فیلم Sucker Punch 2011

از دیدن اینکه این فیلم را دوست داشتم، غافلگیر شدم. بیبی‌دال، سویت پی، راکت، امبر و بلوندی پنج شخصیت اصلی فیلم‌اند. هرچند از بیبی‌دال و لباسش خوشم آمد، واقعاً سویت پی را بیشتر دوست داشتم. چیزی در او بسیار آشنا بود؛ مثل خواهری بزرگ‌تر که برای خواهر کوچک‌ترش هر کاری می‌کند. مثل خودم بود. صحنه‌های اکشن را دوست داشتم. بیبی‌دال خیلی سکسی بود. از این...

از دیدن اینکه این فیلم را دوست داشتم، غافلگیر شدم. بیبی‌دال، سویت پی، راکت، امبر و بلوندی پنج شخصیت اصلی فیلم‌اند. هرچند از بیبی‌دال و لباسش خوشم آمد، واقعاً سویت پی را بیشتر دوست داشتم. چیزی در او بسیار آشنا بود؛ مثل خواهری بزرگ‌تر که برای خواهر کوچک‌ترش هر کاری می‌کند. مثل خودم بود. صحنه‌های اکشن را دوست داشتم. بیبی‌دال خیلی سکسی بود. از این فیلم لذت بردم. فکر می‌کردم قرار است یک فیلم کمیکی و هیجان‌انگیز دربارهٔ گروهی از دختران ببینم که وسط مناظری فانتزی و ذهن‌پریشان کلی مبارزه می‌کنند—از نظر فنی در بعضی بخش‌ها درست است، اما فقط از نظر فنی. Sucker Punch مثل غذای چینی است: می‌توانی سه بشقاب بخوری اما باز هم گرسنه می‌مانی. در کل کالری‌های خالی و بی‌محتواست. محتوای واقعی؟ نه. مشکل اصلی Sucker Punch فیلمنامه است—نه بازیگران و نه کارگردان، بلکه داستان. این داستان حول گروهی پنج‌نفره از دختران در یک مؤسسهٔ روانی در فضایی فانتزی و شبیه به استیم‌پانک در دههٔ 1940 می‌چرخد. آن‌ها بدرفتاری می‌بینند و زندگی‌شان رنج‌آور است، و برای کنار آمدن، قهرمان اصلی، بیبی‌دال، به فانتزی‌هایش پناه می‌برد و در این حالت خلسه‌مانند نقشه‌ای برای فرارشان طراحی می‌کند. مفهوم بد نیست و ممکن بود واقعاً هیجان‌انگیز شود، اما اجرایش آن‌قدر غیرواقعی و مضحک است که همهٔ جذابیت را از بین می‌برد. منظورم فانتزی‌ها نیست؛ اشکال این است که این فانتزی‌ها به‌وضوح نه از ذهن یک دختر نوجوان، بلکه بیشتر تحقق خیال‌ها و آرزوهای شهوانی یک پسر نوجوان برداشت‌شده به نظر می‌رسند. خیلی ممکن است که یک دختر نوجوان خیال به‌دست گرفتن شمشیر سامورایی و شکست دادن هیولاها و اشرار را ببیند، یا اینکه در پایان هر مبارزه سالم و کامل خارج شود، اما بعید است این همه کار را با لباس‌های بسیار باز، لباس‌زیر سکسی، جوراب‌شبکه‌ای و کفش‌های پاشنه‌بلند انجام دهد. من خودم دختری با خیال‌پردازی زنده هستم؛ باور کنید، این یک‌کلمه‌ای—احمقانه—بود. موضوع دیگری که آزرده‌ام کرد پرداخت شخصیت‌ها بود. با اینکه شرایط شخصی‌شان به‌شدت ناامیدکننده بود، هیچ‌کدام برایم قابل‌اتکا یا همذات‌پندارانه نبودند. همه کاملاً دوبعدی و بی‌فایده بودند؛ برای هیچ‌کدامشان احساس نگرانی یا دلسوزی نکردم. تمام تقصیر را هم به گردن بازیگران نمی‌اندازم (بازی‌ها هم دقیقاً در حد برندهٔ اسکار نبود)، بلکه مشکل باز هم به بدنوشتن فیلمنامه برمی‌گردد. تنها کسی که تا حدی شخصیتش جالب‌تر از بقیه شد، اصلاً از میان «دخترها» نبود: دکتر ورا گورسکی با بازی کارلا گوگینو که توجه را از بقیه می‌ربود، چون شخصیت و بازی او بسیار پررنگ‌تر بود. بقیه بیشتر صرفاً نقش را اجرا می‌کردند، چون هیچ رشد شخصیتی و دیالوگ جالبی نداشتند—و این برای شخصیت‌هایی که قرار است بار داستان را به دوش بکشند، افتضاح است. نکتهٔ مثبت و غافلگیرکننده حضور اسکات گلن بود که در بخش‌های فانتزی نقش چند نسخهٔ مختلف از یک مرد دانا را بازی می‌کرد؛ آن بخش‌ها خوب از کار درآمده بود. با این همه، محور شکست Sucker Punch از نظر من سردرگمی کامل و مداومی است که از ابتدا وجود دارد و هرگز برطرف نمی‌شود. نمی‌گویم «نمی‌فهمیدم»، بلکه می‌گویم فیلم یک آشفتگی شدید و بی‌سر و سامان است. معمولاً از اینکه یک فیلم مرا بین فرضیات مختلف معلق نگه دارد خوشم می‌آید و بازی حدس‌زدن را دوست دارم، اما وقتی سفر ترن هوایی تمام می‌شود و فقط حالم تهوع‌آور است، دیگر از این وضع خوشم نمی‌آید. عده‌ای گفته‌اند فیلمی عمیق و پیچیده است، اما به نظرم آن‌ها بیش از حد در آن معنا می‌جویند. خنده‌دار اینکه در بیشتر موارد داستان کاملاً قابل‌پیش‌بینی بود و با این حال ساختار و روایت قابل‌قبولی نداشت. همان‌طور که راجر ایبرت گفت: «این یعنی بدساختن فیلم.» تنها چیز جبران‌کنندهٔ فیلم به نظرم جلوه‌های بصری بود—واقعاً زیبا و چشم‌نواز. موسیقی متن هم عالی بود؛ پر از بازخوانی‌های درست از آهنگ‌های شناخته‌شده و چند قطعهٔ اوریجینال مناسب. ایمیلی براونینگ که نقش بیبی‌دال را دارد (و چند آهنگ هم در ساندترک می‌خواند)، انتخاب خوبی برای نقش اصلی بود، اما باید بگویم بخش اعظم این انتخاب به دلیل جذابیت ظاهری او بود—ساده بگویم، خیلی خوش‌چهره بود. با این حال مطمئن نیستم که صرف زیبایی ظاهری برای کشاندن یک فیلم کافی باشد. در مجموع حس من این است: زَک اسنایدر… مرد، این چه فکری بود؟ تو می‌توانی خیلی بهتر از این کار کنی. ظاهراً هرکس ممکن است یک اشتباه بزرگ در زندگی‌اش بکند—این هم اشتباه توست. Sucker Punch افتضاح است. اسنایدر با این فیلم آگاهانه دکمه‌هایی را فشار می‌دهد که نظرات را دوقطبی می‌کند. اول بگویم من بیش از سی سال بزرگ‌تر از گروه سنی‌ای هستم که بعضی منتقدان حرفه‌ای برای این فیلم تصور کرده‌اند. همان‌طور که نقدها نشان می‌دهد، Sucker Punch برای همه نیست و به این دلیل به شکل‌های مختلفی تحقیر شده، اما از آنجا که من از فیلم خیلی خوشم آمد، قرار نیست من را یک زن‌ستیز فتییشیست گیمر بدانید—که تا آنجا که می‌دانم این تهمت درست نیست. اگر هم واقعاً این‌طور باشم، باید به اسنایدر تبریک گفت، چون در این صورت فیلم‌سازی جدی‌ای انجام داده است. Sucker Punch پرصدا، پر از ارگاسم‌های بصری، در اجراهای موسیقایی ماهرانه، هیجان‌انگیز، هوشمندانه و بسیار سکسی است. اسنایدر در ساخت این اثر گرایش‌های فتییشی خود را پنهان نکرده، ولی این به معنای ذهنی پست و آلوده نیست. حتی می‌توان استدلال کرد که فیلم تا حد زیادی طرفدار زنان است: در میان انفجارهای فانتزی و اکشن، داستانی لطیف و زیبا با ضربه‌های احساسی هم دارد. شاید همه‌چیز بستگی به چشم بیننده داشته باشد، اما من یک فیلم اکشن با محوریت زنان قوی می‌بینم که قلمروی فانتزی متغیری دارد و به‌زیرکی بیننده را در پایان به تأمل عمیق‌تری فرا می‌خواند. دوستش داشته باشید یا نه، اسنایدر با این تجربه دکمه‌ها را فشار داده است. به هر حال بهتر از ساختن یک دنبالهٔ صرفاً تجاری یا یک بازسازی دیگر است. امتیاز: 7/10 از نظر من این فیلم یک شاهکار بود؛ یک اثر اصیل از زک اسنایدر. جلوه‌های بصری خیره‌کننده بودند، صحنه‌آرایی‌های مبارزه نفس‌گیر بود و بازی بازیگران عالی بود. حتی خود خط داستانی هم خوب نوشته شده بود. این یکی از فیلم‌های موردعلاقهٔ من است.