فیلم Fallen 1998

این فیلم را سه یا چهار بار دیده‌ام و هر بار باید نیم ساعت اول را صرف یادآوری ماجرا کنم. قصه‌ای جذاب است که ریشه در اسطوره‌های آرامی دارد اما در فیلادلفیای قرن بیستم روایت می‌شود. «هابز» (دنزل واشنگتن) کارآگاهی است که روی پرونده قاتل زنجیره‌ای «ادگار ریس» کار کرده و او دستگیر و اعدام می‌شود. اما کمی بعد جنایات بسیار مشابه دیگری رخ می‌دهد...

این فیلم را سه یا چهار بار دیده‌ام و هر بار باید نیم ساعت اول را صرف یادآوری ماجرا کنم. قصه‌ای جذاب است که ریشه در اسطوره‌های آرامی دارد اما در فیلادلفیای قرن بیستم روایت می‌شود. «هابز» (دنزل واشنگتن) کارآگاهی است که روی پرونده قاتل زنجیره‌ای «ادگار ریس» کار کرده و او دستگیر و اعدام می‌شود. اما کمی بعد جنایات بسیار مشابه دیگری رخ می‌دهد و او و همکارش «جونزی» (جان گودمن) سر در گم می‌شوند. هابز مکرراً آواز واحدی را می‌شنود—همان آهنگی که مقتول هنگام مرگ خوانده بود، اما کسانی که آن را می‌خوانند متفاوت‌اند. نیرویی مرموز وجود دارد که می‌تواند در بدن‌ها حلول کند و بدون زحمت و به‌صورت نامرئی از یکی به دیگری منتقل شود، و به نظر می‌رسد هابز را نشانه گرفته است. او که برای حفاظت از خانواده‌اش از این شر دچار اضطرار شده، باید راهی پیدا کند تا قبل از اینکه آن نیرو او را نابود کند، آن را از بین ببرد. آغاز فیلم کند است و گودمن چندان انتخاب مناسبی برای نقش نیست، اما وقتی کلیت داستان روشن می‌شود، واشنگتن و کارگردان، گرگوری هابلت، داستانی نسبتاً منسجم ارائه می‌دهند. تصویربرداری در خلق دیدگاهی از منظر تهدید و نیز انتقال حس چابکی و تحرک این موجود بسیار مؤثر است، در حالی که هابز زیرکانه تلاش می‌کند با آن مقابله کند. دانلد ساترلند هر از گاهی در تصویر ظاهر می‌شود که نقشی ویژه ندارد و بسیاری از بازیگران نقش‌های فرعی تا حدودی محو می‌شوند، اما در مجموع فیلم فرصت می‌دهد تا واشنگتن در بهترین فرمش تمی محکم و جالب ارائه دهد. فیلم کمی طولانی است، اما ارزش دیدن دارد. من معمولاً از فیلم‌هایی خوشم نمی‌آید که دنزل نقش مأمور هوشمند/پلیس/کارآگاه را بازی می‌کند، چون او خیلی اوقات این نوع نقش‌ها را تکرار می‌کند و نوعی نقش‌پذیری برایش ایجاد شده که هدر دادن توانایی حرفه‌ای اوست. اما این فیلم استثناست؛ او در آن کار بسیار خوبی انجام می‌دهد، ولی با وجود این، چیزی که در ذهن می‌ماند واشنگتن نیست، بلکه الیاس کوتِاس است که تنها چند دقیقه در فیلم حضور دارد. عجیب است که در فیلمی با دنزل واشنگتن، شخص دیگری به‌یادماندنی‌ترین نقش را بدزدد، و جالب‌تر اینکه همان نقش تقریباً کمترین زمان نمایش را دارد. فیلم از این نظر آغاز خوبی—یا دست‌کم به‌یادماندنی—دارد. علاوه بر این، مونولوگی به سبک نوآر به شیوه‌ای درست اجرا می‌شود که بیش از آنچه باید به جو داستان می‌افزاید. قصه‌ای رمزآلود و صحنه‌هایی بسیار موفق و ترسناک دارد. از آغاز تا پایان، فیلمی خوش‌ساخت و خوش‌بازی است که شایسته خاطره و توجه بیشتری است. این یکی از فیلم‌هایی است که همیشه به دیگران توصیه می‌کنم.