فیلم Universal Soldier 1992

تا حدودی شبیه «ترمیناتور» است؛ با این حال فیلمی اکشن-علمی‌تخیلی نسبتاً سرگرم‌کننده ولی نه چندان منظم است که ژان-کلود ون دام و دالف لاندگرن روبه‌روی هم قرار می‌گیرند. راستی، یادم رفت بگویم قدیمی‌ها چقدر از آلی واکر خوشم می‌آمد. به هر حال بد نیست، اما قطعاً فیلمی است که حال‌وهوای دههٔ ۹۰ را دارد. (۳.۲۵/۵) وقتی این فیلم را دوباره دیدم، برایم جالب بود که چقدر...

تا حدودی شبیه «ترمیناتور» است؛ با این حال فیلمی اکشن-علمی‌تخیلی نسبتاً سرگرم‌کننده ولی نه چندان منظم است که ژان-کلود ون دام و دالف لاندگرن روبه‌روی هم قرار می‌گیرند. راستی، یادم رفت بگویم قدیمی‌ها چقدر از آلی واکر خوشم می‌آمد. به هر حال بد نیست، اما قطعاً فیلمی است که حال‌وهوای دههٔ ۹۰ را دارد. (۳.۲۵/۵) وقتی این فیلم را دوباره دیدم، برایم جالب بود که چقدر مرا به «رامبو: اولین خون» یادآوری می‌کند. همه‌اش دربارهٔ این است که چگونه اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) می‌تواند زندگی را به‌هم بریزد. خودِ فیلم نمونه‌ای典 از آثار اکشن دههٔ ۹۰ است: ریتمی تند و سرسام‌آور، دیالوگ‌های کلیشه‌ای و روایت و طرحی تا حدی مضحک دارد. بازیگران انتخاب‌شده مناسب‌اند و کارگردانی دقیقاً همان چیزی است که برای تبدیل شدن به یک کلاسیک اکشن لازم است.