فیلم Snakes on a Plane 2006

این فیلم دقیقاً همان چیزی است که فکرش را می‌کنید، اگرچه در واقع یک داستان هم دارد. اگر از ساموئل ال. جکسون در Formula 51 خوشتان آمده، این را هم ببینید. مارها گاهی کمی اغراق‌شده‌اند، اما به نظرم این فیلم بیشتر کمدی-هیجانی است تا اکشن-هیجانی. ۲.۵ ستاره می‌دهم، ولی در حال‌وخِ مناسب می‌تواند سه ستاره هم شود. از Snakes on a Train بهتر است. امتیاز نهایی:...

این فیلم دقیقاً همان چیزی است که فکرش را می‌کنید، اگرچه در واقع یک داستان هم دارد. اگر از ساموئل ال. جکسون در Formula 51 خوشتان آمده، این را هم ببینید. مارها گاهی کمی اغراق‌شده‌اند، اما به نظرم این فیلم بیشتر کمدی-هیجانی است تا اکشن-هیجانی. ۲.۵ ستاره می‌دهم، ولی در حال‌وخِ مناسب می‌تواند سه ستاره هم شود. از Snakes on a Train بهتر است. امتیاز نهایی: ۱.۵ ستاره — خسته‌کننده و ناامیدکننده. اگر ممکن است از دیدنش خودداری کنید. تماشای خوبی بود؛ دوباره می‌توان دید و توصیه می‌کنم، خصوصاً برای شبی که بخواهید فیلم‌های بد ببینید. با چنین پیش‌فرضی وحشتناک، این فیلم نسبتاً خوب سرپا می‌ماند. فیلمی بد است، اما همچنان سرگرم‌کننده است. رفتار و ریتم مارها شبیه یک «توده» است که به‌آرامی داخل هواپیما نفوذ می‌کنند و کم‌کم افراد را از پا درمی‌آورند. بدون بازیگران باتجربه‌ای مثل ساموئل ال. جکسون یا کنان تامپسون، این ممکن بود خیلی بدتر از هم بپاشد. مسئله «واقع‌نمایی» اهمیتی ندارد؛ هرچند فرومون‌ها می‌توانند برخی رفتارها را برانگیزند، مارها به‌خصوص از گونه‌های مختلف به هم وفادار نیستند. وقتی سناریوی اولیه را بپذیرید، هر اتفاق غیرمنطقیِ بعدی هم خنده‌دار می‌شود و تنش فیلم پابرجاست چون هیچ‌وقت معلوم نیست مارها از کجا ظاهر می‌شوند؛ ضمناً همیشه این احتمال هست که کل محیط ناگهان سقوط کند—حتی اگر عده‌ای از مارها جان سالم به در ببرند، ممکن است همه‌چیز با یک سانحه تمام شود. احتمالاً می‌توان از این ایده نسخهٔ واقعاً خوبی ساخت، اما فعلاً مسخره کردن همین نسخه برای سرگرمی کافی است. یادم هست در سال ۲۰۰۶ تبلیغات زیادی برای این فیلم بود، اما این تبلیغات به فروش گیشه تبدیل نشد (حدود ۶۰ میلیون دلار در جهان). این دومین باری است که فیلم را می‌بینم؛ با اینکه به اندازهٔ کافی سرگرم‌کننده و پر از لحظات اغراق‌آمیز است، در اصل فیلمی شبکه‌ای با یک ستارهٔ بزرگ و جلوه‌های بصری اندکی بهتر است—که در اینجا چندان موفق نبودند. جکسون ظاهراً خیلی خوش می‌گذراند، اما به‌جز جملهٔ معروفش چیز خاصی به‌یادماندنی ندارد. امتیاز: 3.0/5 پیش‌فرضِ مضحک، اجرای بی‌نقص. با چنین ایدهٔ دیوانه‌واری این فیلم نباید جواب بدهد، اما می‌دهد. بسیار اغراق‌آمیز است، اما به‌طرز عجیبی کار می‌کند. انتخاب بازیگران، بازی‌ها، کارگردانی و تولید همگی خوب عمل کرده‌اند تا در پایان محصولی فوق‌العاده ارائه دهند. البته فیلم کهنه شده و برخی جلوه‌های ویژه‌اش قدیمی به نظر می‌رسند، اما برای زمان خودشان عالی بوده‌اند و به‌نظرم هنوز هم قابل قبول‌اند. بسیار توصیه‌اش می‌کنم.