فیلم Singin’ in the Rain 1952

فقط یک شاهکار تمام‌عیار است؛ ترکیبی از داستان پس‌زمینهٔ جذاب، فیلمنامهٔ عالی و طنزآمیز، خوانندگان و رقصندگان استثنایی و یک جین کلی کاملاً دوست‌داشتنی که در کنار دونالد اوکانر و دبی رینولدز فوق‌العاده قرار دارد. حتماً دیدنی است. دوباره خوشحالم! برای من «Singin’ in the Rain» بهترین موزیکال تاریخ سینماست؛ البته فیلم‌های بزرگ دیگری هم نزدیکند — مثلاً «The Wizard of Oz» همیشه برای من ده از...

فقط یک شاهکار تمام‌عیار است؛ ترکیبی از داستان پس‌زمینهٔ جذاب، فیلمنامهٔ عالی و طنزآمیز، خوانندگان و رقصندگان استثنایی و یک جین کلی کاملاً دوست‌داشتنی که در کنار دونالد اوکانر و دبی رینولدز فوق‌العاده قرار دارد. حتماً دیدنی است. دوباره خوشحالم! برای من «Singin’ in the Rain» بهترین موزیکال تاریخ سینماست؛ البته فیلم‌های بزرگ دیگری هم نزدیکند — مثلاً «The Wizard of Oz» همیشه برای من ده از ده است — اما «Singin’ in the Rain» فیلمی بی‌نقص است. دان لاک‌وود ستارهٔ فیلم‌های صامت است اما زندگی‌اش خالی و یکنواخت شده؛ با آمدن سینمای سخنگو فرصتی برای تغییر سرنوشتش فراهم می‌شود. دیدار اتفاقی‌اش با رقصنده‌ای به نام کتی سلدن مسیر سرنوشت او را شکل می‌دهد و همراه با دوست و شریکش کازمو براون، امید به هم‌پوشانی موفقیت‌ها و تحقق آرزوها دارند. از کجا شروع کنم؟ فیلم ادای احترام به شادی است؛ چه در ساختن فیلم، چه در عشق، چه در دوستی و شرافت—فیلم از اولین تا آخرین نما سرشار از پاکی و شادی است. با رقص‌آرایی‌های خیره‌کننده، «Singin’ in the Rain» به‌سادگی به سراغ دیالوگ‌های خشک نمی‌رود و گهگاه وارد آواز نمی‌شود؛ هر آهنگ به شخصیت‌ها عمق می‌بخشد و داستان را جلو می‌برد تا خطوط قصه محکم و مهم بمانند. «Make ’Em Laugh»، «Good Morning» و «Singin’ in the Rain» تنها چند نمونه از آهنگ‌ها و رقص‌های درخشان فیلم‌اند؛ اجرای «Singin’ in the Rain» خودِ تاریخ سینماست و نشان‌دهندهٔ طبع شاد فیلم است، در حالی که صحنهٔ پایانی بالهٔ برادوی همان تجسم جادوی ظرافت و زیبایی است. بازیگران همگی درخشان‌اند: جین کلی، دونالد اوکانر و دبی رینولدز مانند اینکه از یک تخم بیرون آمده‌اند با هم جوش می‌خورند و کارگردانی مشترک استنلی دونن و کلی بی‌نقص است. فیلم مملو از تعظیم‌ها و چشمک‌های خودارجاعی است و مرتباً در فهرست‌های ده‌تای برتر منتقدان و تماشاگران قرار می‌گیرد—پس بی‌راه نگفته‌اند... کاملاً لایق است. در همهٔ جهات ۱۰ از ۱۰. من واضحاً در اقلیت بزرگی هستم. صادقانه بگویم، از این فیلم خوشم نیامد. شاید لازم است بگویم که موزیکال جزو ژانرهای موردعلاقهٔ من نیست، اما معمولاً می‌توانم از آن‌ها لذت ببرم — مثلاً «The Greatest Showman» و «The Sound of Music». با این حال «Singin’ in the Rain» با من ارتباط برقرار نکرد. یک یا دو آهنگ خوب داشت که قبلاً شنیده بودم، و جین کلی (در نقش دان) در نقش اصلی سرگرم‌کننده است. قصه، بدون عنصر موسیقی، واقعاً جذاب است — دوران گذار از فیلم‌های صامت به صدادار موضوع جالبی‌ست — اما چون فیلم موزیکال است، آنقدر که می‌خواستم در این موضوع عمیق نمی‌شود. جز «Singin’ in the Rain» هیچ‌یک از آهنگ‌ها برای من کار نکرد و راستش تماشایشان برایم تا حدی دشوار بود. در میان بازیگران، جز کلی، دبی رینولدز (کتی) را قابل قبول یافتم اما دونالد اوکانر (کازمو) برایم کمی آزاردهنده بود — به‌نظر می‌رسد بیش از حد تلاش می‌کند. ژان هگن (لینا) هم کمی اعصاب‌خردکن است، که البته در شخصیت او عمداً این‌گونه است. اعتراف می‌کنم از نظر بصری فیلم عالی به‌نظر می‌رسد. کاش کلی‌تر دوستش داشتم، اما واقعاً برای من نبود — در صورت تمایل می‌توانید نظرم را نادیده بگیرید! معمولاً وقتی دربارهٔ این فیلم حرف می‌زنیم، اولین تصویری که به ذهن می‌آید نبوغ جین کلی و چترش همراه با آهنگ عنوان است، اما به‌عنوان یک نمایش سه‌نفرهٔ فوق‌العاده میان خودش، دبی رینولدز وِ بهترینِ من در این فیلم دونالد اوکانر، این اثر بسیار بیش از آن است. فیلم سرشار از جذبه و سبک است. قصه حول آرزوهای یک شرکت فیلم‌سازی صامت برای ساختن یک فیلم صدادار می‌چرخد؛ ستاره‌های تثبیت‌شدهٔ آن‌ها «دان لاک‌وود» (کلی) و «لینا لامونت» (ژان هگن) در پردهٔ سینما و مطبوعات زوج رؤیایی‌اند، در حالی که در واقعیت از یکدیگر بیزارند — اما باید با پیشرفت کنار بیایند و با ورود تجهیزات صوتی و مرد ایده‌های تازه «کازمو» (اوکانر) کار برای ساخت یک موفقیت بزرگ آغاز می‌شود. هرکسی که فیلم‌های صامت دیده باشد می‌داند هرکس که در آن عرصه موفق بود لزوماً صفات لازم برای فیلم‌های صدادار را نداشت، و کم‌کم می‌بینیم مسابقه‌ای بین هگن و نقش واقعیِ عاشقِ کلی در فیلم، «کتی» (رینولدز)، برای نقش بزرگ شروع می‌شود. صحنه‌ها فرصتِ درخشیدن برای طراحِ لباس فراهم کرده‌اند و این سه بازیگر دقیقاً در عناصر خودشان مشغول تجربهٔ موقعیت‌های مختلفی هستند که از ذهن خلاقِ «کازمو» بیرون می‌آید. آهنگ‌ها؟ از کجا شروع کنیم؟ بتی کامدن و آدولف گرین در این اثر به شکوفایی رسیده‌اند — آن‌ها از موزیکال‌های دههٔ بیست و سی الهام گرفته و آثاری مانند «You Were Meant For Me»، «Make ’Em Laugh» و «Good Morning» را ساخته‌اند و البته آهنگ عنوان که پای ما را به حرکت و لبخند را به چهره می‌آورد. صدای آواز دبی رینولدز توسط بتی نویز داب شده، اما صدابرداری بی‌نقص است و اصلاً مهم نیست که خودش واقعاً آواز نمی‌خواند. فیلم پر از شوخ‌طبعی سبک و مقداری حسادت و رقابت هم هست، و رقص‌ها هم کامل و بی‌نقص نیستند که همین موضوع کمک زیادی می‌کند؛ بسیاری از اجراها طبیعی به‌نظر می‌رسند، مثل دوستانی که در حین بازی بداهه‌پردازی می‌کنند و از آن لذت می‌برند. تولیدی پرزرق‌وبرق و با حضور کوتاهِ سید چاریس و ریتا مورنو هم همراه است — چه چیز دیگری از این بهتر می‌خواهید؟