فیلم Funny Face 1957

با وجود آدری هپبورن و فرد آستِر، به نظرم این فیلم در واقع متعلق به کی تامپسون است. او در این کمدی موزیکال خوشایند، هرچند کمی سطحی، نقش‌آفرینی درخشانی دارد؛ نسخه‌ای از دههٔ ۱۹۵۰ِ آنا وینتور. از آن‌جا که از کیفیت نسبتاً یکنواخت شمارهٔ اخیر مجلهٔ «Quality» عصبانی است، تصمیم می‌گیرد کل مجله را بازسازی کند — و آن را صورتی کند! یک کتاب‌فروشی که...

با وجود آدری هپبورن و فرد آستِر، به نظرم این فیلم در واقع متعلق به کی تامپسون است. او در این کمدی موزیکال خوشایند، هرچند کمی سطحی، نقش‌آفرینی درخشانی دارد؛ نسخه‌ای از دههٔ ۱۹۵۰ِ آنا وینتور. از آن‌جا که از کیفیت نسبتاً یکنواخت شمارهٔ اخیر مجلهٔ «Quality» عصبانی است، تصمیم می‌گیرد کل مجله را بازسازی کند — و آن را صورتی کند! یک کتاب‌فروشی که برای عکاسی توسط «آوری» (آستِر) استفاده می‌شود، منبع غیرمحتملی برای مدل جدید او فراهم می‌آورد — «جو» (هپبورن) که برای صنعت مد همان‌قدر خطرناک است که هیرود برای نوزادان. آوری زیرک است و پیشنهادی می‌دهد: عکاسی در پاریس در ازای دیدار با پروفسور فلُستر (میشل اوکلِر). آنچه پس از آن رخ می‌دهد تا حدود زیادی قابل پیش‌بینی است؛ یک مثلث عشقی با جو در میان که مردد می‌ماند. موسیقی‌ها را جورج و آیرا گرشویین فراهم کرده‌اند و اگرچه بخش‌های موزیکال بسیار خوب صحنه‌آرایی شده‌اند، فیلم ترانهٔ ماندگاری ندارد. با این حال، تامپسون در نقش رئیسِ جدی و قاطع در اوج است، رقص‌ها رنگارنگ و پرانرژی‌اند و در نهایت هپبورن با سرزندگی و شور زیبا در اجرا حاضر می‌شود — در بخش‌های موزیکال مثل ماهی در آب است. آستِر در بهترین فرمش نیست و لهجهٔ رابرت فلمینگ هم چندان قوی نیست، اما در پایان همه‌چیز با قطعیتی لذت‌بخش کنار هم قرار می‌گیرد.