فیلم Into the White 2012

با کمی تردید شروع به تماشا کردم. فیلم واقعا بوی فیلم تلویزیونی می‌دهد و تولیدش تا حد زیادی متکی به جلوه‌های ویژه CGI نه چندان برجسته است. با این حال، روایت نسبتاً قوی است و بازی‌ها به‌اندازه‌ای خوب‌اند که وقتی قصه‌ی واقعی یک درگیری هوایی را می‌کشفیم — که هر دو خدمه را در بیابان برفی نروژ سرگردان می‌گذارد — تأثیرگذار باشد. آن‌ها مجبور می‌شوند...

با کمی تردید شروع به تماشا کردم. فیلم واقعا بوی فیلم تلویزیونی می‌دهد و تولیدش تا حد زیادی متکی به جلوه‌های ویژه CGI نه چندان برجسته است. با این حال، روایت نسبتاً قوی است و بازی‌ها به‌اندازه‌ای خوب‌اند که وقتی قصه‌ی واقعی یک درگیری هوایی را می‌کشفیم — که هر دو خدمه را در بیابان برفی نروژ سرگردان می‌گذارد — تأثیرگذار باشد. آن‌ها مجبور می‌شوند در یک کلبه چوبی خوش‌قرار با هم زندگی کنند و خدمه‌هایی که در ابتدا خصومت دارند باید یاد بگیرند همدیگر را تحمل و با هم همکاری کنند، زیرا زمستان خشن قطب شمال محیطی خطرناک و خفقان‌آور برای همه ایجاد می‌کند. احتمالاً تا نیمه‌ی فیلم طول کشید تا متوجه شدم «گانر اسمیت» در واقع روپرت گرینت است؛ او احتمالاً تنها بازیگری بود که اسمش را شنیده بودم. دیوید کراس (شوارتس) و فلوریان لوکاس (شوپیس) هم خوب عمل می‌کنند و هم‌زمان که برای تصاحب قسمت بهتر کلبه رقابت می‌کنند، فضایی مؤثر می‌آفرینند. بحث‌هایشان درباره‌ی مزایای جنگ به‌تدریج جای خود را به این درک می‌دهد که نقاط مشترک‌شان بسیار بیشتر از چیزهایی است که آن‌ها را از هم جدا می‌کند و در پایان — که تقریباً در آن تردیدی نیست — شاهد خاتمه‌ای شایسته هستیم. این داستان درباره‌ی تاب‌آوری انسان است، اما نشان می‌دهد چگونه مردم عادی می‌توانند دچار تلقین ایدئولوژیک شوند و در عین حال چگونه با ارتباط و هم‌زیستی و با تکیه بر عقل سلیم و شرافت خود می‌توانند بر این تلقین غلبه کنند. فیلم فراتر از انتظار عمل می‌کند و بسیار بهتر از آن چیزی است که انتظار داشتم. شاید کمی طولانی باشد، اما دیدنش ارزش دارد.