فیلم ترکی Kuru Otlar Üstüne

وقتی مفهوم فیلم را شنیدم، صادقانه بگویم چندان جذب نشدم. یک معلم جوان پس از خدمت اجباری در یک روستای کوچک امیدوار است پس از مدتی به استانبول منتقل شود؛ اما پس از انتظار طولانی همهٔ امیدش را برای رهایی از این زندگی پرغم از دست می‌دهد تا اینکه همکارش نورای به او چشم‌اندازی تازه می‌بخشد. یک لحظه در این فیلم باعث شد بفهمم دارم...

وقتی مفهوم فیلم را شنیدم، صادقانه بگویم چندان جذب نشدم. یک معلم جوان پس از خدمت اجباری در یک روستای کوچک امیدوار است پس از مدتی به استانبول منتقل شود؛ اما پس از انتظار طولانی همهٔ امیدش را برای رهایی از این زندگی پرغم از دست می‌دهد تا اینکه همکارش نورای به او چشم‌اندازی تازه می‌بخشد. یک لحظه در این فیلم باعث شد بفهمم دارم «سینما» می‌بینم — فیلمی که واقعاً لذت‌بخش است. دو ساعت درام پرکشش که به‌ویژه در ساعت پایانی هدیه‌ای خوشایند از سوی کارگردان است. بی‌اغراق تنها کلمهٔ شایسته برای این فیلم «شاهکار» است. نامزد نخل طلا ۲۰۲۳، نوری بیلگه جیلان، فیلمی خارق‌العاده در کوه‌های برفی ترکیه ساخته است. فیلم زندگی در یک مدرسهٔ ابتدایی در یک روستای کوچک و روزگار برخی معلمان و کودکان را روایت می‌کند. شاید موضوع در ظاهر ساده و بی‌خطر به نظر برسد، اما این ممکن است قوی‌ترین بررسی «شر» باشد که تاکنون دیده‌ام. خبری از خون یا خشونت صحنه‌ای نیست؛ همه‌چیز از طریق دیالوگ‌های ظریف، فاصله‌ها بین کلمات و رفتارها آشکار می‌شود و پژوهشی عمیق دربارهٔ دست‌کاری و قدرت ارائه می‌دهد. شگفت‌آور است که فیلم‌های نوری بیلگه جیلان در ترکیه جوایز بسیاری به‌دست می‌آورند، با توجه به فضای سرکوبگر حاکم؛ اما همان‌طور که فیلم‌سازان بزرگ در چنین شرایطی انجام می‌دهند، او جهان شر را از تالارهای قدرت به راهروهای مدرسهٔ کودکان منتقل می‌کند. شرّی که آرام عمل می‌کند و آنانی که می‌توانستند مانع شوند، کنار می‌ایستند؛ نتیجه برای قربانیان ویرانگر است. بسیاری از قربانیان حتی خود به شدت آسیب‌دیده را درک نمی‌کنند. فیلمی درخشان که نباید از دست داد.