فیلم Dallas 1950

ریب و «شکمِ آبی» به شهر می‌آیند. فیلم «دالاس» با بازی گری کوپر، روت رومن، استیو کوچران، باربارا پایتون و ریمند مَسی ساخته شده؛ کارگردانی اثر برعهده استوارت هایزلر است، فیلم‌برداری را ارنست هالر انجام داده و فیلمنامه را جان توئیست نوشته است. این محصول برادران وارنر به‌صورت زنده و پررنگ در تکنیکالر و در مزرعه‌های ایورسون و وارنر در کالیفرنیا فیلم‌برداری شده. فیلمی است شوخ‌طبع...

ریب و «شکمِ آبی» به شهر می‌آیند. فیلم «دالاس» با بازی گری کوپر، روت رومن، استیو کوچران، باربارا پایتون و ریمند مَسی ساخته شده؛ کارگردانی اثر برعهده استوارت هایزلر است، فیلم‌برداری را ارنست هالر انجام داده و فیلمنامه را جان توئیست نوشته است. این محصول برادران وارنر به‌صورت زنده و پررنگ در تکنیکالر و در مزرعه‌های ایورسون و وارنر در کالیفرنیا فیلم‌برداری شده. فیلمی است شوخ‌طبع و طعنه‌آمیز که نوستالژی وسترن‌های قدیمی را بازمی‌گرداند؛ اثری بدون ادعاهای ژرف یا پیام‌های عمیق. در داستان، بلیید «ریب» هالیستر (کوپر)، یاغی دوران جنگ داخلی، مرگ خود را صوری اعلام می‌کند تا آبرویش را از میان ببرد و بتواند آزادانه به تعقیب برادرانی بپردازد که خانواده‌اش را به‌قتل رسانده‌اند. هرچند خط اصلی داستان ساده است، توئیست با افزودن مایه‌های سرگرم‌کننده آن را زندگی می‌بخشد: جابه‌جایی نقش‌ها، مدهای چشم‌گیر، تعقیب و گریزهای اسب‌سواری، تیر‌اندازی‌ها، مثلث عشقی، دیالوگ‌های پرتحرک و پیچش‌های حساب‌شده که مانع کلیشه‌ای شدن فیلم می‌شود. کوپر به‌نظر از نقش لذت می‌برد و همین به حس خوب فیلم می‌افزاید. درست است که اغلب از او چیزی بیش از مردی کم‌حرف در ماموریتی مشخص خواسته نمی‌شود، اما در صحنه‌های اکشن همان چیزی را ارائه می‌دهد که طرفدارانش انتظار دارند. ضدقهرمان‌ها هم سرگرم‌کننده‌اند—خصوصاً «برایانت مارلو» با بازی استیو کوچران که هم شریر و هم کمی ابله نمایش داده شده—هرکدام ویژگی‌هایی دارند که از یکنواختی جلوگیری می‌کند. دو بازیگر زن فیلم ظاهر جذابی دارند و در میان مردانگی اثر خوب می‌ایستند، و ارزش تولید بالای فیلم به هالر اجازه داده تا با تکنیکالر پررنگ و فیلم‌برداری جذاب در لوکیشن‌ها چشم‌ها را نوازش کند. فیلم می‌کوشد به یک وسترن درجه‌یک بدل شود اما تا آن سطح فاصله دارد؛ با این‌حال تلاشش قابل‌ملاحظه است و حاصل کار سرگرم‌کننده‌ای است که می‌تواند در یک روز سرد زمستانی حال بیننده را بهتر کند. امتیاز: 7/10. گویی با باختن در جنگ داخلی آمریکا کافی نبود؛ هالیستر (گری کوپر) خانواده و خانه‌اش را هم به دست سه برادر از دست می‌دهد که او قسم به انتقام از آن‌ها خورده بود. اما کار آسان نیست؛ آن‌ها به تگزاس می‌روند و «ویل» (ریمند مَسی)، بزرگ‌ترشان، کسب‌وکار نیمه‌قانونی دامداری راه می‌اندازد. هالیستر که از عفو پس از جنگ سرباز زده و از نظر رسمی هنوز مجرم است، از دوستش «ویلد بیل هیکاک» (رید هدلی) کمک می‌گیرد تا مرگش را صوری اعلام کند و سپس به تعقیب آن‌ها بپردازد. در مسیر با مارشال جدید «وِدربی» (لیف اریکسون) آشنا می‌شود و درمی‌یابد او برای این شغل چندان مناسب نیست؛ هالیستر پیشنهاد می‌دهد که در شهر نقش او را بازی کند و با این نقشه، برایان و دیگر برادر را به دام بیندازند. طبیعی است که عنصر رمانس هم وجود داشته باشد، اما آن هم برای هالیستر دردسرساز می‌شود چون زنی که دل به او می‌بازد نامزد وِدربی است. «تونیا» (روت رومن) خود را زنی با ذوق و شیک‌پسند می‌داند؛ اینکه این مثلث چگونه پیش برود—به‌شرطی که «ویل» شرور قبل از پایان فیلم هر دو رقیب را از میان برند—سؤال‌برانگیز است. به نظرم رنگ‌آمیزی فیلم همیشه به نفع آن نبود: در برخی صحنه‌ها کوپر در لباس مخمل و کلاه بلند بیشتر شبیه بازیگر فرعیِ «پیگمالیون» به‌نظر می‌رسید تا یک تفنگ‌کش هراس‌انگیز، و حتی مَسیِ معمولاً قابل‌اطمینان هم آن‌چنان هیجان‌انگیز نبود. با این‌حال، فیلم کاملاً قابل تماشا است؛ سرگرم‌کننده، دارای اندازه‌ی کافی اکشن، با گله‌های فراوان و اندکی شوخ‌طبعی در آغاز که نود دقیقه را به‌راحتی سپری می‌کند.