فیلم Tremors 1990

این دره مثل یک بوفهٔ بی‌انتهاست. «ترمرز» داستان دو کارگر ساده‌دل، وال و ارل، را روایت می‌کند که وقتی تصمیم می‌گیرند از زندگی کوچکی در شهرکی به‌نام پرفکشن فرار کنند، با حملهٔ کرم‌های عظیم‌الجثهٔ زیرزمینی روبه‌رو می‌شوند و ناچار می‌شوند برای نجات اهالی شهر، دست به کار شوند. فیلم در دل بیابان می‌گذرد؛ فضایی که به‌طرزی مناسب یادآور فیلم‌های علمی–تخیلی دههٔ ۵۰ است و حس پارانویا...

این دره مثل یک بوفهٔ بی‌انتهاست. «ترمرز» داستان دو کارگر ساده‌دل، وال و ارل، را روایت می‌کند که وقتی تصمیم می‌گیرند از زندگی کوچکی در شهرکی به‌نام پرفکشن فرار کنند، با حملهٔ کرم‌های عظیم‌الجثهٔ زیرزمینی روبه‌رو می‌شوند و ناچار می‌شوند برای نجات اهالی شهر، دست به کار شوند. فیلم در دل بیابان می‌گذرد؛ فضایی که به‌طرزی مناسب یادآور فیلم‌های علمی–تخیلی دههٔ ۵۰ است و حس پارانویا و تهدیدِ «خطر از درون زمین» را به زیبایی بازتولید می‌کند. فیلم احترام آشکاری به سینمای B و آثار هیولایی آن دوران دارد: ترکیبی از تعلیق شوخی‌آمیز، لحظات خون‌آلود نه چندان افراطی و موجوداتی خلاقانه—گرابویدها—که روش شکارشان، یعنی حمله از زیرِ زمین و بلعیدن قربانیان، تازگی و وحشت خاصی به فیلم می‌بخشد. طراحی موجودات و جلوه‌های عملی اثر قابل‌ستایش است و باعث می‌شود ترمرز با وجود ساده‌بودن ایده‌اش، همچنان سرگرم‌کننده بماند. یکی از نقاط قوت فیلم، شیمی فوق‌العاده بین کوین بیکن (وال) و فرد وارد (ارل) است؛ دو شخصیت بگو مگوکن که با شوخ‌طبعی و همدلی‌شان بخش بزرگی از جذابیت فیلم را می‌سازند. فین کارتر در نقش رُندا، زمین‌لرزه‌شناس، حضور دلنشینی دارد و بازیگران دیگری مثل مایکل گراس، ریبا مک‌اینتایر و ویکتور ونگ هم نقش‌های مکملِ مؤثری ارائه می‌دهند. کارگردانی رون آندرود، در نخستین ساختهٔ سینمایی‌اش، ریتم مناسبی به اثر می‌دهد و فیلم‌برداری در آلِباباما هیلزِ لون پاین (کالیفرنیا) از منظر بصری بسیار چشم‌گیر است. نقدی که گاهی به فیلم وارد می‌شود، باورپذیریِ حرکت این موجودات در زمین سختِ بیابان است—به‌نظر می‌رسد برای جا‌به‌جاییِ آسانِ چنین هیولاهایی، خاک باید حالتی شبیه گل‌آلودگی داشته باشد—اما اگر این نقطه را بپذیرید، فیلم یک اثر جان‌دار و لذت‌بخش از ژانر هیولایی است. «ترمرز» در زمان اکران عملکردی متوسط در گیشه داشت ولی به‌تدریج تبدیل به یک فیلم کالت شد و چند دنباله هم برایش ساخته شد. خلاصه اینکه «ترمرز» ترکیبی موفق از کمدی، تعلیق و وحشت است: فیلمی که خودش را خیلی جدی نمی‌گیرد، موجودی تازه و به‌یادماندنی معرفی می‌کند و با بازی‌ها و جلوه‌های عملیِ مناسب، تماشاگر را سرگرم می‌کند—یک اثر خوش‌ساخت و دوست‌داشتنی در دل موج آثار هیولایی. مدت زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه است و برای علاقه‌مندان ژانر قطعاً ارزش دیدن دارد.