فیلم Dawn of the Planet of the Apes 2014

فیلمی حماسی با خط داستانی قوی و جلوه‌های بصری خیره‌کننده؛ تماشای آن برای جمع خانواده کاملاً پیشنهاد می‌شود. شاید داستان از لحاظ کلیت چندان بدیع نباشد و ردپای آثار شکسپیری در آن دیده شود، اما ساختار قصه محکم است و اجرای اندی سِرسک فوق‌العاده است. انیمیشن میمون‌ها که در فیلم قبلی هم درخشان بود، این‌بار به سطحی رسیده که گاهی واقعاً باورپذیرتر از بازیگران انسانی می‌نمایند....

فیلمی حماسی با خط داستانی قوی و جلوه‌های بصری خیره‌کننده؛ تماشای آن برای جمع خانواده کاملاً پیشنهاد می‌شود. شاید داستان از لحاظ کلیت چندان بدیع نباشد و ردپای آثار شکسپیری در آن دیده شود، اما ساختار قصه محکم است و اجرای اندی سِرسک فوق‌العاده است. انیمیشن میمون‌ها که در فیلم قبلی هم درخشان بود، این‌بار به سطحی رسیده که گاهی واقعاً باورپذیرتر از بازیگران انسانی می‌نمایند. ممکن است فیلم کمی کش‌دار به نظر برسد، اما برای تماشاگران دنبال‌کننده آثار نه‌چندان سطحی، تجربه‌ای لذت‌بخش است. داستان از شیوع «آنفلوآنزای سیمین» آغاز می‌شود که بشر را تقریباً از پا درآورده؛ در پی بررسی باقیمانده‌های یک سد قدیمی، «مالکوم» (جیسون کلارک) وارد قلمرو میمون‌ها می‌شود و به‌طرزی تهاجمی با آن‌ها روبه‌رو می‌شود. «قیصر» (اندی سِرسک) رهبر آن‌هاست و تلاش می‌کند صلح برقرار بماند و هر گروه در مرز خود بماند. مردم شهر به آن سد نیاز دارند و بعد از مذاکراتی موفق می‌شوند میمون‌ها را قانع کنند تا اجازه دهند دیناموها را امتحان کنند تا دوام برق شهر از بین نرود. این آتش‌بس ناپایدار مخالفانی در هر دو طرف دارد، اما در نهایت «کوبا» (توبی کبل) با نقشه‌ای باعث می‌شود جنگ اجتناب‌ناپذیر شود. آیا در پایان کسی پیروز واقعی خواهد بود؟ مت ریوز در مدیریت فضای تهدیدآمیز بین دو طرف استادانه عمل می‌کند؛ از امید و همکاری اولیه تا تبدیل آن به ترس، خیانت و بدخواهی را طوری می‌سازد که مخاطب را غرق می‌کند. پرداخت شخصیت‌ها—به‌ویژه آن‌هایی که از سلطه انسان‌ها خسته‌اند—موثر است. «کوبا» سیمای تقریباً شریری، بی‌رحمی و بی‌پروا بودن را به نمایش می‌گذارد که حتی قیصر اولیه را شرمنده می‌کند. فیلم‌برداری با هوشمندی از صحنه‌های شهری و جنگل‌های انبوه و ویران استفاده می‌کند تا به آتش‌بازی‌ها، جلوه‌های بصری باورپذیر و فضای خشونت و هرج‌ومرج غنایی بیفزاید؛ احساسی که واضحاً به پایان قسمت اول نزدیک است. در مجموع، این اثر داستانی است محکم و شخصیت‌محور که شاید لزوماً بهتر از نسخه‌های اصلی نباشد، اما قطعاً دنباله‌ای قوی و شایسته است.