فیلم Internal Affairs 1990

مثل یک بچهٔ بزرگ با دکمه‌هایی فراوان؛ من دکمه‌ها را فشار می‌دهم. Internal Affairs به کارگردانی مایک فیگیس و نویسندگی هنری بین است. در آن ریچارد گیر، اندی گارسیا، نانسی تراویس، ویلیام بالدوین و لوری متکالف بازی می‌کنند. موسیقی به‌صورت مشترک توسط فیگیس، برایان بنکس و آنتونی مارینلی تولید شده و فیلم‌برداری کار جان اِی. آلونزو است. این نوآر جدید و خوش‌ساخت، گیر را در نقش دنیس...

مثل یک بچهٔ بزرگ با دکمه‌هایی فراوان؛ من دکمه‌ها را فشار می‌دهم. Internal Affairs به کارگردانی مایک فیگیس و نویسندگی هنری بین است. در آن ریچارد گیر، اندی گارسیا، نانسی تراویس، ویلیام بالدوین و لوری متکالف بازی می‌کنند. موسیقی به‌صورت مشترک توسط فیگیس، برایان بنکس و آنتونی مارینلی تولید شده و فیلم‌برداری کار جان اِی. آلونزو است. این نوآر جدید و خوش‌ساخت، گیر را در نقش دنیس پِک نشان می‌دهد؛ پلیسی فاسد که تیم‌ تحقیقاتی IAD با حضور گارسیا و متکالف او را زیر ذره‌بین قرار داده‌اند. پِک استاد دست‌کاری و نیرنگ است، آدمی حیله‌گر که انگشتش در بسیاری از فسادها فرو رفته—انگار بتواند نانوایی خودش را راه بیندازد. گیر با این نقش درخشان ظاهر شده و پِک را با نوعی بدجنسی تهدیدآمیز آغشته می‌کند که در طول فیلم پیوسته احساس می‌شود. وقتی فیگیس و بین پایه‌های شخصیتی را محکم می‌گذارند، قصه به نبردی روان‌شناختی از اراده و مهارت میان پِک و ریسموند آویلا (گارسیا) تبدیل می‌شود، با این تفاوت که پِک همیشه یک قدم جلوتر است چون ضعف آویلا را می‌داند. فیگیس با تبحر تنش را به‌آرامی افزایش می‌دهد و سپس برای جنبه‌های هیجان‌انگیز فیلمنامهٔ بین، فشار را بیشتر می‌کند. فضای کلی فیلم سرشار از سرنوشت شوم است و بدطینتی پِک را در شهری مملو از جنایتکاران، روسپیان و مزدوران قاتل به‌خوبی نشان می‌دهد. امتیاز: ۸/۱۰ این فیلم نقشی کاملاً متفاوت به تماشاچیان ارائه می‌دهد در مقایسه با نقش‌های قهرمان رمانتیک و خوش‌ظاهر که معمولاً با ریچارد گیر همراه است. در این اثر او دنیس پِک را بازی می‌کند؛ پلیسی ظاهراً سالم که در باطن تا مغز فاسد است. وقتی اندی گارسیا برای تحقیق دربارهٔ اتفاقات پاسگاه او وارد می‌شود، زود نتیجه می‌گیرد که شریک گیر—با نامِ مناسب «ون استرِچ» (ویلیام بالدوین)—تا حدی آدمی بدرفتار است و خیلی زود گارسیا و گیر در تقابل قرار می‌گیرند. فیلمنامه از زدن ضربه‌ها کوتاهی نمی‌کند—این فیلم نمایش صریحی از خشونت خانگی، اوباش‌گری و فساد پلیس است؛ و نه فقط یک افسر متخلف، بلکه شبکه‌ای درونی که گسترهٔ بزرگی دارد. گیر بازی‌اش در حد متوسط است؛ راستش را بخواهید او هرگز بازیگر مورد علاقه‌ام نبوده و بازی نقش منفی با چند نگاه نیمه‌تهدیدآمیز و چند فحش گه‌گاه به هیچ‌وجه برای پاک‌کردنِ تصویر مهربان و خوش‌قلب او کافی نیست. تنها نکتهٔ واقعاً هشداردهنده‌ای که به نظر می‌رسد اندی گارسیا احتمالاً زمانی انجام داده، مصرف فراوان ژل مو باشد، و تولیدِ فیلم نوعی حرفه‌ای‌گری دارد که هر آنچه از رفتارِ شخصیت‌ها می‌توانست زمخت یا پست باشد را خنثی می‌کند. این را تماشا کردم چون هوا خیلی سرد بود و تلویزیون پخش می‌کرد—اما مطمئن نیستم زمان به آن کمکی کرده باشد، و احتمالاً دوباره پی‌اش نخواهم رفت. درام جنایی واقعاً محکم با اجراهای قوی از همه سو، که شاید بهترین بازیِ کارنامهٔ ریچارد گیر در آن باشد. ممکن است به پهنای بعضی آثار دیگر در این ژانر نرسد، اما این فیلمِ کارگردانی‌شده توسط مایک فیگیس به‌خوبی ساخته شده است. امتیاز: ۳.۷۵ از ۵