فیلم Under the Flag of the Rising Sun 1972

این فیلم نه یک اثر حماسی جنگی بزرگ، بلکه فضایی کوچک و نزدیک از هول‌های اخلاقی است. فوکاساکو نه به شخصیت‌هایش رحم می‌کند و نه به تماشاگران؛ او یک فیلم ضدجنگِ شخصی ساخته که تمام یک نظام اجتماعی را محکوم می‌کند. انسان‌ها تا سرحد فروپاشی آزموده می‌شوند، بدون معنا یا هدفی جز فرار از مرگی رقت‌آور. تا پایان داستان درمی‌یابید که هیچ‌کس که بار سنگین جنگ...

این فیلم نه یک اثر حماسی جنگی بزرگ، بلکه فضایی کوچک و نزدیک از هول‌های اخلاقی است. فوکاساکو نه به شخصیت‌هایش رحم می‌کند و نه به تماشاگران؛ او یک فیلم ضدجنگِ شخصی ساخته که تمام یک نظام اجتماعی را محکوم می‌کند. انسان‌ها تا سرحد فروپاشی آزموده می‌شوند، بدون معنا یا هدفی جز فرار از مرگی رقت‌آور. تا پایان داستان درمی‌یابید که هیچ‌کس که بار سنگین جنگ را احساس کرده باشد، از آن جان سالم به‌در نبرده؛ و در حقیقت ملت ژاپن نیز تاب نیاورده است. کسانی که ظاهراً سالم مانده‌اند، صریحاً فرابشری به نظر می‌رسند. موضوعات برجسته عبارت‌اند از: رهبری پوشالی، تهی بودن اخلاق، فساد، خیانت، احساس گناه و مبارزهٔ فردی برای اجتناب از محو شدن. شخصیت‌های گوشت‌و‌خون هم‌زمان نقش نمادهای اجتماعی را در تمثیلی تلخ از امتناع جمعی ژاپن از پذیرش حقایق تحمل‌ناپذیر ایفا می‌کنند. گام‌به‌گام، بار کامل سرزنش بر دوش مقامات مدنی و نظامی گذاشته می‌شود. حتی امپراتور ژاپن نیز با فهرستی هولناک روبه‌رو می‌شود: سه میلیون و صد هزار جان از دست‌رفتهٔ ژاپنی در جنگ. با دلیل گفته شده که چنین فیلمی امروز در ژاپن بیش از حد متهم‌کننده خواهد بود. با وجود شدت دیدگاهش، در آثار فوکاساکو هیچ‌گاه حس خشونت‌آمیز یا خودبرتر‌بینی دیده نمی‌شود. او ضعف انسانی را می‌پذیرد اما آن را توجیه نمی‌کند؛ شدیدترین محکومیت او متوجه جوامعی است که بی‌پروا شهروندانشان را در راه کسب قدرت قربانی می‌کنند. اجرای ساچیکو هیداری مرکز اخلاقی فیلم را شکل می‌دهد. گرچه لحن فیلم اغلب سورئال است، اما هیچ‌یک از بازیگران لحظه‌ای دچار ناهماهنگی یا تصنع نمی‌شوند. کار گروهی در مجموع واقعاً درخشان است.