فیلم Lolita 1962

دختری جذاب ۱۴ ساله که از قدرتی که بر مردان دارد آگاه است… و از آن استفاده می‌کند یک استاد میانسال ادبیات فرانسه (جیمز میسون) تابستان را در نیوهمپشایر می‌گذراند و به دختر ۱۴ ساله‌ای (سو لیون) — دختر زن صاحب‌خانه‌ای که به او اتاق اجاره می‌دهد (شلی وینترز) — دلبسته می‌شود. اگر این کشش را نتواند کنترل کند، نتیجهٔ خوشایندی در پی نخواهد داشت. «لولیتا» (۱۹۶۲)...

دختری جذاب ۱۴ ساله که از قدرتی که بر مردان دارد آگاه است… و از آن استفاده می‌کند یک استاد میانسال ادبیات فرانسه (جیمز میسون) تابستان را در نیوهمپشایر می‌گذراند و به دختر ۱۴ ساله‌ای (سو لیون) — دختر زن صاحب‌خانه‌ای که به او اتاق اجاره می‌دهد (شلی وینترز) — دلبسته می‌شود. اگر این کشش را نتواند کنترل کند، نتیجهٔ خوشایندی در پی نخواهد داشت. «لولیتا» (۱۹۶۲) به کارگردانی استنلی کوبریک و اقتباس از رمان ولادیمیر ناباکوف، فیلمی سیاه‌وسفید است که کمدی سیاه و درام روان‌شناختی را ترکیب می‌کند؛ فیلم در زمان خود (و هنوز هم) بحث‌برانگیز بود، بنابراین نزدیک شدن‌های جسمی بین بزرگسال و نوجوان تنها به‌طور اشاره‌ای نشان داده شده است. سو لیون در حین فیلم‌برداری ۱۵ ساله شد و در این سن کم بازیگر surprisingly قابلی از خود نشان داد. با این حال انتظار بهره‌برداری آشکار از زیبایی او را نداشته باشید، جز یک صحنهٔ اولیه که او با مایوی دو تکه ظاهر می‌شود. شخصیت کویلتی در فیلم نقش کمتری نسبت به رمان دارد اما باورپذیر است؛ او در واقع سایه‌ای تیره از همبرت است و وجوه شهوانی او را بازتاب می‌دهد. متأسفانه کوبریک به پیتر سلرز آزادی بیش از حد داد و این باعث شد نقش — و تا حدی کل فیلم — از تعادل بیفتد. بد برداشت نکنید، پیتر سلرز همچنان کاریزمای زیادی دارد، اما بسیاری از صحنه‌های او بی‌معنی یا غیرقابل‌باورند. دو نمونهٔ بدتر عبارت‌اند از: وقتی او وارد آن هتل می‌شود و گفت‌وگویی بداهه و همراه با حرکات نمایشی روی ایوان دارد در حالی که به جهت مخالف همبرت نگاه می‌کند؛ و بعدتر وقتی که جلوی منزل همبرت ظاهر می‌شود و خود را به‌عنوان روان‌شناس مدرسه جا می‌زند و تهدید می‌کند گروهی از درمانگران را خواهند فرستاد تا زندگی خانوادگی لولیتا را مشاهده کنند، مگر اینکه او در نمایش او بازی کند. اینکه همبرت به‌طرز عجیبی بدون پرسش با هر دوی این وضعیت‌ها همراهی می‌کند نیز به قابل‌باور شدن ماجرا کمک نمی‌کند. با وجود اینکه فیلم دست‌کم نیم‌ساعت طولانی‌تر از نیاز است، بازیگران از نقاط قوت آن‌اند و درام نسبتاً جذاب و گاه بامزه است، با وجود کهنگیِ روش تولید و صحنه‌های اغراق‌شدهٔ کویلتی. مدت فیلم ۲ ساعت و ۳۲ دقیقه است و در آمریکا و انگلستان فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B-