فیلم The Prince and the Showgirl 1957

خوشبختانه ملکه الیزابت دوم اجازه داد بخش‌هایی از فیلم‌برداری تاج‌گذاری او در ۱۹۵۳ به‌عنوان نمایشی از تاج‌گذاری پدربزرگش که حدود چهل سال پیش‌تر برگزار شده بود استفاده شود و بدین طریق زمینه‌ای برای این عاشقانهٔ نامحتمل میان یک شاهزادهٔ نایب‌السلطنهٔ رسمی و یک آدم تئاتری فراهم آمد که احتمالاً توجه ادوارد هفتم را هم جلب می‌کرد. شاهزادهٔ دقیق و وسواسی (لارنس الیویه) همراه مادرهمسرش، ملکهٔ...

خوشبختانه ملکه الیزابت دوم اجازه داد بخش‌هایی از فیلم‌برداری تاج‌گذاری او در ۱۹۵۳ به‌عنوان نمایشی از تاج‌گذاری پدربزرگش که حدود چهل سال پیش‌تر برگزار شده بود استفاده شود و بدین طریق زمینه‌ای برای این عاشقانهٔ نامحتمل میان یک شاهزادهٔ نایب‌السلطنهٔ رسمی و یک آدم تئاتری فراهم آمد که احتمالاً توجه ادوارد هفتم را هم جلب می‌کرد. شاهزادهٔ دقیق و وسواسی (لارنس الیویه) همراه مادرهمسرش، ملکهٔ بیوهٔ کاملاً ناشنوا (دِیم سیبیل ثورندایک)، و پسر نوجوانش که پادشاه است (جرمی اسپنسر)، در مراسم شرکت می‌کند و در سفارتِ آنها اقامت دارد؛ زیر نظرِ کارکشتهٔ وزارت امور خارجه، «نورث‌بروک» (ریچارد واتیس). همین مرد است که باید برنامه‌های سرگرمی مهمان را ترتیب بدهد و او بازدیدی از تئاتر را تدارک می‌بیند، جایی که به «السی» آمریکاییِ رک‌گو (مرلین مونرو) علاقمند می‌شود. وقتی او برای شامِ زیر نور شمع دعوت می‌شود، به‌خوبی می‌داند چه منظوری در پشتِ این دعوت نهفته و بازی موش و گربهٔ زیرکانه‌ای آغاز می‌شود که به‌سرعت او را با ودکا، شامپاین، خاویار و نقشه‌های میزبانش خو می‌دهد. در همین حال، پادشاه جوان از اینکه همیشه در سایهٔ پدر قرار می‌گیرد خسته شده و نقشه‌هایی از خود می‌چیند که به‌زودی «السی» را هم درگیرِ انجام وظایف غیرمنتظرهٔ آشتی‌جویی خانوادگی می‌کند. این فیلم درام تاریخی با طراحی صحنهٔ بسیار باشکوهی است که به‌نظرم هم الیویه و هم مونرو برای آن کاملاً مناسب بودند. کارگردانی الیویه به او اجازه داده بود بدون زحمت نقش مقابلِ مونرو را ایفا کند، در حالی که مونرو در سراسر فیلم در اوجِ تواناییِ سرگرم‌کننده‌اش ظاهر می‌شود — نمایشی که شاید جورج برنارد شاو را هم تحت تأثیر قرار می‌داد. ریتم فیلم کمی نامتوازن است؛ الیویه میل داشت تصاویر و موسیقی طولانیِ مراسم را وارد کند که در پایان تا حدی جریان داستان را کند می‌کند، و من دلم می‌خواست حضورِ بیشتری از دِیم سیبیل و از ریچارد واتیس (که اغلب صحنه‌ها را تحت‌تأثیر خود قرار می‌دهد) ببینم. در نهایت این فیلم به همان اندازه که یک درام دوره‌ای است، تلاقیِ سبک‌ها و نسل‌های بازیگری نیز هست و با وجود تردیدهای اولیه‌ام، از تماشای آن لذت بردم.