فیلم Sweet Charity 1969

«چریتی» (شیرلی مک‌لاین)، «نیکی» (چیتا ریورا) و «هلن» (پائولا کلی) زنانی هستند که در یک سالن رقص کثیف کار می‌کنند. چریتی انسانی رک و صادق است — شاید بیش از حد صادق — اما بعد از سال‌ها سرگردانی، او به یک مرد شایسته در زندگی‌اش نیاز دارد. شاید وقتی با اسکار (جان مک‌مارتین) آشنا می‌شود چنین چیزی برایش پیش بیاید، اما اسکار از نوع کار...

«چریتی» (شیرلی مک‌لاین)، «نیکی» (چیتا ریورا) و «هلن» (پائولا کلی) زنانی هستند که در یک سالن رقص کثیف کار می‌کنند. چریتی انسانی رک و صادق است — شاید بیش از حد صادق — اما بعد از سال‌ها سرگردانی، او به یک مرد شایسته در زندگی‌اش نیاز دارد. شاید وقتی با اسکار (جان مک‌مارتین) آشنا می‌شود چنین چیزی برایش پیش بیاید، اما اسکار از نوع کار چریتی خبری ندارد؛ قطعاً شغلش در بانکی نیست. آیا باید به او حقیقت را بگوید و ریسک کند که او برود؟ خود داستان چندان چشمگیر نیست، اما اجراها واقعاً دلنشین‌اند. مک‌لاین، ریکاردو مونتالبان در نقش بازیگر افسانه‌ای ویتوریو و سامی دیویس جونیور در نقش «بیگ ددی» همگی به گروهی منسجم کمک می‌کنند که برخی از بهترین قطعات موزیکال را به صفحه سینما آورده‌اند. «بیگ اسپندر»، «اگر دوستانم الان مرا می‌دیدند»، «چیزی بهتر از این» و «ریتم زندگی» — همگی با زیرکی توسط سای کولمن و دوروتی فیلدز نوشته و آهنگسازی شده و توسط همین بازیگران اجرا شده‌اند. از نظر تولید اما فیلم بی‌نقص نیست؛ تدوین تا حدی پاره‌پاره است و باب فُسس هنوز گاهی فراموش می‌کند که سینما می‌تواند جریانی پیوسته داشته باشد که تئاتر از آن محروم است. اقتباس فیلمنامه از نیل سایمون نیز بهترین کار او نیست؛ در واقع «شب‌های کابیریا» ممکن است از طبیعت نسبتاً مقطع و بریده‌بریده این ادای احترام خجالت‌زده شود. با این حال از نظر بصری چشم‌نواز است و بین مک‌لاین و مونتالبانِ خوش‌پوش و جذاب، شیمی قابل‌توجهی وجود دارد؛ تا نیمه‌ی فیلم واقعاً دلتان می‌خواهد چریتی سرانجام خوشبختی‌اش را بیابد. سخت بتوان گفت چگونه می‌شد بهترش کرد؛ اگر دنبال دیدن کاریزمای چشمگیر روی پرده هستید، تماشای این فیلم ارزش دارد.