فیلم French Cancan 1955

این داستان نسبتاً سرگرم‌کننده دربارهٔ آقای «دانگلارد» (ژان گابن) است که صاحب یک کافهٔ شیک پاریسی است اما حتی پول چندانی ندارد. او بلندپرواز و خیالپرداز است، و وقتی با معشوقه‌اش «لولا» (ماریا فلیکس) به محلهٔ بدنام مون‌مارتر می‌رود و کانکان اصیل را می‌بیند، تصمیم می‌گیرد که چنین رقصی هنوز در جامعهٔ اواخر قرن نوزدهم جای خود را دارد. اما چگونه باید پول جمع کند؟...

این داستان نسبتاً سرگرم‌کننده دربارهٔ آقای «دانگلارد» (ژان گابن) است که صاحب یک کافهٔ شیک پاریسی است اما حتی پول چندانی ندارد. او بلندپرواز و خیالپرداز است، و وقتی با معشوقه‌اش «لولا» (ماریا فلیکس) به محلهٔ بدنام مون‌مارتر می‌رود و کانکان اصیل را می‌بیند، تصمیم می‌گیرد که چنین رقصی هنوز در جامعهٔ اواخر قرن نوزدهم جای خود را دارد. اما چگونه باید پول جمع کند؟ رهبری نمایش را چه کسی برعهده خواهد گرفت؟ مسئلهٔ دوم وقتی حل می‌شود که با «نینی» (فرانسواز آرنو) آشنا می‌شود؛ دختری که روزها در یک خشکشویی کار می‌کند اما رقصنده‌ای توانا و دقیقاً همان کسی است که لازم دارند. مشکل نخست نیز به‌طور خوشایند با مداخلهٔ مهربانانهٔ شاهزادهٔ جوان ثروتمند «الکساندر» (جیانی اسپوزیتو) حل می‌شود، کسی که آن‌قدر دلباخته است که مولن روژ فرسوده را هدیه می‌دهد تا پروژه عملی شود. با ادامهٔ این نمایش پرشور و پرزرق‌وبرق، یک مثلث عشقی میان دو زن و مدیر هنری «دانگلارد» شکل می‌گیرد و هم‌زمان رقابت‌های حرفه‌ای هم کم‌وبیش شعله‌ور می‌شود، در حالی که شاهزاده‌ای که کم‌کم کنار گذاشته می‌شود باید با ردّ نامطلوبی کنار بیاید. با نزدیک شدن شب افتتاح، اعصاب به‌هم می‌ریزد و «نینی» دچار حسادت می‌شود — اما آیا او روی صحنه خواهد رفت؟ تماشای این فیلم لذتبخش است؛ یک عبور رنگارنگ و شاد از جامعه‌ای فرانسوی پر از شهوت، اشتیاق و مقدار قابل‌توجهی آبسنت، که به فرجامی طولانی و زنده می‌رسد. فیلم یادآور برخی از ساخته‌های هالیوود در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ است: داستانی محکم، بازیگرانی توانمند و دیالوگ‌هایی نسبتاً بذله‌گو که قصه‌ای را روایت می‌کنند که به تاریخ، غرور ملی و البته چندین داستان عاشقانهٔ کلاسیک می‌پردازد.