فیلم Dragonfly 2025

السی، که پس از مرگ همسرش در بنگالوی کوچکش زندگی می‌کند، پسر بالغش با خانواده‌اش در فاصله‌ای دورتر زندگی می‌کند و او دارد به هر آنچه از استقلالش باقی مانده چنگ می‌زند (برِندا بلیتین). سه بار در هفته یک پرستار می‌آید تا حالش را بسنجد و برایش دوش بگیرد، اما این مراقبین طبق برنامه کار می‌کنند و فرصت چندانی برای گفتگو با او ندارند. همسایه‌اش...

السی، که پس از مرگ همسرش در بنگالوی کوچکش زندگی می‌کند، پسر بالغش با خانواده‌اش در فاصله‌ای دورتر زندگی می‌کند و او دارد به هر آنچه از استقلالش باقی مانده چنگ می‌زند (برِندا بلیتین). سه بار در هفته یک پرستار می‌آید تا حالش را بسنجد و برایش دوش بگیرد، اما این مراقبین طبق برنامه کار می‌کنند و فرصت چندانی برای گفتگو با او ندارند. همسایه‌اش «کلین» (آندریا رایزبرو) یک روز این را می‌بیند و وقتی سگش «سابر» بستر گل‌های السی را به هم می‌زند، برای عذرخواهی دست به کاری می‌زند که کم‌کم دوستی‌ای تدریجی بین آن‌ها شکل می‌دهد. ابتدا فقط خریدهای کوچک است، اما با بیشتر گفتگو کردن، هر دو کم‌کم برای همراهی دیگری حساب باز می‌کنند و به نظر می‌رسد ریشه‌های دوستی محکمی در حال شکل‌گیری است. پسر السی (جیسون واتکینز) نسبت به این همسایه که به‌نظر از کمک‌های دولتی بهره‌مند است، مشکوک می‌شود و یک دیدار غافلگیرکننده باعث دخالت‌هایی می‌شود که نتایجی نسبتاً ویرانگر برای همه در پی دارد. آن‌ها زیاد تلویزیون تماشا می‌کنند، اما هرگز نسخهٔ روزانهٔ «ویرا» را — که برایم عجیب بود — نمی‌بینند؛ به‌طور کلی هر دوی این زنان روزمرگی‌های تنهایی را تجربه می‌کنند که هفته به هفته کمابیش ثابت می‌ماند و نحوهٔ روایت و بازی‌ها به‌طور مؤثری آن یکنواختی تقریبا بی‌معنی را منتقل می‌کند. «کلین» عاشق سگ خوش‌مشربش است و به‌نظر می‌رسد برای دلایل کاملاً متفاوت، همین رابطهٔ عاشقانه احتمالاً تنها رابطهٔ محبت‌آمیزی است که هر یک‌شان ممکن است داشته باشند. صحنه‌ای که مربوط به یک کارت و رمز آن است، تماشاگر را روی لبهٔ صندلی نگه می‌دارد و باعث شد به این فکر بیفتم که چقدر بی‌اعتماد شده‌ام و احتمالاً همین‌طور خواهم ماند — مخصوصاً که پرداخت آندریا رایزبرو به نقش، درجه‌ای از ابهام ایجاد می‌کند. واقعیت این است که ما نمی‌دانیم «کلین» قابل‌اعتماد است یا نه و ظاهر بیرونی نقش اساسی در پیش‌بردِ این داستان دارد. از پایان‌بندی زیاد خوشم نیامد، نه به این دلیل که کار نمی‌کرد، بلکه چون به‌نظرم کاملاً غیرضروری و صرفاً برای تأثیر دراماتیک ساخته شده بود. با این حال، این دو بازیگر به‌شیوه‌ای ظریف نقایص جامعه‌ای را آشکار می‌کنند که در آن بیش از پیش خود را منزوی می‌کنیم و توانایی‌مان را در قضاوت شخصیت افراد بر اساس اعمالشان — نه پیش‌فرض‌های شکاکانهٔ خودمان — از دست می‌دهیم.