فیلم Underworld: Evolution 2006

وای برادر! دنباله فیلم محبوب آندرورلد (2003) سلینِ خون‌آشام (کیت بکینسیل) و مایکلِ نیمه‌گرگینه (اسکات اسپیدمن) را در مسیر کشف حقیقت نسب و خاندان‌شان قرار می‌دهد. ریشه اختلاف میان خون‌آشام‌ها و لایکاناها چه بوده است؟ قضاوت‌ها درباره این دنباله قابل پیش‌بینی‌اند: یا یک اکشن هوشمندانه و خوش‌ساخت است، یا پس از فیلم اول سرخوردگی بزرگی‌ست. شخصاً در دسته اول قرار دارم؛ در اصل فیلم همان عناصر قبلی...

وای برادر! دنباله فیلم محبوب آندرورلد (2003) سلینِ خون‌آشام (کیت بکینسیل) و مایکلِ نیمه‌گرگینه (اسکات اسپیدمن) را در مسیر کشف حقیقت نسب و خاندان‌شان قرار می‌دهد. ریشه اختلاف میان خون‌آشام‌ها و لایکاناها چه بوده است؟ قضاوت‌ها درباره این دنباله قابل پیش‌بینی‌اند: یا یک اکشن هوشمندانه و خوش‌ساخت است، یا پس از فیلم اول سرخوردگی بزرگی‌ست. شخصاً در دسته اول قرار دارم؛ در اصل فیلم همان عناصر قبلی را حفظ کرده و فقط اندکی پیچیدگی داستانی اضافه کرده تا کمی بُعدِ فکری به ما القا کند. برای فیلمی درباره جنگ خون‌آشام‌ها و گرگینه‌ها، همه آنچه در سینمای مدرن از چنین عنوانی انتظار می‌رود ارائه می‌شود: اکشن پُرانرژی، خون‌ریزی و صحنه‌های دل‌خراش، افکت‌های CGI فراوان، ریتم سریع و بازیگر اصلی جذاب. داستان خوب پیش می‌رود، شخصیت‌های جدید و جالب معرفی می‌شوند و فلش‌بک‌ها برای تماشاگران تازه‌وارد خلاها را پر می‌کنند. ضدقهرمان اصلی یک موجود بال‌دار بسیار خطرناک است که واقعاً باعث ترس قهرمانان می‌شود و پایان‌بندی هم همان‌طور که انتظار می‌رود، مجموعه‌ای دیوانه‌وار از هرج‌ومرج خونین است. لن وایزمن کارگردانی را با ذکاوت انجام داده و سیمون داگان با تصویربرداریِ خنک و رنگ‌های آبی‌فولادی و خاکستری، حال و هوای مناسبی ساخته است. فیلم انقلاب سینمایی نیست، اما برای کسانی که دنبال یک تجربه پاپ‌کُرن‌محور و سرگرم‌کننده‌اند، حسابی خوش‌گذرانی است. امتیاز: ۷ از ۱۰ ببخشید که مدت‌ها خودم را از دیدن این فیلم محروم کردم. آندرورلد: اولووشن شاهکاری سینمایی است و من برای دفاع از آن حتی تا آخرین نفس ایستادگی خواهم کرد. (البته واقعاً تا مرگ نمی‌جنگم و حتی چندان تلاش هم نخواهم کرد. می‌دانم در اقلیت بزرگی هستم، اما این فیلم را واقعاً دوست دارم.) امتیاز نهایی: چهار و نیم ستاره — جذابیتی دیوانه‌وار؛ مدام به آن فکر می‌کنم. این فیلم تنها در صورتی معنا پیدا می‌کند که نسخه اول مجموعه (2003) را دیده و از آن لذت برده باشید؛ و به‌عنوان یک دنباله، نسبتاً خوب کار می‌کند. مگر اینکه نقشِ اندکی نامتناسبِ سر دِریک جاکوبی شما را آزار دهد؛ هرچند آن نقش کوتاه و جمع‌وجور است. زوج تحت تعقیبِ کیت بکینسیل و اسکات اسپیدمن (که هنوز تا حدودی بازی خشکی دارد) برای یافتن لایکانِ زندانی اصلی «ویلیام» می‌دوند، قبل از اینکه اَبَرخون‌آشام بیدارشده «مارکوس» (برادرش) او را آزاد کند و وحشتی ناپیدا را بر جهان رها سازد. فیلمنامه کمی خشک و تصنعی است، اما صحنه‌های اکشن محکم‌اند و فیلم با سرعت قابل قبولی پیش می‌رود. مانند فیلم اول، احتمالاً برای خالصان ژانر مناسب نیست، اما مزیتِ قابل توجهش نیم‌ساعت کوتاه‌تر بودن و شخصیت‌هایی است که به‌خوبی تندخو و تلخ تصویر شده‌اند.