فیلم War for the Planet of the Apes 2017

سه‌گانه‌ای عالی بیشتر بازسازی‌ها یا ریبوت‌های هالیوودی صرفاً تلاش‌های پول‌پرستانه‌اند و تقلیدی کم‌رمق از آثار اصلی برتر. اما سه‌گانه جدید سیاره میمون‌ها غافلگیرکننده است و بر تمامی فیلم‌های قبلی این مجموعه—چه فیلم‌های دههٔ ۶۰ و ۷۰ و چه اشتباه تیم برتون در ۲۰۰۱—برتری دارد. سزار همچنان رهبری میمون‌های باهوش را در برابر نیروهای انسانی‌ای که می‌خواهند آن‌ها را نابود کنند بر عهده دارد. سزار حتی در...

سه‌گانه‌ای عالی بیشتر بازسازی‌ها یا ریبوت‌های هالیوودی صرفاً تلاش‌های پول‌پرستانه‌اند و تقلیدی کم‌رمق از آثار اصلی برتر. اما سه‌گانه جدید سیاره میمون‌ها غافلگیرکننده است و بر تمامی فیلم‌های قبلی این مجموعه—چه فیلم‌های دههٔ ۶۰ و ۷۰ و چه اشتباه تیم برتون در ۲۰۰۱—برتری دارد. سزار همچنان رهبری میمون‌های باهوش را در برابر نیروهای انسانی‌ای که می‌خواهند آن‌ها را نابود کنند بر عهده دارد. سزار حتی در حق برخی از زندانیان انسانی‌اش رحم می‌کند، اما انسان‌هایی که از میمون‌ها می‌ترسند در تلاش‌هایشان برای سرکوب آن‌ها کوتاه نمی‌آیند. فیلم تا حد زیادی مدیون اجرای فوق‌العادهٔ اندی سرکیس در نقش سزار است؛ او شخصیتی پیچیده و جذاب است. وودی هارلسون هم به‌عنوان ضدقهرمان بسیار خوب ظاهر شده؛ شخصیت او کلیشه‌ای نیست و لایه‌هایی دارد که گاهی حتی ممکن است برایش دلسوزی هم کنید. فیلمی خوش‌ساخت، سرگرم‌کننده و تحریک‌کنندهٔ تفکر. لازم است همین اول چند نکته را روشن کنم. اول اینکه عنوان فیلم و خلاصهٔ تبلیغاتی اغراق‌آمیز است و ربط چندانی به اتفاقات واقعی فیلم ندارد. این یک جنگ عظیم نیست، بلکه در بهترین حالت یک زد و خورد کوچک سه‌جانبه بین گروهی از میمون‌ها و دو جناح انسانی است. دوم اینکه داستان این فیلم واضحاً توسط کسی نوشته شده که هدف مشخصی داشته و آن هدف شامل موعظه دربارهٔ بدیِ "مرد سفیدپوست" است. از این رو نتیجهٔ کار کلیشه‌ای، خسته‌کننده، آزاردهنده و چندان مفرح نیست. من Dawn of the Planet of the Apes را تا حدی سرگرم‌کننده یافتم، عمدتاً به‌خاطر جلوه‌های ویژه. Rise of the Planet of the Apes هم تا حدی خوب بود، باز هم به‌خاطر جلوه‌های ویژه و مقدار قابل‌توجه اکشن. War for the Planet of the Apes جلوه‌های ویژهٔ قابل قبولی دارد اما چیز دیگری برای عرضه ندارد. با اضافه شدن جهت‌گیری سیاسیِ آشکار، فیلم کاملاً سقوط می‌کند. انسان‌ها در فیلم به‌صورت کلیشه‌ای آدم‌های بدی نشان داده شده‌اند و میمون‌ها هم قربانی‌اند، چه میمون‌های واقعاً خوب باشند چه میمون‌های بداخلاق. در ابتدا و انتها اکشنِ مناسبی هست، ولی در میانهٔ فیلم با سری صحنه‌های پرشور و احساساتی روبه‌رو می‌شویم که ظاهراً قرار است تأسف و شرارت انسان را به ما تحمیل کنند. پایان فیلم نیز—که البته تا وقتی همهٔ انسان‌های قابل‌مشاهده کشته نشده‌اند نمی‌رسد—می‌خواهد نشان دهد که میمون‌ها سرانجام به بهشتی کوچک می‌رسند و همه‌چیز در رنگ‌های گرم و دلپذیر نشان داده می‌شود. پرده بسته می‌شود... و خدا را شکر! انتظار زیادی از این فیلم نداشتم، اما این یکی همان نمونهٔ معمولِ هالیوود با پیام‌پیش‌فرض است؛ از نظر من، فیلم خوبی نیست. عنوان War for the Planet of the Apes شاید نام‌گذاری مناسبی نباشد و لزوماً افسانه‌ای را که انتظار داشتم رقم نزند، اما همچنان سه‌قسطی شایسته‌ای است و دیدن یک سه‌گانهٔ بلاک‌باستری که هیچ قسمت بدی نداشته باشد، نادر است. امتیاز نهایی: ۳.۵ ستاره — واقعاً از آن لذت بردم. شدیداً پیشنهاد می‌کنم آن را تماشا کنید. «War for the Planet of the Apes» با قدرت سه‌گانه‌ای عالی را به پایان می‌رساند. این قسمت را به همان اندازه که از دو قسمت قبلی لذت بردم دوست داشتم؛ هر سه فیلم بسیار سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت‌اند. سزار شخصیت فوق‌العاده‌ای است و همچنان در این نقشش بی‌نقص به نظر می‌رسد؛ جلوه‌های ویژه در حد عالی‌اند و حتی نحوهٔ نمایش میمون‌ها در نماها هم با مهارت انجام شده است. معرفی شخصیت‌های جدیدی مثل بد ایپ و نوا هم جالب است. از نظر من این فیلم را بالاتر از Dawn اما زیر Rise قرار می‌دهم، هرچند اختلاف خیلی زیادی بین آن‌ها نیست. کنجکاوم ببینم از اسپین‌آف‌های پیشنهادی چه خواهند ساخت. نبردهای بی‌وقفه بین میمون‌ها و انسان‌ها ضربه زده و سزار و پیروانش را تا بیابان‌های یخ‌زده رانده، جایی که با «سرگرد» خودبزرگ‌بین (با بازی وودی هارلسون) روبه‌رو می‌شوند. متأسفانه بعد از این دیدار، میمون‌ها بدترین وضعیت را تجربه می‌کنند و توسط اربابان بی‌رحم انسانی زندانی شده—همراه با چند گوریل که در ظلم سهیم‌اند—و تقریباً به‌عنوان برده مورد استفاده قرار می‌گیرند. مشکل بزرگ‌تر این است که هر دو طرف می‌دانند آمدن نیروهای زبدهٔ مسلح به نفع هیچ‌کدام نخواهد بود. حالا مسئولیت برعهدهٔ سزار است که نقشه‌ای برای آزادسازی نوع خود قبل از نابودی‌شان بریزد. من از فیلم نسبتاً لذت بردم اما به اندازهٔ Dawn (۲۰۱۴) خوب نیست. فیلم برای شروع گرفتن بیش از حد طول می‌کشد و هارلسون تهدیدآوریش مثل یک ساندویچ خیار است. دیالوگ‌ها و احساسات زیادی دارد و مت ریوز در ساختن و حفظ ریتم و تهدید لازم که دفعهٔ قبل خیلی خوب انجامش داده بود، مشکل دارد. اگرچه کمی طولانی است، اما ساعت آخر تا حد زیادی این کاستی‌ها را جبران می‌کند وقتی طرح انتقام شکل می‌گیرد و جلوه‌های آتش‌بازی شدت می‌گیرد. خوب است، اما بزرگ نیست.