مستند Welcome to Chechnya 2020

تماشای این مستند گاهی بسیار دلخراش است؛ سبک تصویربرداری صمیمی به خوبی آزار و اذیت همجنس‌گرایان در جمهوری جداشدهٔ چچن را نشان می‌دهد. دولت پوتین در مسکو هرگونه سوءاستفادهٔ سیستماتیک را انکار می‌کند و کار به دست فرماندار محلی و قلدر، رامزان قدیروف، افتاده است؛ کسی که وجود همجنس‌گرایان در چچن را انکار می‌کند و اگر باشند، آن‌ها را لکه‌ای بر «خون پاک» می‌داند یا...

تماشای این مستند گاهی بسیار دلخراش است؛ سبک تصویربرداری صمیمی به خوبی آزار و اذیت همجنس‌گرایان در جمهوری جداشدهٔ چچن را نشان می‌دهد. دولت پوتین در مسکو هرگونه سوءاستفادهٔ سیستماتیک را انکار می‌کند و کار به دست فرماندار محلی و قلدر، رامزان قدیروف، افتاده است؛ کسی که وجود همجنس‌گرایان در چچن را انکار می‌کند و اگر باشند، آن‌ها را لکه‌ای بر «خون پاک» می‌داند یا تهدیدی برای جامعه تلقی می‌کند. روش‌هایی که اوباش برای حمله به قربانیان به‌کار می‌برند وحشتناک و در عین حال حساب‌شده است: از شبکه‌های اجتماعی برای شناسایی یک نفر استفاده می‌کنند، سپس با استفاده از تماس‌ها و چت‌های خود افراد بیشتری را پیدا کرده، آن‌ها را تا مرز مرگ کتک زده و سپس با آوارگی و هشدارهای صریح وادار به ترک می‌کنند. روایت فیلم تلاش‌های نهادهای مختلف برای کمک را نشان می‌دهد، اما این نهادها خود با بی‌تفاوتی یا حتی خصومت آشکار مقامات ملی روبرو هستند؛ مقاطعی که همدستی‌شان در این «پاکسازی» فقط به‌طور سطحی پنهان مانده است. حس خطر واقعی که این افراد با آن روبه‌رو هستند به‌خوبی منتقل شده و محو کردن چهرهٔ بسیاری از آن‌ها نشان‌دهندهٔ مخاطرات ناشی از عناصر خودسر جامعه است که برای حقوق بشر و آزادی‌ها کمترین احترامی قائل نیستند. این نفرت غیرمنطقی که به مردم القا شده، تصویر کامل یک قلدرِ نمونه را ترسیم می‌کند. کسانی که فرار کرده‌اند اغلب ترسان و وحشت‌زده‌اند، اما این به‌معنای تسلیم شدنشان نیست؛ حتی در مواجهه با خشونت، آن‌ها برای برابری و آزادی در چارچوب قانون پافشاری می‌کنند. مشکل این است که قدرتمندان قانون را تغییر می‌دهند یا آن را مبهم می‌سازند تا دست‌یابی به حداقل امنیت، چه برسد به عدالت، برای این افراد دشوارتر شود. تماشای این مستند آسان نیست، اما ارزش دیدن را دارد.