فیلم The Spirit 2008

نسخه‌ای اغراق‌آمیز و خسته‌کننده از قهرمانِ ژانر پالپِ فرانک میلر «اسپیریت» ویِل آیزنر در سال ۱۹۴۰ پا به عرصه گذاشت و آشکارا از The Shadow، دیک تِریسی و به‌ویژه بتمن تأثیر پذیرفته بود. فیلمِ اقتباسی که اواخر ۲۰۰۷ فیلم‌برداری شد، مشخصاً برداشتِ فرانک میلر است؛ برداشتی که قهرمان آیزنر را با فضای «سین سیتی» درمی‌آمیزد و این موضوع طرفداران خالصِ کمیک را ناراضی کرد. با این...

نسخه‌ای اغراق‌آمیز و خسته‌کننده از قهرمانِ ژانر پالپِ فرانک میلر «اسپیریت» ویِل آیزنر در سال ۱۹۴۰ پا به عرصه گذاشت و آشکارا از The Shadow، دیک تِریسی و به‌ویژه بتمن تأثیر پذیرفته بود. فیلمِ اقتباسی که اواخر ۲۰۰۷ فیلم‌برداری شد، مشخصاً برداشتِ فرانک میلر است؛ برداشتی که قهرمان آیزنر را با فضای «سین سیتی» درمی‌آمیزد و این موضوع طرفداران خالصِ کمیک را ناراضی کرد. با این حال، نسخه‌های سینماییِ قهرمانانِ کمیک یا آثار دیگر (رادیو، ادبیات) همیشه برداشت‌هایی جایگزین‌اند. برای مثال، «کانانِ وحشی»ِ جان میلیوس با بازی آرنولد شوارتزنگر شباهت‌هایی به قهرمان شمشیر و جادوِ رابرت ای. هاوارد دارد و بخش‌هایی از چند داستان را در خود دارد، اما قطعاً از آثار اصلیِ هاوارد دور می‌شود. یا به دو فیلم «بتمن و رابین» و «بتمن آغاز می‌کند» فکر کنید؛ هر دوی این‌ها بر اساس همان شخصیت کمیکی‌اند، اما لحنِ بسیار متفاوتی دارند. اولی رنگی و نمایش‌نما (اغراق‌آمیز) است، در حالی که دومی مسیر جدی‌تری در پیش می‌گیرد. با اشاره به این مثال‌ها، می‌خواهم بگویم که با این برداشتِ فرانک میلر از «اسپیریت» مشکلی ندارم—میلر نویسنده‌ای شناخته‌شده و حتی افسانه‌ای در دنیای کمیک است و من چندین کمیکِ او دربارهٔ دیردِویل و بتمن دارم. با این حال، انتظارِ داستانی باکیفیت برای «اسپیریت» را داشتم و چنین انتظاری برآورده نشد. بدتر از همه اینکه شخصیتِ عنوان فیلم واقعاً شکل نمی‌گیرد و برایم مهم نبود که گابریل ماخت چگونه با «اختاپوس» (ساموئل ال. جکسون) و همکارش (اسکارلت یوهانسون) روبه‌رو می‌شود یا روابطش با معشوقهٔ دوران کودکی‌اش که حالا فاسد شده (اوا مندز). از طرف دیگر، رابطه‌اش با کمیسر (دن لوریا) و دختر جراح برجسته‌اش (سارا پلسون) و همین‌طور پلیسِ تازه‌کاری که او را تحسین می‌کند (ستانا کاتیک) نیز هیچ تکیه‌گاهی عاطفیِ قابل‌لمس ایجاد نمی‌کند. مردم معمولاً از «بتمن و رابین» سال ۱۹۹۷ انتقاد می‌کنند، اما در آن فیلم شخصیت‌ها خوب پرداخت شده‌اند و داستان احساس و دل دارد. عشقِ بروس و آلْفِرْد و دیگران در عمارت وین را حس می‌کنید؛ نمی‌توانید نسبت به عشقِ میستر فریز به همسرش و تلاشش برای بازگرداندن او همدلی نکنید. بتمن زیر این ظاهر سرد توان دیدنِ قلبِ گرمی را دارد که آمادهٔ پذیرش رستگاری و جبران اشتباهات است. در «اسپیریت» چنین چیزهایی را به سختی می‌یابید. اکشن‌ها و مواجهات بی‌هدف‌اند؛ تصویری چشم‌نواز و سبک‌مند اما بدونِ دل و جان. همه‌چیز زیبا و خوش‌نما به‌نظر می‌رسد—از قهرمان گرفته تا زنان زیبا—اما شخصیت‌ها سطحی و مقوایی‌اند و داستانِ جالبی وجود ندارد. مدت زمان: ۱ ساعت و ۴۳ دقیقه. نمره: D