فیلم Sense and Sensibility 2026

هیچ‌وقت واقعاً طرفدار کمدی‌رمانتیک‌های تاریخی نبوده‌ام، اما باید در برابر جورجیا اوکلی و دایانا رید کلاه از سر برداشت که بندهای کرست را کمی شل کرده‌اند و اقتباسی واقعاً دلنشین از داستان جین آستن دربارهٔ عشق و فقدان در میان طبقهٔ متوسطِ رو به بالای انگلستان ارائه داده‌اند. پدر خانواده، «دشوود»، از دنیا رفته و املاک فراوانش را برای پسرش از ازدواج اول (تام بروک)...

هیچ‌وقت واقعاً طرفدار کمدی‌رمانتیک‌های تاریخی نبوده‌ام، اما باید در برابر جورجیا اوکلی و دایانا رید کلاه از سر برداشت که بندهای کرست را کمی شل کرده‌اند و اقتباسی واقعاً دلنشین از داستان جین آستن دربارهٔ عشق و فقدان در میان طبقهٔ متوسطِ رو به بالای انگلستان ارائه داده‌اند. پدر خانواده، «دشوود»، از دنیا رفته و املاک فراوانش را برای پسرش از ازدواج اول (تام بروک) به ارث گذاشته است؛ در نتیجه، خانوادهٔ دوم او، شامل همسر بیوه‌اش (کاترینا بالف) و چهار دخترشان، از خانه رانده می‌شوند. خوشبختانه یکی از خویشاوندان دور از گرفتاری آن‌ها باخبر می‌شود و پیشنهاد کمک می‌دهد. به‌این‌ترتیب، خیلی زود همگی در خانه‌ای بزرگ در یک مزرعه ساکن می‌شوند و مهمان «خانم جنینگز» پرشور و پُراندام (فیونا شاو) و داماد خوش‌مشربش، «سر جان» (تورلو کانوری)، می‌شوند. پس از استقرار آن‌ها در خانهٔ تازه، داستان به زندگی عاشقانهٔ پیچیده‌شان می‌پردازد: «الینور» (دیزی ادگار-جونز) با «فرارس» (جورج مک‌کی)، که از قبل نامزد دارد، وارد والسی بسیار پیچیده می‌شود؛ «ماریان» (اسمه کرید-مایلز) هم دو رقص عاشقانهٔ خودش را با «ویلوبی» جذاب اما احتمالاً زن‌باره (فرانک دیلین) و «سرهنگ برندون» کم‌حرف (هربرت نوردروم) آغاز می‌کند. در کنار آن‌ها، «فنی» (استیسی مارتین) و «مگی» کم‌سن‌وسال و کنجکاو (بودی ری برثناک) را داریم؛ مگی با نگاه بی‌طرفانه‌اش به تمام بازی‌های عاشقانهٔ بزرگ‌ترها، زاویهٔ طنزآمیز دیگری به ماجرا می‌دهد و جمع پنج‌نفرهٔ این زنان را کامل می‌کند؛ زنانی که باید در میان محدودیت‌های اجتماعی، ملاحظات مربوط به مقبولیت در جامعه و ماجراهای پرتلاطم دل‌دادگی، با احتیاط قدم بردارند. چند تقابل و رابطهٔ جذاب میان شخصیت‌ها وجود دارد که تماشایشان لذت‌بخش است؛ کرید-مایلز و ادگار-جونز در سراسر فیلم، تضاد میان شخصیتی دمدمی‌مزاج و خودانگیخته با شخصیتی مسئولیت‌پذیرتر و سنجیده‌تر را بسیار مؤثر به تصویر می‌کشند. ادگار-جونز و مک‌کی هم زوج خوبی روی پرده می‌سازند، هرچند به نظرم حضور این آقا کمی بیش از حد محدود است. آقایان نوردروم و دیلین نیز، که دومی کمی پایین‌تر از انتظار ظاهر می‌شود، درست به‌اندازه‌ای مایه می‌گذارند که تنور شیطنت‌های اتوکشیدهٔ داستان گرم بماند. شاو صحنه را از آن خود می‌کند و بسیار یادآور شخصیت خوش‌گذران و کمی بی‌نزاکتی است که الیزابت اسپریگز در نسخهٔ سال ۱۹۹۵ بازی می‌کرد. در مجموع، این زنان هستند که با قدرت و به‌شکلی سرگرم‌کننده، با کمترین میزان احساسات‌زدگی و توسل به کلیشهٔ «دوشیزهٔ درمانده»، داستان را پیش می‌برند. این نسخه تأکید کمتری بر نقد اجتماعیِ جایگاه آشکارا فرودست زنان در جامعهٔ آن دوران دارد؛ اما شاید همین خویشتن‌داری مؤثرتر باشد و پیام را به‌روشنی منتقل کند، بی‌آنکه بر تمام ماجرا سایه بیندازد. این برداشت از نظر بصری چشم‌نواز و باشکوه است، اما درعین‌حال به نظرم تصویری تیره‌تر و اصیل‌تر از زندگی در کشوری ارائه می‌دهد که حتی ثروتمندانش هم هرگز از گل‌ولای، تاریکی، دروغ و فریب فاصلهٔ چندانی نداشتند. این نسخه، روایتی آسوده‌تر و لذت‌بخش‌تر از این داستان بارها بازگوشده است و من هم از تماشایش حسابی لذت بردم.