بیوگرافی
زنزیله میریام مکبا (۴ مارس ۱۹۳۲ – ۹ نوامبر ۲۰۰۸)، با لقب «ماما آفریکا»، خواننده، ترانهسرا، بازیگر و فعال حقوق مدنی اهل آفریقای جنوبی بود. با ژانرهای موسیقی از جمله آفرپاپ، جاز و موسیقی جهانی مرتبط بود و مدافع مبارزه با آپارتاید و حکومت اقلیت سفیدپوست در آفریقای جنوبی بود.
مکبا...
زنزیله میریام مکبا (۴ مارس ۱۹۳۲ – ۹ نوامبر ۲۰۰۸)، با لقب «ماما آفریکا»، خواننده، ترانهسرا، بازیگر و فعال حقوق مدنی اهل آفریقای جنوبی بود. با ژانرهای موسیقی از جمله آفرپاپ، جاز و موسیقی جهانی مرتبط بود و مدافع مبارزه با آپارتاید و حکومت اقلیت سفیدپوست در آفریقای جنوبی بود.
مکبا در ژوهانسبورگ در خانوادهای با والدینی سوازی و خوسا به دنیا آمد و پس از مرگ پدرش مجبور شد از کودکی کار کند. او در ۱۷ سالگی ازدواج اولی کوتاهمدت و بنا بر ادعاها آزاردهندهای داشت، در سال ۱۹۵۰ تنها فرزندش را به دنیا آورد و از سرطان پستان جان سالم به در برد. استعداد صوتی او از کودکی شناخته شده بود و در دهه ۱۹۵۰ به صورت حرفهای شروع به خواندن کرد؛ با گروههای Cuban Brothers، Manhattan Brothers و یک گروه تماماً زنانه به نام Skylarks که ترکیبی از جاز، ملودیهای سنتی آفریقایی و موسیقی محبوب غربی اجرا میکردند. در سال ۱۹۵۹ مکبا نقش کوتاهی در فیلم ضد آپارتاید Come Back, Africa داشت که توجه بینالمللی را به او جلب کرد و او را به اجرای برنامه در ونیز، لندن و نیویورک سوق داد. در لندن او با خواننده آمریکایی هری بلافونت آشنا شد که تبدیل به مرشد و همکارش شد. او به نیویورک نقل مکان کرد، جایی که فوراً محبوب شد و اولین آلبوم سولوی خود را در سال ۱۹۶۰ ضبط کرد. تلاش او برای بازگشت به آفریقای جنوبی همان سال برای شرکت در مراسم تشییع مادرش توسط دولت آن کشور منع شد.
حرفه مکبا در ایالات متحده رونق گرفت و او چندین آلبوم و آهنگ منتشر کرد که محبوبترینشان «پاتا پاتا» (۱۹۶۷) بود. همراه با بلافونت او برای آلبوم مشترکشان در سال ۱۹۶۵ با عنوان An Evening with Belafonte/Makeba برنده جایزه گرمی شد. او در سازمان ملل علیه دولت آفریقای جنوبی شهادت داد و در جنبش حقوق مدنی درگیر شد. در سال ۱۹۶۸ با استاکلی کارمایکل، یکی از رهبران حزب پنتر سیاه، ازدواج کرد. در نتیجه این ازدواج، حمایت میان آمریکاییهای سفیدپوست را از دست داد. وقتی در سفر خارج از کشور بود، ویزای او توسط دولت آمریکا لغو شد و او و کارمایکل را مجبور به مهاجرت به گینه نمود. او به اجرای برنامه ادامه داد، عمدتاً در کشورهای آفریقایی، از جمله در چندین جشن استقلال. او شروع به نوشتن و اجرای موسیقیهایی کرد که آشکارتر به آپارتاید انتقاد میکردند؛ آهنگ ۱۹۷۷ «سوتو بلوز» که توسط همسر سابقش هیو ماسوکلا نوشته شده بود درباره قیام سوتو بود. پس از فروپاشی آپارتاید در ۱۹۹۰، مکبا به آفریقای جنوبی بازگشت. او به ضبط و اجرا ادامه داد، از جمله یک آلبوم در ۱۹۹۱ با نینا سیمون و دیزی گیلیسپی، و در فیلم Sarafina! (۱۹۹۲) ظاهر شد. او در ۱۹۹۹ بهعنوان سفیر حسننیت فائو منصوب شد و برای امور بشردوستانه کمپین کرد. او در سال ۲۰۰۸ podczas یک کنسرت در ایتالیا بر اثر حمله قلبی درگذشت.
مکبا از نخستین موسیقیدانان آفریقایی بود که به شهرت جهانی دست یافت. او موسیقی آفریقا را به مخاطب غربی معرفی کرد و ژانرهای موسیقی جهانی و آفرپاپ را محبوب ساخت. همچنین چندین آهنگ انتقادی نسبت به آپارتاید را رواج داد و تبدیل به نمادی از مخالفت با این نظام شد، خصوصاً پس از آنکه حق بازگشتش لغو شد. پس از مرگ او، نلسون ماندلا، رئیسجمهور پیشین آفریقای جنوبی، گفت که «موسیقی او حس قدرتمندی از امید را در همه ما الهام بخشید.»
منبع: مقاله «Miriam Makeba» از ویکیپدیا به زبان انگلیسی، تحت مجوز CC-BY-SA 3.0.
نمایش بیشتر
