فیلم Gigi 1958

خداراشکر برای موزیکال‌ها. فیلم جی‌جی (برگرفته از نمایشنامه آنیتا لوز و رمانی از کولت) جوایز متعددی از آکادمی دریافت کرد و بلافاصله موضوع بحث و انتقاد فراوان شد. مشکلی که اکثر علاقه‌مندان موزیکال به آن اشاره می‌کنند این است که آلن جی. لرنر و فردریک لووه فرمول موفق قبلی صحنه‌ای‌شان، یعنی «زنی برای زندگی من» (My Fair Lady)، را دوباره به‌کار گرفتند. تا آنجا که برخی...

خداراشکر برای موزیکال‌ها. فیلم جی‌جی (برگرفته از نمایشنامه آنیتا لوز و رمانی از کولت) جوایز متعددی از آکادمی دریافت کرد و بلافاصله موضوع بحث و انتقاد فراوان شد. مشکلی که اکثر علاقه‌مندان موزیکال به آن اشاره می‌کنند این است که آلن جی. لرنر و فردریک لووه فرمول موفق قبلی صحنه‌ای‌شان، یعنی «زنی برای زندگی من» (My Fair Lady)، را دوباره به‌کار گرفتند. تا آنجا که برخی حتی یکی از ترانه‌های حذف‌شده همان اثر، «امشب برایم دعا کن» (Say a Prayer for Me Tonight)، را در ترکیب شادِ جی‌جی جای دادند. با این حال، در چارچوب خودش جی‌جی فیلمی پرانرژی و پاداش‌دهنده است که با گذر زمان همچنان تاب‌آوری خود را حفظ می‌کند. این داستان پیش‌تر به‌صورت فیلمی فرانسوی به کارگردانی ژاکلین اودری در سال ۱۹۵۰ ساخته شده و یک سال بعد هم نمایش صحنه‌ای آن در برادوی با آدری هپبورن در نقش اصلی اجرا شد؛ بنابراین داستان از پیش شکل‌یافته بود. لرنر و لووه تنها فرمول «فیِر لیدی» را به آن افزودند، کارگردانی توانا مثل وینسنت مینلی را به‌کار گرفتند و از استودیو بیرون آمدند تا از لوکیشن‌های پاریس بهره ببرند. هرچند فیلم با مدت نزدیک به دو ساعت کمی سنگین به‌نظر می‌رسد، اما نمی‌توان از شنیدن چند ترانه تحسین‌برانگیز و تماشای لباس‌های باشکوه دوره‌ای ساخته سسیل بیتون لذت نبرد. بازیگران گاهی ترکیبی ناهمگون‌اند و گاهی احساس می‌شود رقابتی برای «فرانسه‌ای‌تر» نشان‌دادن وجود دارد؛ اما دیالوگ‌های کنایه‌آمیز و تیز و پایان‌بندی اثرگذار، فیلم را تبدیل به برنده‌ای می‌کنند و برای طرفداران ژانر موزیکال به‌شدت توصیه می‌شود. ۷/۱۰