فیلم Couture 2025

وقتی واژهٔ فرانسوی «کوتور» (یا به‌طور کامل‌تر «اوت کوتور») به گوش می‌رسد، معمولاً یاد «مد سطح‌بالا» می‌افتیم؛ نمادی از ظرافت و شیکی که از طریق پوشاک بیان می‌شود. این کلمه همچنین به صنعتی اشاره دارد که از هنر خیاطی پدید آمد و کم‌کم معانی دیگری مثل «درزها» یا به‌طور استعاری «پیوندها» را هم در بطن خود پروراند، به‌ویژه زمانی که سخن از زنانی است که...

وقتی واژهٔ فرانسوی «کوتور» (یا به‌طور کامل‌تر «اوت کوتور») به گوش می‌رسد، معمولاً یاد «مد سطح‌بالا» می‌افتیم؛ نمادی از ظرافت و شیکی که از طریق پوشاک بیان می‌شود. این کلمه همچنین به صنعتی اشاره دارد که از هنر خیاطی پدید آمد و کم‌کم معانی دیگری مثل «درزها» یا به‌طور استعاری «پیوندها» را هم در بطن خود پروراند، به‌ویژه زمانی که سخن از زنانی است که نمایندهٔ این جریان مد شده‌اند. در گذر زمان، زنانِ دنیای کوتور شکلی از «خواهرhood» متنوع را شکل داده‌اند؛ پیوندهایی بر مبنای جایگاه‌شان به‌عنوان نمادهای مد و نیز مشارکت آن‌ها در صنعتی که اغلب از آنان بهره‌کشی کرده است. فیلم جدید آلیس وینوکور تلاش زیادی می‌کند تا این مجموعهٔ پیچیده از متغیرها را از خلال درامی که هم‌زمان به زندگی سه زن در هفته مد پاریس می‌پردازد به تصویر بکشد، اما در نهایت تولیدی نسبتاً پراکنده و بی‌تمرکز به‌دست آمده که رشته‌های داستانی‌اش تنها سطح امکان‌پذیری‌شان را لمس می‌کنند و در احیای آن پیوندها توفیق چندانی ندارند. در نتیجه «کوتور» فیلمی نیست که آن‌چنان عمیق باشد که خود را می‌پندارد. محور اصلی داستان به مکسین واکر (آنجلینا جولی)، فیلم‌سازی آمریکایی که عمدتاً فیلم‌های مستقل ژانر وحشت ساخته، می‌پردازد؛ او برای ساخت فیلمی که در مراسم افتتاحیهٔ هفتهٔ مد پاریس نمایش داده شود استخدام می‌شود. در میانهٔ این شتاب، متوجه می‌شود مبتلا به سرطان سینه شده و باید میان کار و درمان یکی را انتخاب کند—بحث‌هایی در مورد جست‌وجوی درونی مطرح می‌شود که بیشتر نقل می‌شوند تا اینکه به‌طور عمیق نمایش داده شوند. شاخهٔ دوم داستان، به شروع حرفهٔ ادای مدل اهل سودان‌جنوبی، آدا (انییر انئی)، می‌پردازد؛ او به‌نوعی (و به‌طرزی نامشخص) برای فیلم مکسین انتخاب شده و در مراسم افتتاحیه حضور می‌یابد، اما تازه‌وارد است و گویی ماهی‌ای از آب گرفته؛ مردد است که آیا همین راه را می‌خواهد، آیا نقش را بلد است، یا ترجیح می‌دهد به آفریقا برگردد و تحصیل در رشتهٔ داروسازی را ادامه دهد. خط سوم زندگی آنژل (الا رومف)، یک میکاپ‌آرتیست که آرزوی نویسنده شدن دارد، دنبال می‌کند. متأسفانه هیچ‌یک از این داستان‌ها چندان توسعه نیافته‌اند؛ اغلب به‌صورت ناهماهنگ ارائه شده و بسیاری از نخ‌ها رها شده‌اند. موضوعات اصلی فیلم—پویایی‌های صنعت مد، مواجهه با سرطان سینه و بی‌احترامی‌های حرفه‌ای و شخصی نسبت به زنان—پیش‌تر در فیلم‌های متعدد و با کیفیت‌تر بررسی شده‌اند و در اینجا، اگر هم به هم مرتبط شده‌اند، اغلب به‌طرزی زمخت و ناتمام این کار انجام شده است. با فرارسیدن مراسم افتتاحیه، فیلم به‌شدت از خود متکبر و تقریباً سوررئال می‌شود؛ روایت‌های صوتی اغراق‌آمیز و خودبزرگ‌بینانه‌ای که پذیرفتن‌شان دشوار است. در ستایش فیلم باید گفت که جولی اجرای قدرتمندی ارائه می‌دهد، بی‌گمان متاثر از تجربیات شخصی‌اش در مواجهه با چنین موضوعاتی. با توجه به متریال در دست، او در نقش خود عملکرد قابل‌احترامی دارد و بر بازگشتی که با بازی‌اش در «ماریا» (۲۰۲۴) آغاز شده بود، ادامه می‌دهد. اما فراتر از اجرای او، چیز زیادی برای توصیه وجود ندارد. تأسف‌آور است، زیرا «کوتور» می‌توانست با فیلمنامه، تدوین، کارگردانی و بازی‌های مکمل قوی‌تر، اثر تأثیرگذارتر و دقیق‌تری باشد؛ در وضع حاضر نیازمند اصلاحات گسترده‌ای است تا ارزش پتانسیل‌هایش آشکار شود.