فیلم Teenage 3ex and Death at Camp Miasma 2026

«کریس» (با بازی هانا آئین‌بایندر) موفق می‌شود برخی سرمایه‌گذاران را قانع کند تا پروژه احیای یک مجموعه ترسناک قدیمی که در یک کمپ تعطیلاتی دورافتاده می‌گذرد را تأمین مالی کنند. او برای این کار به دنبال زنِ شخصیتِ «دِیمزل در خطر»ِ اصلیِ قسمت اول مجموعه می‌گردد. «بیلی» (گیلیان اندرسن) از زمانِ آن موفقیتِ نخست نسبتا منزوی شده و در همان کمپِ محلِ اتفاقات فیلم‌ها سکونت...

«کریس» (با بازی هانا آئین‌بایندر) موفق می‌شود برخی سرمایه‌گذاران را قانع کند تا پروژه احیای یک مجموعه ترسناک قدیمی که در یک کمپ تعطیلاتی دورافتاده می‌گذرد را تأمین مالی کنند. او برای این کار به دنبال زنِ شخصیتِ «دِیمزل در خطر»ِ اصلیِ قسمت اول مجموعه می‌گردد. «بیلی» (گیلیان اندرسن) از زمانِ آن موفقیتِ نخست نسبتا منزوی شده و در همان کمپِ محلِ اتفاقات فیلم‌ها سکونت اختیار کرده است. در دل زمستان، کریس با شجاعت از میان برف‌ها می‌گذرد تا او را ملاقات کند و ورودش به کمپ نسبتاً ساکت، چند ساعتِ پرتنشِ احساسی و روان‌شناختی را با میزبانِ مرموزش رقم می‌زند. مشکل من با فیلم از تصمیمِ فیلم‌ساز صاحب‌سبک، جین شونبران، نشئت می‌گیرد که تجربیاتِ شخصی‌اش را در مرکز قرار داده و عمداً جنبهٔ اسرارآمیزِ روایت را به مقامِ دوم تنزل داده است. روشن است که این فیلم‌ساز برای ساخت آثارِ اغلب ساختاربندی‌شده و متفاوتش (مثل I Saw the TV Glow) دشواری‌هایی در تأمین بودجه داشته، و در کنارِ سیالیِ جنسیتی که نه آئین‌بایندر و نه گیلیان اندرسنِ کم‌به‌کار شده از ابراز آن دریغ ندارند، فیلم بیشتر به تفسیرِ یک شخصیت می‌پردازد که برای من قابل‌ارتباط نبود، و در عین حال نقدی نیم‌بند نسبت به تکرارپذیریِ ژانر اسلشر ارائه می‌دهد؛ همان ژانری که فیلم گویا می‌خواهد از آن سود ببرد. نخ‌ها در پایان تا حدی به هم می‌رسند، اما استفادهٔ گسترده از کلیشه‌ها و تکنیک‌های تصویربرداریِ شناخته‌شده در آثاری مانند Halloween، Friday the 13th و حتی دنبالهٔ اخیرِ Black Phone، همراه با کمبودِ دیالوگ‌های معنادار، فیلم را در دامِ میان‌مایگیِ خودنگر می‌اندازد و مانعِ آن می‌شود که خود را از باتلاقِ کلیشه‌ایِ ژانر فراتر ببرد.