فیلم Universal Soldier: Day of Reckoning 2012

این فیلم آن‌چنان‌که انتظار داشتم یا حداقل آن‌طوری که امیدوار بودم، نبود. اگر آن را به‌عنوان یک اثر مستقل ببینید، فیلم اکشن نسبتاً قابل‌قبولی است، اما با بقیه‌ی فیلم‌های «یونیورسال سولجر» بسیار متفاوت است و از مسیر جدیدی که این فیلم انتخاب کرده، واقعاً خوشم نیامد. نکته‌ی مثبت این است که کمبود صحنه‌های اکشن وجود ندارد و صحنه‌ها خشونت‌آمیز و خونین‌اند؛ همین صحنه‌ها هستند که مانع...

این فیلم آن‌چنان‌که انتظار داشتم یا حداقل آن‌طوری که امیدوار بودم، نبود. اگر آن را به‌عنوان یک اثر مستقل ببینید، فیلم اکشن نسبتاً قابل‌قبولی است، اما با بقیه‌ی فیلم‌های «یونیورسال سولجر» بسیار متفاوت است و از مسیر جدیدی که این فیلم انتخاب کرده، واقعاً خوشم نیامد. نکته‌ی مثبت این است که کمبود صحنه‌های اکشن وجود ندارد و صحنه‌ها خشونت‌آمیز و خونین‌اند؛ همین صحنه‌ها هستند که مانع می‌شوند فیلم را کاملاً ضعیف ارزیابی کنم. با این حال، ریتم فیلم خیلی اوقات کند می‌شود. اگر قرار بود یک داستان منسجم دنبال کنیم، این کندی شاید موثر می‌بود، اما در فیلم عملاً چنین داستانی وجود ندارد. اتفاقات بی‌هدف زیادی رخ می‌دهد و شخصیت اصلی به جاهای مختلف می‌رود و کارهایی انجام می‌دهد بدون دلیل یا توضیح مشخص. راجع به خلاصه‌ داستان هم: در برخی سایت‌های سینمایی می‌توانید خلاصه‌ای مثل این بخوانید: «در جهانی بدون حکومت، یونی‌سول‌ها نظم را حفظ می‌کنند و قوی‌ترین‌شان را برای حکومت برمی‌گزینند، آن‌ها را در نبردهای زندگی یا مرگ می‌آزمایند.» متأسفانه این خلاصه روی نسخه‌ی فرانسوی‌ای که بلوری از آن خریدم هم درج شده و کاملاً گمراه‌کننده است. اینجا خبری از جهانی «بدون حکومت» یا هر نوع جهان آخرالزمانی که روی جلد سعی دارد القا کند، نیست. هیچ نوع «آزمایش» منظمی هم در کار نیست، بلکه بیشتر دعواهای ناگهانی‌ای است که به قربانی شدن یک یا چند یونی‌سول بی‌احساس منجر می‌شود. این تبلیغات گمراه‌کننده واقعاً آزاردهنده است. موضوع دیگر که برایم خوشایند نبود این است که دالف لاندگرن و ژان-کلود ون دام چهره‌های اصلی فیلم نیستند و بیشتر کاراکترهای مبهمی‌اند که تا پایان در سایه پنهان می‌مانند و فقط برای تقابل نهایی ظاهر می‌شوند. علاوه بر این، ژان-کلود در طول فیلم تا حد زیادی به‌عنوان ضدمردم نشان داده می‌شود؛ نه تنها از دیدگاه حکومت، بلکه از دید تماشاگر هم تا حدی منفی‌نمایی شده است. در پایان کمی نشان می‌دهد که چنین نیست، اما کل فیلم حالتی تاریک و بی‌امید دارد. همان‌طور که گفتم، صحنه‌های اکشن تنها چیزی هستند که این فیلم را از افتادن در رده‌ی کامل افتضاح نجات می‌دهند. اگر پیش‌تر هیچ‌یک از قسمت‌های دیگر «یونیورسال سولجر» را ندیده‌اید، ممکن است این یکی را امتیاز بالاتری بدهید. شاهکار اسکات ادکینز که خوش‌قیافه است اما بازی‌اش خشک و مکانیکی‌ست (شخصیت «جان») از کما بیدار می‌شود، پس از آن‌که همسر و دخترش جلوی چشمانش به‌شدت کشته می‌شوند. به‌دلیل نامعلومی او زنده می‌ماند و تصمیم می‌گیرد از «دوورو» (ژان-کلود ون دام) انتقام بگیرد. در همین حین دوورو با «اسکات» (دالف لاندگرن) همکاری می‌کند تا یک نظم نوین جهانی برقرار کنند که توسط یونی‌سول‌ها اداره شود و تنها قوی‌ترین‌ها شایسته‌ی بقا و مبارزه با حکومت باشند. «جان» کم‌کم به هدفش نزدیک می‌شود، اما در مسیر شک می‌کند که آیا او هم مورد دست‌کاری قرار گرفته است؟ فیلم با سرعت مناسب پیش می‌رود و پر از سکانس‌های اکشن و مبارزه است، اما شخصیت‌پردازی‌ها دیگر کارکرد گذشته را ندارند. نه لاندگرن و نه ون دام در بهترین فرم خود نیستند، دیالوگ‌ها دست‌وپاگیر و نامطلوب‌اند و ادکینز بیش از همه چیز، ظاهر دارد—یعنی چیزی جز ظاهر برای عرضه ندارد. پایان قابل‌پیش‌بینی اما رنگی‌ورنگ است و وقتی این قسمت چهارم تمام شد آرزو کردم دیگر چنین اثری ساخته نشود. خسته‌کننده و تکراری، متأسفم. این کار تمام شده است؛ ولش کنید. اسکات تمام تلاشش را می‌کند و مبارزه‌ها جواب می‌دهد، اما بقیه‌ی فیلم دیگر جذاب نیست. این بار فیلم سعی کرده حال و هوایی متفاوت و کش‌دار داشته باشد، اما در فرود موفق نمی‌شود. دالف و ژان-کلود هردو پیر و خسته به‌نظر می‌رسند و دلیل ساختن دیگر قسمت‌ها برایم روشن نیست. اگر به‌دنبال کامل‌کردن مجموعه‌اید شاید ارزش دیدن داشته باشد، در غیر این صورت فیلم خوبی نیست.