فیلم Two Moon Junction 1988

دختر جذابِ جنوبی درست پیش از ازدواج دو دلی می‌گیرد وقتی با یک کارگر جذاب کارناوال آشنا می‌شود تازه از کالج فارغ‌التحصیل شده، یک دختر خوش‌برخورد و وسوسه‌پذیر اهل آلاباما (با بازی شرلین فن) که قرار است در عرض چند هفته ازدواجی تاحدی ترتیب‌داده‌شده داشته باشد، پس از آشنایی با یک کارگر خوش‌هیبت کارناوال (ریچارد تایسون) از مسیرش منحرف می‌شود. لوئیز فلچر نقش ماتریارک سرسخت را...

دختر جذابِ جنوبی درست پیش از ازدواج دو دلی می‌گیرد وقتی با یک کارگر جذاب کارناوال آشنا می‌شود تازه از کالج فارغ‌التحصیل شده، یک دختر خوش‌برخورد و وسوسه‌پذیر اهل آلاباما (با بازی شرلین فن) که قرار است در عرض چند هفته ازدواجی تاحدی ترتیب‌داده‌شده داشته باشد، پس از آشنایی با یک کارگر خوش‌هیبت کارناوال (ریچارد تایسون) از مسیرش منحرف می‌شود. لوئیز فلچر نقش ماتریارک سرسخت را بازی می‌کند، کریستی مک‌نیکول نقش یک راننده کامیون زیرک خیابانی را دارد و برل آیوِز نقش کلانتر باتجربه را ایفا می‌کند. این فیلم در ژانر درام/عاشقانه قرار می‌گیرد و می‌توان آن را در بستر گاتیک جنوبی دانست. برخلاف اکثر آثار این جریان، Two Moon Junction (1988) به شکلی غیرمنتظره حاوی صحنه‌های نرم‌صحنه و برهنگی و سکس است. اگر چنین صحنه‌هایی شما را آزار می‌دهد، بهتر است از تماشای فیلم صرف‌نظر کنید. فکر می‌کنم همین موضوع دلیل اصلی دیده‌شدن این فیلم به‌عنوان «هرزه‌سازی جنسی» یا «رمان‌های عاشقانه‌ای که به فیلم تبدیل شده‌اند» از سوی برخی منتقدان است. خودم هرگز رمان عاشقانه نخوانده‌ام؛ یک‌بار همسرم تشویقم کرد یکی بخوانم (چون عناصر فانتزی داشت)، اما نتوانستم از فصل اول بگذرم—خیلی بوسه و عشقبازی داشت. اگر بتوانید از این موارد بگذرید یا با آن کنار بیایید، فیلمِ گاتیک جنوبیِ سرگم‌کننده‌ای است با فیلمنامه‌ای قابل توجه و محتوای اجتماعی قابل تأمل (اصلاً با ادعای برخی که می‌گویند انگار نوشته‌ی یک کودک ده‌ساله است موافق نیستم). در برخی سکانس‌ها حالتی هیپنوتیک و گیرا وجود دارد، شبیه اثر جنون‌آور Poison Ivy (1992)، اما بدون آن غم‌واندوهِ سنگین. تایسون در نقش کارگر دوره‌گرد ظاهری زمخت‌تر شبیه وال کیلمر دارد، با موهایی تیره‌تر و بلندتر. فن بی‌شک زیباست و در پردهٔ پایانی طوری با سلیقه (و شاید تا حدی غیرضروری) برهنه نشان داده می‌شود، اما درخشش بازیگران را در برخی صحنه‌ها مک‌نیکول در دوران اوجِ جسمانی‌اش تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. واقعاً، کریستی تحسین‌برانگیز است و دیدن او ارزش بلیت را دارد. فیلمنامه فکرشده نوشته شده و در آن نکات درخشانی هست؛ مثل ارتباط عمیق و تلویحی از طریق «پنجره‌های روح» و عمارت خرابه‌ای که اَپریل (فن) و دوستانش در نوجوانی آن‌جا دورهم جمع می‌شدند و آن را «مکان ما» می‌نامیدند. بعد کلانتر است که زیر نفوذ ماتریارک قرار دارد و برخورد محترمانه اما بی‌تعارفش با پری (تایسون)؛ و عشق او به سگش. علاوه بر این، کنایه‌پردازی دربارهٔ شکاف میان آریستوکراسی جنوبی و «ولگردها» آموزنده است: آیا باید اَپریل به آن جایگاه اجتماعی و مزایایی که همراهش است توجه کند یا دلش را دنبال کند؟ در هر صورت، انتخابی پرریسک است. مدت زمان فیلم یک ساعت و چهل و چهار دقیقه است و فیلمبرداری در شهرستان لس‌آنجلس، کالیفرنیا انجام شده؛ تهیه‌کنندگان تلاش قابل‌قبولی کرده‌اند که جنوب کالیفرنیا را شبیه آلاباما جلوه دهند، هرچند در چند سکانس این تقلید آشکار است. نمره: B