فیلم Blue Hawaii 1961

**الویس به هاوایی می‌رود** چاد گیتس (پریسلی) پس از دو سال خدمت سربازی به خانه‌اش در هاوایی برمی‌گردد، اما صفا و صمیمیت اهالی پلی‌نزی و باز کردن راه خودش در زندگی را به وارث مزرعهٔ آناناس والدینش بودن ترجیح می‌دهد. او در کنار دوست‌دختر دورگه‌اش که نیمی سفیدپوست و نیمی پلی‌نزیایی است (جون بلکمن)، شانس خود را در شغل راهنمای گردشگری امتحان می‌کند. آنجلا لنزبری هم...

**الویس به هاوایی می‌رود** چاد گیتس (پریسلی) پس از دو سال خدمت سربازی به خانه‌اش در هاوایی برمی‌گردد، اما صفا و صمیمیت اهالی پلی‌نزی و باز کردن راه خودش در زندگی را به وارث مزرعهٔ آناناس والدینش بودن ترجیح می‌دهد. او در کنار دوست‌دختر دورگه‌اش که نیمی سفیدپوست و نیمی پلی‌نزیایی است (جون بلکمن)، شانس خود را در شغل راهنمای گردشگری امتحان می‌کند. آنجلا لنزبری هم در نقش مادر افاده‌ای او حضوری بامزه دارد. «هاوایی آبی» (Blue Hawaii، ۱۹۶۱) نخستین و بی‌تردید بهترین فیلم از میان سه فیلم الویس است که داستانشان در هاوایی می‌گذرد؛ دو فیلم بعدی، «دخترها! دخترها! دخترها!» (Girls! Girls! Girls!، ۱۹۶۲) و «بهشت به سبک هاوایی» (Paradise, Hawaiian Style، ۱۹۶۶) بودند. در واقع، این اثر در کنار فیلم‌هایی مثل «کید گالاهاد» (Kid Galahad، ۱۹۶۲)، «کارگر کارناوال» (Roustabout، ۱۹۶۴) و «زنده‌باد لاس‌وگاس» (Viva Las Vegas، ۱۹۶۴)، از فیلم‌های بهتر او به شمار می‌رود. چند عامل باعث شده‌اند این فیلم خوب از کار دربیاید: لوکیشن‌های باشکوه، دانستنی‌های جالب دربارهٔ هاوایی و مردمش، داستان گیرا، فضای جدی و در عین حال مفرح و البته موسیقی. حالا که صحبت از موسیقی شد، تعداد ترانه‌های این فیلم از حد معمول بیشتر است. از نقاط ضعف فیلم می‌توان به ترکیب بازیگران زن اشاره کرد که می‌توانست بهتر باشد؛ هرچند بلکمنِ دوست‌داشتنی بد نیست. بااین‌حال، داستان فرعیِ راهنمای گردشگری شدن چاد (الویس) برای یک معلم زن جذاب (نانسی والترز) و پنج دختر نوجوان سرگرم‌کننده است؛ به‌خصوص شیطنت‌ها و دردسرهایی که پای آن دختر بدخلق (جنی مکسول) در میان است. فیلم یک ساعت و ۴۲ دقیقه زمان دارد و در هاوایی و استودیوهای پارامونت در کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B مدت زیادی از تماشای فیلم گذشته بود که تازه متوجه شدم بازیگر نقش مادر الویس، خودِ آنجلا لنزبریِ ۳۵ ساله است؛ آن هم در حالی که الویس آن موقع ۲۵ سال داشت! کمی آزادی عمل سینمایی که این کمدی رمانتیکِ به‌شدت تصنعی حسابی به آن نیاز دارد؛ فیلمی که چندان به کارنامهٔ هیچ‌کدام از عواملش کمکی نمی‌کند. «چاد» پس از بازگشت از آلمان، نمی‌داند با زندگی‌اش چه کند. دلش نمی‌خواهد وارد کسب‌وکار خانوادگیِ میوه شود و ترجیح می‌دهد با دوست‌دخترش «مایلی» (جون بلکمن) کار کند؛ تصمیمی که حسابی مادر مذکور را می‌رنجاند. ببخشید، مامان! «مایلی» راهنمای گردشگری است و دیدنی‌های زیبای هاوایی را به گردشگران نشان می‌دهد. همان‌جاست که چاد با «الی» نوجوان (جنی مکسول) روبه‌رو می‌شود؛ دختری که شیطنت‌آمیز به او دل می‌بندد و همه، از جمله معلمش «ابیگیل» (نانسی والترز)، را درگیر دردسرهایی تمام‌نشدنی می‌کند؛ کار حتی به زد و خورد با تقریباً تمام اهالی جزیره می‌کشد! الویس بی‌شک مردی کاریزماتیک است که تماشایش جذابیت دارد، اما بازیگر نیست. اجرای ترانه‌های «هاوایی آبی» (Blue Hawaii) و «نمی‌توانم جلوی عاشق شدنم را بگیرم» (Can’t Help Falling in Love) به‌روشنی نشان می‌دهد که در لب‌زدن هم چندان مهارتی ندارد. لنزبری با لهجه‌ای زیر و جیغ‌مانند حرف می‌زند و به نظر می‌رسد خودش از این نقش لذت می‌برد، اما باقی فیلم بیش از حد خشک و غیرطبیعی به نظر می‌رسد. فکر می‌کنم بعضی از تصاویر پس‌زمینهٔ سیکلوراما مدام از اول تکرار می‌شدند؛ تازه حتی من هم می‌دانم که موقع نواختن یوکللی باید آکوردها را عوض کرد. گمان می‌کنم برنامهٔ کاری این ستاره به نورمن تاروگ اجازه نداده وقت چندانی صرف پرداخت جزئیات فیلمی کند که اساساً فقط اثری حال‌خوب‌کن برای الویس است؛ اما در نهایت، حاصل کار همه کاملاً معمولی و فاقد نکته‌ای چشمگیر است.