بیوگرافی
فرنس روش یک روزنامهنگار، منتقد فیلم، تهیهکننده و مجری تلویزیون و بازیگر فرانسوی است؛ زاده 2 آوریل 1921 در سن-تروپه و درگذشته 14 دسامبر 2013 در پاریس (منطقه دهم). او همچنین کتاب و فیلمنامه نوشته، نمایشنامههایی را اقتباس کرده و در فیلمها بازی کرده است.
او بهویژه با مجلاتی چون Ciné...
فرنس روش یک روزنامهنگار، منتقد فیلم، تهیهکننده و مجری تلویزیون و بازیگر فرانسوی است؛ زاده 2 آوریل 1921 در سن-تروپه و درگذشته 14 دسامبر 2013 در پاریس (منطقه دهم). او همچنین کتاب و فیلمنامه نوشته، نمایشنامههایی را اقتباس کرده و در فیلمها بازی کرده است.
او بهویژه با مجلاتی چون Ciné Mondial (1941–1944)، Cinévie و بهخصوص Cinémonde که سردبیر آن بود، همکاری داشته است؛ همچنین در Marie France و سپس France-Soir، بهعنوان مسئول صفحه سینما در روزنامه روزانه پیر لازارف. آن روزنامه در آن زمان تیراژی بیش از یک میلیون نسخه داشت و میتوانست سه یا چهار نوبت چاپ در روز داشته باشد. او «خانم سینما» در قدرتمندترین روزنامه فرانسوی بود؛ در ORTF نیز در برنامههایی مانند «پنج ستون در صفحه اول» که در آن بهویژه مصاحبهای با بریژیت باردو انجام میدهد، Cinépanorama (برنامههایی درباره سینما، بهویژه جشنواره کن)، «سی سال سکوت» (درباره ستارگان سینمای صامت) و Headliner: مصاحبههای بلند با پیر براسور، مادلن رنو (1966)، ژان مارِ (1968)، آرلتی، آنی ژیرا ردو (1969)، سیمون سینوره، پل موریس (1970)، میشل پیکولی (1971)، ژان مورُ (1972) و ...؛ و در Antenne 2 که با دعوت ژاکلین بودریه بهعنوان معاون سردبیر و صاحبنظر و رئیس بخش فرهنگ مشغول به کار شد. او در اخبار تلویزیون (1969–1986) بهعنوان متخصص سینما، سرگرمی و مد فعالیت داشت و در چارچوب آن بهویژه هر روز در طول جشنواره کن بهطور زنده بخشی درباره فیلمهای رقابتکننده ارائه میداد. او همچنین در برنامهای با عنوان Woody Allen or the Funniest Anhedonist in the World (1979) با وودی آلن مصاحبه کرده است.
او سپس در برنامههای Sexy Folies که توسط پاسکال بروگنو ایجاد شده بود (1986) شرکت کرد و در آن به تماسهای تلفنی بینندگان مشاوره میداد، سپس در برنامه J'aime à la Folie که به جشنواره آوینیون اختصاص داشت (1987–88) حضور داشت؛ در Canal Jimmy، به درخواست میشل تُلوز و پیِر لسکور، مجری T'as pas une idée شد، برنامهای فراملیتی که در آن یک مهمان متولد دهههای 1950 تا 1970 توسط جوانان دهه 1990 مورد سوال قرار میگرفت (1991–2001)؛ در CinéCinéma برنامه Ciné-ciné court را که به فیلمهای کوتاه اختصاص داشت، اجرا کرد؛ و در France Inter بهعنوان ستوننویس در برنامه Piment Rose برای پیِر-ایو گیلن فعالیت داشت.
فرنس روش نویسنده چندین فیلمنامه است، بهویژه با میشل اودیارد که او را کشف کرد؛ و خود او در حدود پانزده فیلم بین سالهای 1950 تا 1958 بازی کرده است.
او عضو هیئت داوران جشنواره فیلم برلین در سال 1961 بود.
مسیر حرفهای فرنس روش نمایهای ناهنجار دارد. او تا حوالی 1965 برای عموم آشنا بود، سپس به سمت مسئولیتهای اجراییتر و کمدرخششتر با دیدهپذیری کمتر رفت، و از سال 1986 دوباره به قابهای تلویزیون بازگشت. چنین غیبت طولانیمدتی، هرچند ظاهری بود، و بازگشت او در زمان خود تعجببرانگیز بود.
او همسر فرانسوا شالِه و سپس گیلبرت دو گلدشمیث بود که از آخرین ازدواجش یک پسر بهنام فِردریک داشت؛ فرزندش در سال 1959 متولد شد.
نمایش بیشتر
