فیلم Tremors II: Aftershocks 1996

پس از استقبال گسترده و تحسین‌های بحق منتقدان از فیلم Tremors ساختهٔ ران اندرود در سال 1990 — هرچند فیلم در گیشه موفق نبود و بازیگر اصلی، کوین بیکن، در آن زمان از فیلم فاصله گرفت — ساخت دنباله قابل انتظار به نظر می‌رسید و چنین هم شد. فِرد وارد و مایکل گراس از فیلم اول بازمی‌گردند و به آنها کریستوفر گارتین، هلن شیور و مارسلو...

پس از استقبال گسترده و تحسین‌های بحق منتقدان از فیلم Tremors ساختهٔ ران اندرود در سال 1990 — هرچند فیلم در گیشه موفق نبود و بازیگر اصلی، کوین بیکن، در آن زمان از فیلم فاصله گرفت — ساخت دنباله قابل انتظار به نظر می‌رسید و چنین هم شد. فِرد وارد و مایکل گراس از فیلم اول بازمی‌گردند و به آنها کریستوفر گارتین، هلن شیور و مارسلو توبِرت ملحق می‌شوند. اندرود کارگردانی را به S.S. Wilson سپرد و خود به‌عنوان تهیه‌کننده حضور دارد؛ موسیقی را جی فرگوسن ساخته و فیلم‌برداری را ویرجیل هارپر انجام داده است. با وجود افزودن هیولاهای جدید، همه‌چیز خیلی شبیه همان نسخهٔ قبلی به نظر می‌رسد، فقط بدون فیلمنامهٔ بامزه و بدون حس واقعی خطر. آنچه Tremors را قوی می‌کرد این بود که هم‌زمان با طنز و ادای احترام به فیلم‌های هیولایی دههٔ 1950، هنوز ترسناک و پرتنش بود. شخصیت‌ها در آن فیلم حس خطر و ترس را باورپذیر منتقل می‌کردند، اما در این‌جا همه‌چیز بیشتر برای خنده ساخته شده و هیچ‌گاه احساس نمی‌کنیم بازیگران اصلی واقعاً از گربوئیدها و فرزندانشان می‌ترسند. داستان برای ارل (وارد) و بارت (گراس) پیشرفت کرده است: این‌بار ارل در حال معاشقه است (شیور کم‌استفاده اما دلنشین است) و بارت کاملاً تنهاست چون همسرش (هدر، با بازی ربا مک‌اینتایر) به‌خاطر علاقه‌اش به جنگ و سلاح او را ترک کرده — شوخی‌ای که خیلی زود تکراری می‌شود. با این حال، وقتی اکشن از نوع CGI کم‌هزینه فاصله می‌گیرد، صحنه‌ها خوش‌ساخت و سرگرم‌کننده‌اند؛ هرچند اجرای سکانس‌های کمدی توسط ویلسون بی‌رمق است، اما توانایی بازیگری وارد کافی است تا فیلم را بالاتر از متوسط نگه دارد. برای طرفداران آثار هیولایی تا حدودی لذت‌بخش است، اما هرگز تماشای ضروری نیست. امتیاز: 5/10 دنباله‌ای سرگرم‌کننده برای Tremors؛ این‌بار ارل به‌زور استخدام می‌شود تا گروهی جدید از کرم‌های گِرِبوئید را در مکزیک از بین ببرد که خیلی زود به شکل دیگری تکامل می‌یابند. واضح است که بودجهٔ نسخهٔ اصلی را ندارد، تعداد شخصیت‌ها اندک است (شریک جدید جایگزین ضعیفی برای کوین بیکن به‌نظر می‌رسد) و داستان ساده و سرراست است. اما طرز برخورد شوخ‌طبعانه و کمپی کلیِ فیلم، در کنار تغییر جالب در طراحی موجودات، ریتم فعال و میزان مناسبی از صحنه‌های خشونتِ هیولایی، تجربه‌ای دیوانه‌وار و طنزآمیز می‌سازند. امتیاز: 60/100