بیوگرافی
دیک هیمز را میتوان بیگمان یکی از بهترین خوانندگان قرن بیستم دانست. او در آرژانتین از پدری اسکاتس/ایرلندی و مادری ایرلندی متولد شد، اما در دوران نوزادی به ایالات متحده آورده شد. دیک استعداد صوتیاش را از مادرش به ارث برد که در دوران رکود بزرگ با خوانندگی و تدریس...
دیک هیمز را میتوان بیگمان یکی از بهترین خوانندگان قرن بیستم دانست. او در آرژانتین از پدری اسکاتس/ایرلندی و مادری ایرلندی متولد شد، اما در دوران نوزادی به ایالات متحده آورده شد. دیک استعداد صوتیاش را از مادرش به ارث برد که در دوران رکود بزرگ با خوانندگی و تدریس آواز امرار معاش میکرد. یک قرارداد موسیقی در سال ۱۹۳۱ نظر رهبر یک گروه محلی را جلب کرد و به زودی دیک در حال پیشرفت بود، اما این مسیر کند پیش میرفت. در سال ۱۹۳۹، در حالی که دیک تلاش میکرد تا استعداد نگارش آهنگهایش را به رهبر گروه هری جیمز عرضه کند، در عوض به خواننده برجسته گروه تبدیل شد. در سالهای جنگ، دیک با ارکسترهای بنی گودمن و تامی دورسی همکاری کرد قبل از اینکه تصمیم بگیرد بهصورت انفرادی کار کند. پس از بهدست آوردن برنامه رادیویی اختصاصی و قرارداد ضبط با شرکت دکا، شرکت توئنتیث سنتوری فوکس نیز به زودی به استعدادهای موسیقی او ابراز علاقه کرد. از جمله نقشهای اصلی او در فیلمها میتوان به State Fair (۱۹۴۵) در کنار ژان کرین و ویویان بلین، Diamond Horseshoe (۱۹۴۵) و The Shocking Miss Pilgrim (۱۹۴۷) که هر دو در کنار بتی گریبل بودند، One Touch of Venus (۱۹۴۸) با آوا گاردنر، و All Ashore (۱۹۵۳) — نسخهای درجه دوم از On the Town (۱۹۴۹) — که میکی رونی و ری مکدونالد به عنوان دوستانش در ایام مرخصی ساحلی نقشآفرینی کردند، اشاره کرد. برای مردی چنین خوشرفتار و بیآلایش، زندگی شخصی دیک قطعاً آشفته بود که با الکلیسم و بدهیهای مالی تشدید شده بود. پنج ازدواج آمد و رفت (از جمله با بازیگرانی همچون جوآن درو، نورا اَدینگتون، ریتا هایورث و فران جفریز) تا اینکه ازدواج ششمش بالاخره ماندگار شد. تا دههٔ ۱۹۶۰، زندگیاش تقریباً نابود شده بود. او موفق شد به اروپا سفر کند و بقایای دوران حرفهایاش را بازیابد. شهرتش در آنجا لکهدار نشده بود و از محبوبیتی تازه برخوردار شد؛ با این حال هرگز جایگاه سابق خود در حرفه را دوباره بهدست نیاورد. دیک در سال ۱۹۸۰ بر اثر سرطان ریه درگذشت. اگرچه به اندازهٔ دیگر خوانندگان دورهاش (فرانک سیناترا، تونی مارتین، ویک دیمون) بهیادماندنی نیست و در فیلمها اجراگر چندان جذابی نبود، میراث این باریتون گرم و غنی موسیقیاش است. برخی از ضبطهای محبوبتر دیک عبارتاند از «The More I See You»، «How Blue the Night»، «For You, For Me, Forever More»، «Speak Low» و «Another Night Like This».
نمایش بیشتر
