فیلم Penny Dreadful 2006

بعد از خواندن و بررسی چند نقد منفی دربارهٔ این فیلم، گمانم این است که «Penny Dreadful» برای کسانی که منتظر فیلمی بودند که حتماً با پیچش پایانی مخاطب را شوکه کند، ناامیدکننده بوده است. به نظر می‌رسد بسیاری از تماشاگران از پایان نه‌چندان پیچیده یا «غافلگیرکننده» فیلم دلخور شده‌اند. اما در مورد من، وقتی فیلم به پایان نزدیک می‌شد، دلم یک خاتمهٔ ساده و...

بعد از خواندن و بررسی چند نقد منفی دربارهٔ این فیلم، گمانم این است که «Penny Dreadful» برای کسانی که منتظر فیلمی بودند که حتماً با پیچش پایانی مخاطب را شوکه کند، ناامیدکننده بوده است. به نظر می‌رسد بسیاری از تماشاگران از پایان نه‌چندان پیچیده یا «غافلگیرکننده» فیلم دلخور شده‌اند. اما در مورد من، وقتی فیلم به پایان نزدیک می‌شد، دلم یک خاتمهٔ ساده و بدون پیچش بی‌مورد می‌خواست. خوشبختانه دقیقاً همانی را که می‌خواستم دیدم؛ پایان فیلم غیرمنطقی و توهین‌آمیز نبود، برخلاف خیلی از آثار وحشت که این روزها پخش می‌شوند. در «Penny Dreadful» داستان دربارهٔ دختری جوان به نام پنی است که به‌خاطر یک تصادف آسیب‌زا، ترس شدیدی از خودرو دارد. برای غلبه بر این فوبیا، پنی همراه اوریانا، روان‌درمانگرش، به یک سفر جاده‌ای می‌رود. در جریان یک مشاجره، اوریانا به‌طور تصادفی به یک مسافر کنار جاده می‌زند و برای کمک می‌ایستد. وقتی می‌فهمد مسافر در واقع سالم است، از روی عذرخواهی او را سوار ماشین می‌کند. متأسفانه آن مسافر hitchhiker قاتلی خشمگین از آب در می‌آید که تجربهٔ درمانی را به جهنمی زمینی تبدیل می‌کند. در این شرایط، همان چیزی که پنی بیشتر از همه از آن می‌ترسید، ناگهان تنها پناهگاه نجات‌بخش او در برابر روانی بیرون می‌شود. همان‌طور که گفتم، از چیزهایی که در «Penny Dreadful» خیلی دوست داشتم این بود که امکان‌های زیادی برای وارونه کردن اوضاع و شوکه‌کردن تماشاگر با یک پیچش نهایی وجود داشت، اما فیلم راه ساده‌تری را انتخاب کرده است. این فیلم کوچک، ساده و در عین حال جذاب است؛ پایانی بی‌تکلف دارد که با وجود سادگی، یک غافلگیری کوچک را هم در دل خود دارد که کل تجربه را خراب نمی‌کند. البته آن غافلگیری را اینجا لو نمی‌دهم... اما یک سورپرایز کوچک دربارهٔ قاتل وجود دارد. از تماشای این فیلم بسیار لذت بردم، با این که چند نکتهٔ کوچک برایم قابل‌فهم نبود. مثلاً باید به بخش داستانی کم‌اهمیتی اشاره کنم دربارهٔ یک جوان که رابطهٔ نامشروعی با زنی متأهل دارد و پیرمردی که از آن آگاه است؛ این ماجرا هیچ ارتباطی با داستان پنی و اوریانا ندارد. شاید تنها دلیل حضور این سه شخصیت فرعی این بوده که اگر نبودند، دیدن مکرر مسافر و پنی در طول فیلم خسته‌کننده می‌شد. در مورد شخصیت‌ها، خوشحالم که واقعاً دلم برای «خوب‌ها» می‌تپید. این روزها فیلم‌های وحشت زیادی ساخته می‌شود که در آن‌ها «اشرار» همدلی‌برانگیزتر جلوه می‌کنند و همین باعث بی‌علاقگی به شخصیت‌های اصلی می‌شود. هرچند گاهی دلم می‌خواست به صفحه بپرم و هر دو—پنی و اوریانا—را برای نادانی‌شان سرزنش کنم، اما تمام مدت با قهرمان داستان احساس همدلی داشتم. نمی‌توانم منکر شوم که او گاهی آزاردهنده بود، ولی در عین حال با او همدلی می‌کردم و می‌خواستم به‌نوعی از یک رستگاری خشونت‌آمیز جان سالم به در ببرد. اگر حوصلهٔ فیلمی لذت‌بخش را دارید که برای شوکه‌کردن مخاطب به هر قیمتی دنبال پیچش پایانی نیست، به «Penny Dreadful» شانس بدهید. فقط خودتان را آماده کنید، کمربندتان را ببندید و نفس‌تان را کنترل کنید؛ این سفر تجربه‌ای پرتنش و تکان‌دهنده خواهد بود.