فیلم هندی Slumdog Millionaire 2008

دِو پاتل در نقش جمال فوق‌العاده است؛ مرد جوانی از محله‌های حاشیه‌ای بمبئی که با بردن نخستین جایزه بزرگ در نسخه هندی «چه کسی می‌خواهد میلیونر شود؟» به شهرت رسید و بلافاصله به تقلب متهم شد. این اتهام چندان بی‌راه نیست — زمینه زندگی او نشان می‌دهد تحصیلات کمی داشته، اما به سؤالات سختی پاسخ می‌دهد که از نظر تئوریک نباید از آن‌ها سر در...

دِو پاتل در نقش جمال فوق‌العاده است؛ مرد جوانی از محله‌های حاشیه‌ای بمبئی که با بردن نخستین جایزه بزرگ در نسخه هندی «چه کسی می‌خواهد میلیونر شود؟» به شهرت رسید و بلافاصله به تقلب متهم شد. این اتهام چندان بی‌راه نیست — زمینه زندگی او نشان می‌دهد تحصیلات کمی داشته، اما به سؤالات سختی پاسخ می‌دهد که از نظر تئوریک نباید از آن‌ها سر در بیاورد. در خلال بازجوییِ نسبتاً سخت فیلم، که با فلاش‌بک‌ها و هر دور از مسابقهٔ تلویزیونی درآمیخته می‌شود، کم‌کم با دوران کودکی و چگونگی کسب دانش او آشنا می‌شویم و می‌فهمیم چگونه به‌طور مشروع پاسخ‌ها را می‌دانسته است. فیلم داستانی دربارهٔ انسانیت و درستکاری است؛ گروه بازیگران، به‌ویژه کودکان خیابانی، تصویری اصیل از فقر و نیز حسِ همبستگی و وفاداری‌ای که در میان آن‌ها شکل گرفته ارائه می‌دهند. از نظر نگارش شاید بی‌نقص نباشد و فرصت چندانی برای پرداخت عمیق به شخصیت‌ها باقی نگذاشته، اما حضور قوی پاتل در قاب و نوع خوش‌بینی او همراه با سبک کلی فیلم بسیاری از کاستی‌ها را می‌پوشاند. کارگردانی دَنی بویل ریتم تند و پُرجذبه‌ای به فیلم می‌دهد و ترکیب تنش، طنز و درام بیننده را همراه خود نگه می‌دارد؛ تصاویر فیلم نیز وجوه مختلف بمبئی را—از زندگی شهری تا سختی‌های محلات حاشیه‌ای—به‌خوبی به نمایش می‌گذارند. شاید فیلم کمی طولانی است و عناصر رمانتیک می‌توانست حذف شود، اما در مجموع تجربه‌ای جذاب، گاه تأمل‌برانگیز و ارزشمند است؛ فیلمی خام و احساسی که دربارهٔ تاب‌آوری و امید روایت می‌کند و هم‌زمان ضربه‌زننده اما دلگرم‌کننده است.