فیلم Calendar Girls 2003

نه عریانِ زننده، بلکه برهنگیِ هنرمندانه. وقتی همسر عزیز آنی کلارک به دلیل لوکمیا درگذشت، بهترین دوستش کریس ایده‌ای منحصر‌به‌فرد برای جمع‌آوری کمک مالی بیمارستانی که از جانِ جان‌شان مراقبت کرده بود، مطرح می‌کند: خودش و اعضای انجمن زنان ناکپلی در تعدادی عکس با برهنگیِ هنرمندانه ژست می‌گیرند و آن‌ها را در قالب یک تقویم می‌فروشند. فیلم بر پایه یک داستان واقعی ساخته شده و پس از...

نه عریانِ زننده، بلکه برهنگیِ هنرمندانه. وقتی همسر عزیز آنی کلارک به دلیل لوکمیا درگذشت، بهترین دوستش کریس ایده‌ای منحصر‌به‌فرد برای جمع‌آوری کمک مالی بیمارستانی که از جانِ جان‌شان مراقبت کرده بود، مطرح می‌کند: خودش و اعضای انجمن زنان ناکپلی در تعدادی عکس با برهنگیِ هنرمندانه ژست می‌گیرند و آن‌ها را در قالب یک تقویم می‌فروشند. فیلم بر پایه یک داستان واقعی ساخته شده و پس از موفقیت پرشورِ فیلمِ ۱۹۹۷، The Full Monty، قصه‌ای بود که از همان ابتدا برای پرده سینما مناسب به‌نظر می‌رسید. این اثر به‌علاوه نفس تازه‌ای به بازیگران زنِ میانسال می‌بخشد که متأسفانه اغلب از نقش‌های خوب در سینما محروم‌اند. شاید Calendar Girls شاهکاری از سینمای خانوادگی نباشد، اما بی‌تردید دل را گرم می‌کند و با وجود یک‌سوم پایانی کشدار، سرگرم‌کننده باقی می‌ماند. بازی‌ها در تمام طول فیلم درخشان‌اند—جولی والترز، هلن میرن (چشم‌نواز)، لیندا باسِت، آنِت کراسبی و جرالدین جیمز به‌ویژه در بازگوییِ این داستان یک روستای نزدیک‌به‌هم که با موضوع حساسی دست‌وپنجه نرم می‌کند، ماندگارند. وقتی هیاهوی مطبوعات شروع می‌شود، ماجرا و متأسفانه فیلم وارد مسیری دیگر می‌شود. این فیلم نمونه نادری است از یک کمدی‌درام که هر دو سوی کمدی و درام را با تأثیر دنبال می‌کند. لحظه‌های کمدی در دو سوم اول پیاپی و دلنشین‌اند و درامِ مخاطب‌گیرِ فیلم، که در اساس موضوعی جدی دارد، واقعاً تاثیرگذار است. اما در بخش پایانی، سازندگان یک کالبدشکافی غیرضروری از دوستی‌ها و روابط اضافه می‌کنند که تا مرز ضربه زدن به فیلم پیش می‌رود. با این حال فیلم به لطف بازیگران ممتاز و نگاه آکنده از صداقتِ خود برمی‌خیزد و فیلمی می‌سازد که پس از دیدنش به‌سادگی فراموش نمی‌شود. در مجموع باید از این بانوان شگفت‌انگیز تمجید کرد. ۷/۱۰ یکی دیگر از آن فیلم‌هایی که دهه‌ها پیش دیده‌بودم و به‌تازگی دوباره دیدم؛ همان‌قدر لذت‌بخش بود که بار اول. تا حدی مرا به یاد Waking Ned Devine می‌اندازد. دیالوگ‌ها شوخ‌طبع و واقع‌گرایانه‌اند و درصد قابل‌توجهی از بازیگران سن بیشتری دارند. در Calendar Girls درامی بیشتر وجود دارد، اما هرگز به ملودرام نمی‌گراید. خوشحالم دوباره دیدمش؛ به‌خوبی کهنه شده و حس‌وحال یک فیلم کلاسیکِ دوست‌داشتنی را دارد. باز هم یکی از آن فیلم‌هایی که هنگام اکران دیدم و اخیراً دوباره تماشا کردم. درست مثل زنانی که برای تقویم ژست می‌گیرند، فیلم هم به‌خوبی سال‌ها را پشت سر گذاشته است. همسرم و من برنامه‌های بریتانیایی زیاد تماشا می‌کنیم، بنابراین بازیگران را در اجراهای برجستهٔ دیگری دیده‌ایم. Calendar Girls مرا به فیلم دیگری مثل Waking Ned Devine یادآوری می‌کند: طنز، قصه‌ای دل‌گرم‌کننده و گروه بازیگریِ یکپارچه و خوبی دارد. شاید چند زیرپلات جدی‌تر هم باشد—مثل بیماری شخصیت آلدرتون که محرک ساخت تقویم می‌شود. این فیلم بر اساس تقویم جمع‌آوری کمکِ واقعیِ زنانی در سنین حدود ۴۵–۶۵ ساخته شده است. من درباره دقت تاریخیِ قصه تحقیق نکردم چون آن را صرفاً برای لذت و سرگرمی دیدم؛ شما هم همین‌طور ببینید. پدرم وقتی بچه بودم در کار خودرو بود و همیشه تقویم‌های پیرلی یا میشلن را می‌دیدم که زنانی نیمه‌پوشیده در آن‌ها بودند؛ حتی روی قوطی‌های نوشیدنی هم گاهی چنین تصاویر بود. در یک تعمیرگاه کریس (هلن میرن) یکی از آن تقویم‌ها را می‌بیند و الهام می‌گیرد. چرا؟ بهترین دوستش آنی (جولی والترز) تازه همسرش جان (جان آلدرتون) را بر اثر سرطان از دست داده و آن‌ها در تلاش‌اند برای آسایشگاه محلی‌شان یک کاناپه جدید جمع‌آوری پول کنند. رئیس کمی محتاطِ انجمن، ماری (جرالدین جیمز)، ایده‌های معمول مثل تست وُدکا را رد می‌کند، پس باید فکری خلاقانه‌تر بکنند—یا به‌قولی، فراتر از سوتین! کریس تصمیم می‌گیرد یازده خانم دیگر را هم همراه کند و لارنس (ریچارد گلنیستر) را به‌عنوان عکاس وارد ماجرا کند تا یک نمایشِ جسورانه ولی با‌وقار از زیبایی‌شان درست کنند. این روند بی‌دردسر نیست؛ ممانعت‌هایی از سوی ماری، همسران و حتی خود زنان در ابتدا وجود دارد، اما وقتی تصمیمشان را می‌گیرند... تا آن نقطه، این گروه بزرگ از استعدادهای تئاتر و سینمای بریتانیا نگاهی موجز و حتی جسورانه به موضوعِ سکسوالیته در میان نسل‌های مسن‌تر ارائه می‌دهند. دیالوگ‌ها بامزه و تیزبین‌اند و بازیگرانی همچون سلیا ایمری، آنِت کراسبی و پنلوپه ویلتون در بازی‌های طنزآمیزِ خود خوب ظاهر می‌شوند. بخش دوم فیلم خیلی خوب کار نمی‌کند: سفر برای حضور در برنامه‌ای تلویزیونی باعث شروع اختلافات زناشویی و خانوادگی می‌شود و ریتم را کند می‌کند. البته شاید این بخش هم بر اساس واقعیت بوده، اما به‌نظرم می‌شد بدون آن‌ها بر لذت ماجرا — که فراوان است — تمرکز کرد. هم‌افزایی بین میرن و والترز هم عالی است و حتی پس از بیست سال، فیلم هنوز آن قدرت را دارد که بپرسد آیا امروز کسی چنین کاری را انجام می‌دهد یا نه. فیلمی خوش‌گذرانی و دلپذیر است.