فیلم Flickering Lights 2000

تقریباً مطمئن نیستم دقیقاً دربارهٔ «Flickering Lights» چه فکری باید بکنم. فیلم برای من در تمام طول نمایش حس عجیبی دارد؛ ترکیبی نامتعارف از عناصر داستانی که قانع‌کننده به‌نظر نمی‌رسد — و با این‌حال، در واقع فکر می‌کنم از آن خوشم می‌آید. گاهی اگر چشم‌هایم را می‌بستم، صدایش مثل نوعی فیلم به‌نظر می‌رسید و اگر گوش‌هایم را می‌گرفتم، انگار فیلم دیگری بود. موسیقی دقیقاً با رخدادهای روی...

تقریباً مطمئن نیستم دقیقاً دربارهٔ «Flickering Lights» چه فکری باید بکنم. فیلم برای من در تمام طول نمایش حس عجیبی دارد؛ ترکیبی نامتعارف از عناصر داستانی که قانع‌کننده به‌نظر نمی‌رسد — و با این‌حال، در واقع فکر می‌کنم از آن خوشم می‌آید. گاهی اگر چشم‌هایم را می‌بستم، صدایش مثل نوعی فیلم به‌نظر می‌رسید و اگر گوش‌هایم را می‌گرفتم، انگار فیلم دیگری بود. موسیقی دقیقاً با رخدادهای روی صفحه هماهنگ نیست. موسیقی خوب است، ولی قطعات دراماتیک‌تر با ماهیت زمخت و درگیری‌محور داستان سازگاری ندارند. با این وجود، آغاز و پایان فیلم و چرخش کاملِ روایت را واقعاً دوست دارم — این بخش‌ها هوشمندانه اجرا شده‌اند. استفاده از فلاش‌بک‌ها هم بسیار خوب از کار درآمده است. از نظر بازیگران هم فیلم کاملاً قابل قبول است. Søren Pilmark نقش اصلی را خوب ایفا می‌کند و Ulrich Thomsen، Mads Mikkelsen و Nikolaj Lie Kaas در کنار او بازی‌های خوبی دارند. باید گفت بخش داستانی مربوط به شخصیت Sofie Gråbøl کمی ضعیف تمام می‌شود و پایانش ناامیدکننده است — به‌خصوص با توجه به آن لحظهٔ مربوط به Torkildِ Pilmark که باید نتیجه‌ای کاملاً متفاوت را رقم می‌زد. جالب اینکه Thomsen، Mikkelsen و کارگردان Anders Thomas Jensen پنج سال بعد با هم فیلم «سیب آدم» (Adam's Apples) را ساختند. یکی از فلاش‌بک‌های این فیلم شباهت زیادی به آن فیلم ۲۰۰۵ دارد که احتمالاً از داستان کوتاهی که اینجا استفاده شده الهام گرفته شده است. در مجموع، فیلمی بسیار خوب از سال ۲۰۰۰ است؛ هرچند برای من طعمِ کمی عجیبی باقی می‌گذارد.