فیلم State Fair 1945

این فیلم تصویری رنگی از شیطنت‌های خانوادهٔ «فریک» است — «ابل» (Charles Winninger)، همسرش «ملیسا» (Fay Bainter) و فرزندان نوجوانشان «وِین» (Dick Haymes) و «مارگی» (Jeanne Crain) — در نمایشگاه ایالتی آیووا. خود نمایشگاه بستری عالی برای روایت‌های مختلف فراهم می‌کند: از ماجراهای عاشقانهٔ مرتبط با پرورش خوک و مسابقات چشیدن غذا تا مثلث‌های رمانتیک آشنا — مارگی دل‌بستهٔ مردی می‌شود (Dana Andrews) و وِین...

این فیلم تصویری رنگی از شیطنت‌های خانوادهٔ «فریک» است — «ابل» (Charles Winninger)، همسرش «ملیسا» (Fay Bainter) و فرزندان نوجوانشان «وِین» (Dick Haymes) و «مارگی» (Jeanne Crain) — در نمایشگاه ایالتی آیووا. خود نمایشگاه بستری عالی برای روایت‌های مختلف فراهم می‌کند: از ماجراهای عاشقانهٔ مرتبط با پرورش خوک و مسابقات چشیدن غذا تا مثلث‌های رمانتیک آشنا — مارگی دل‌بستهٔ مردی می‌شود (Dana Andrews) و وِین شیفتهٔ ستارهٔ بزرگ‌بند «امیلی» (Vivian Blaine) است. داستان طبق خطوطی قابل پیش‌بینی جلو می‌رود، اما بازی‌های شاخصی از بازیگران فرعی به چشم می‌آید — مثلاً Harry Morgan که یک غرفهٔ متقلبانه را اداره می‌کند و Donald Meek که در وظایف چشیدن غذا خوش‌آمده نشان می‌دهد — و راجرز و همرستاین هم با قطعات به‌یادماندنی «It Might as Well Be Spring» و ریتم‌دار «It's a Grand Night for Singing» به حرکت فیلم کمک می‌کنند. این فیلم بی‌پروا قطعه‌ای از فرهنگ آمریکایی است: لبخندها، پارچه‌های گل‌دار و کلیشه‌های احساساتی — بسیار و بسیار. فیلمنامه گاهی خنده‌دار است، اما در همراهی با ترانه‌ها کمبودهایی دارد؛ همه‌چیز کمی سطحی و حتی بیش از حد ملوس به نظر می‌رسد. Crain، Andrews و Haymes (هرچند کمی دست‌وپاگیر) بازی‌های مؤثری ارائه می‌دهند، اما شیطنت‌های عاشقانهٔ پیوستهٔ آن‌ها بعد از مدتی برایم یکنواخت شد. فیلم تصویری جالب از نحوهٔ گذران اوقات مردم روستایی آن زمان ارائه می‌دهد، اما قصه یکی از بهترین آثار همرستاین نیست. دیدن آن سرگرم‌کننده است، هرچند با سبک نسخهٔ Gaynor/Foster که دوازده سال پیش ساخته شد قابل مقایسه نیست.