازی جیمز بلوشی و یک ژرمن شپرد بیش از چیزی که می‌بینیم وعده‌ای نمی‌دهد. تا زمان اکران K-9 مشخص شده بود که چه نوع فیلمی قرار است درآمد ثابت بلوشی شود؛ فیلمی که او را در نقش مردی خودرأی و بذله‌گو با نگاهی شیطنت‌آمیز قرار می‌داد. بلوشی پس از «کرلی سو» تلاش کرد از نقش‌های شوخ‌طبعانه فاصله بگیرد و بازیگر جدی‌تر و اکشنی شود، اما این تلاش نتیجه نداد؛ اجراهای درخشان او در «سالوادور» ساختهٔ الیور استون و «رئیس» (که آن هم به‌ناحق کم‌ارزش‌نمایی شده) دیگر در گذشته‌اش بود. وقتی نام جیمز بلوشی را می‌شنوید، اغلب یاد کمدی‌های اکشنی سبک و بازی‌های شوخ‌طبعانه می‌افتید. K-9 که یک سال پس از «رد هیت» آمد (ظاهراً بلوشی در این فیلم همان کت‌وشلواری را پوشیده که در آن فیلم داشت!) دقیقاً همان چیزی را ارائه می‌دهد که از اول وعده‌اش را می‌داد. از نظر فنی فیلم نکات کمی برای تحسین دارد، اما به‌عنوان یک کمدی اکشن خانوادگی، چیزهای زیادی برای ستایش دارد. تعامل بین انسان و سگ بسیار بامزه و لذت‌بخش است؛ آن‌ها هر دو موجوداتی از قلمرو جانوران‌اند، هرکدام نیازهایی دارند و هر دو پلیس‌های قابل‌اعتمادی هستند. از ابتدا هم تردیدی نیست که پس از شروعی پرتنش، این زوج به دوستان صمیمی تبدیل می‌شوند و در نهایت، با هر وسیله‌ای، کار را تمام می‌کنند. بلوشی در کمدی‌های بیان چهره بسیار تواناست و در گفتن جملات طنازانه نیز با اعتمادبه‌نفس و شیوایی عمل می‌کند؛ شکاف میان این اعتماد و مشکلاتی که شخصیتش با آن‌ها روبه‌رو است، اغلب خنده‌دار است. سگ نیز فوق‌العاده بامزه است — درود بر مربی حیوانات، رابرت زایدس. طبق فیلمنامهٔ استیون سیگل و اسکات مایرز، این سگی است که چیلی می‌خورد و می‌خواهد در جلب محبت تریسی با دولی رقابت کند (مل هریس نقش دوست‌دختر سرخوردهٔ دولی را بازی می‌کند). این موقعیت‌ها دستمایهٔ صحنه‌های خنده‌داری شده‌اند که هم انسان و هم حیوان از شرکت در آن‌ها لذت می‌برند. نقشی که کوین تای در قالب شرور لایمن ایفا کرده، تا حدودی کم‌پرداخته است و آن لحظهٔ احساسی اجباری اکنون شبیه اغراقِ بی‌مورد در فرمول داستانی به نظر می‌رسد. اما این فیلم سرگرمیی بی‌ضرر و بذله‌گویانه است که بدون ادعا فراتر از آنچه هست، به‌خوبی کارش را انجام می‌دهد. ۷/۱۰