فیلم The Second Best Exotic Marigold Hotel 2015

مثل فیلم اول، این فیلم هم شما را به سفری ویژه می‌برد که هرگز از یاد نمی‌رود. صداقت شخصیت‌ها و قابل‌همذات‌پنداری‌شان — همان ویژگی‌ای که فیلم اول را دلنشین و منحصربه‌فرد کرده بود — در این فیلم هم دیده می‌شود. این دو فیلم جایگاه ویژه‌ای در قلب من دارند. آیا دوباره آن را تماشا می‌کنم؟ قطعاً. آیا به دوستانم هم نشانش می‌دهم؟ حتماً. تحسین برای جان...

مثل فیلم اول، این فیلم هم شما را به سفری ویژه می‌برد که هرگز از یاد نمی‌رود. صداقت شخصیت‌ها و قابل‌همذات‌پنداری‌شان — همان ویژگی‌ای که فیلم اول را دلنشین و منحصربه‌فرد کرده بود — در این فیلم هم دیده می‌شود. این دو فیلم جایگاه ویژه‌ای در قلب من دارند. آیا دوباره آن را تماشا می‌کنم؟ قطعاً. آیا به دوستانم هم نشانش می‌دهم؟ حتماً. تحسین برای جان مدِن که توانست بازیگران فیلم اول را بعد از چهار سال دوباره گرد هم آورد و حتی ریچارد گیر را برای نقشی محدود جذب کند؛ اما متأسفانه بقیه کار به‌نظر نسخه‌ای ضعیف‌تر است. حالا که هتل موفق‌تر شده، «سونی» (دِو پاتل) و «خانم دانلی» (مِگی اسمیت) در آمریکا به‌دنبال جذب سرمایه برای توسعه و خرید «کاخ زنان سابق» برای پروژه بعدی‌شان هستند. وقتی برمی‌گردند و منتظر می‌مانند بازرس بیاید تا کسب‌وکارشان را ارزیابی کند، ورود نویسنده «چمبرز» (گیر) و مهمان جدید «لاوینیا» (تامسین گریگ) را با واکنش‌های متفاوتی می‌بینند — و این اولین اشتباه سونی است! فیلم اول طراوتی داشت؛ همه — از جمله ما تماشاگران — در حال کشف زندگی نو و فرصت‌های تازه در شهری پرجنب‌وجوش بودیم، اما این فیلم خیلی کم‌حال‌تر و کم‌نشاط‌تر است. شخصیت‌ها سطحی‌تر و کمی افسرده به‌نظر می‌رسند. شخصیت‌پردازی شوخ رونالد پیک‌آپ و سلیا ایمری حالا به بن‌بستی نسبتاً کم‌جذاب رسیده است. اختلافات خانوادگی بین سونی، نامزدش و مادرش بیش از حد پیچیده شده و داستان، صادقانه بگویم، از نفس می‌افتد. پاتل جذبه دارد و بیش از دیگران بار فیلم را به دوش می‌کشد و در پایان هم بخش رقص نسبتاً خوبی ارائه می‌دهد. فیلم رنگارنگ و پرشتاب است، اما به‌ویژه مِگی اسمیت بخش زیادی از جذابیت عبوس‌وارش را از دست داده و جودی دنچ هم در طول فیلم بیشتر حالت ملایم و کم‌جذبه‌ای دارد و آن جرقهٔ قبلی دیده نمی‌شود. راستش، مطمئن نیستم فیلم اول اصلاً سزاوار دنباله بود یا نه. این نسخه چندان به‌یادماندنی نیست و نقش ریچارد گیر هم واقعاً تأثیر چندانی ندارد.